Lang zal ze leven breekt de routine van Elbow

Elbow live gezien in de Heineken Music Hall 14 november 2011

Gisteren stond het bejubelde Elbow uit Manchester in een uitverkochte Amsterdamse Heineken Music Hall. Voor de derde keer dit jaar want tijdens het festivalseizoen waren ze hier ook tijdens Pinkpop en Lowlands. Het is de vierde keer als je het intieme akoestische optreden in de Westerliefde meerekend. Voor iedereen die bij de festivalshows aanwezig was (ondergetekende keek mee op een beeldscherm) moet de routine van de band inmiddels sterk door komen. Dezelfde handgebaartjes, grapjes en opmerkingen beginnen op te vallen.





Toch staat die kritiek niet in contrast tot het positieve wat te band weet over te brengen. In de eerste plaats werken die babbeltjes van leadzanger Guy Garvey aanstekelijk en zijn ze oprecht. In de tweede plaats is de band gewoon verschrikkelijk goed op elkaar ingespeeld. Tel daarbij op dat het geluid bijzonder goed is afgesteld (vooral ook niet te hard) en je pakt met Elbow misschien wel het mooiste en meest betoverende optreden van het jaar mee.

Vanaf het openingsnummer "The Birds" wordt je meegenomen in de magische wereld van Elbow. Als het nummer tot zijn climax komt gaan de haren in je nek even overeind staan. Naast uistekend spel is er ook de duidelijke vriendschap zichtbaar in de band. Tijdens "The Bones of You" treitert Garvey bassis Pete Turner met zijn biertje van zijn Korg (bassynthesizer) weg te jatten. Overigens worden die biertjes de hele avond door een roadie aangevuld dus heeft Turner niets te klagen. In de Heineken Music Hall hangen aan de zijkant twee grote schermen. Niet perse nodig in deze zaal maar ze dragen wel bij aan de visuele sfeer. Zo worden de beelden bij "Mirrorball" subtiel ingezet in zwart wit. Subtiel want de aandacht gaat in eerste instantie uit naar de Mirrorball die aan het plafond hangt. Ook als je naar de muur van de bierhal kijkt zie je Guy Garvey's silhouet tegen de muur afgedrukt.

De band is vanavond wederom aangesterkt met drie strijkers die in het midden van het podium plaats nemen. Tijdens "Neat Little Rows" mogen deze even het podium verlaten en laat de band zijn hardere kant zien. Die routine waar eerder over gesproken is wordt tijdens "Grounds for Divorce" nog maar een keer duidelijk gemaakt. Als de twee trommels voor Garvey worden neergezet en de elektrische steelguitar van Mark Potter het podium opkomt begint iemand in het publiek al te zingen. Garvey die net bezig is met vragen om publieksparticipatie reageert beteuterd. Het is net zijn kleine broertje die altijd de clue van zijn grapjes halverwege moest verklappen, merkt hij op. Als hij evengoed weer de zangoefeningen met het publiek heeft gedaan gooit hij zijn Pinkpop grapje ertegenaan: “Duitsland deed het toch beter, ik zeg het alleen maar even”.

Ook bij "Weather To Fly" wordt een bekende traditie in ere gegouden. De band neemt plaats bij de keyboardopstelling van Craig Potter. Een roadie die als de 'lovely' vrouwelijke Margenta aan het publiek wordt voorgesteld komt de band drankjes brengen. Elbow bestaat inmiddels twintig jaar en daar moet op getoast worden. Dan gebeurt er iets waar de band niet op voorbereid is. Het publiek begint massaal in het Nederlands Lang Zal Ze Leven te zingen. Waar ik het persoonlijk meestal niet zo op heb met de Nederlandse publieksparticipatie is dit toch wel een bijzonder momentje. Voor de zekerheid vraagt Garvey of zijn geluidsman het aan het opnemen is. Garvey: “Thank you for this amazing singular experience”. "Open Arms" kan wederom rekenen op een grote singalong en "Lippy Kids", het meefluitliedje, sluit de setlist om kalme maar perfecte wijze af.

De dankbaarheid van het publiek is oprecht en ook een toegift voelt vanavond niet als een verplicht nummertje maar een waardige toevoeging aan al een prima setlist. "Starlings" begint en Garvey, Turner en gitarist Potter halen hun blaasinstrumenten tevoorschijn. Het effect is wederom kippenvel. Na "Station Approach" is het tijd voor de vaste afsluiter "One Day Like This". De band haalt nog even het meest positieve in elkaar en het publiek naar boven in deze singalong climax. Van te voren bedankt Garvey nog even het publiek voor dat verjaardagsliedje. Het is opgenomen en als de band het niet gebruikt dan stelt hij het in als zijn wekkerradio. En zo is het ook want dankzij een spontaan moment brak ook de solide Elbow op positieve wijze even uit hun dagelijkse routine. Een wederzijdse gift tussen een geliefde band en zijn enthousiaste publiek.

Joeri Valent


Setlist:

The Birds
The Bones of You
Mirrorball
Neat Little Rows
Grounds for Divorce
The Loneliness of a Tower Crane
The Night Will Always Win
Some Riots
Dear Friends
Weather To Fly
Open Arms
Lippy Kids

Starlings
Station Approach
One Day Like This