Eindejaars Top 5 (meervoud)

Back to the BLAAAAWWWGGGG (Blog). Een tijd waarin iedereen zichzelf als een online superster beschouwd en denkt dat andere mensen oprecht geïnteresseerd zijn in wat ze zelf leuk vinden. Ik (vooral met 'ik' beginnen ook, we leven namelijk in de IK-cultuur) ga er weer eens lekker voor zitten en vertel je wat ik de leukste top 5 dingen heb bevonden in dit gruwelijke jaar van onze lieve heer 2011. En jullie willen dat ook weer allemaal van me horen (just like back in good ol 2006). Daar ben ik van overtuigd.





Top 5 films:

Voor mijn gevoel was het niet zo een sterk filmjaar. Toch waren er een aantal films die onverwacht zeer goed bij mij in de smaak vielen. Ik moet ook nog even Rundskop vermelden en Taken met Liam Neeson. Die laatste is niet eens van dit jaar maar maling aan. Die waren ook zeer onverwacht goed:

1. Drive (De soundtrack, visuele stijl en verhaalopbouw waren subliem. de cultfilm van dit jaar. En Ryan Gosling is naast zijn band 'Dead Man Bones' nu ook als filmster een eindbaas).
2. The Rum Diary (Nog niet gezien want ik moest inplaats van deze Sneak Preview naar de 'New Kids Nitro' premiere. Toch kijk ik al drie jaar uit naar deze Hunter S. Thompson verfilming en hij wordt awesome, punt uit).
3. Super 8 (Terug naar de jaren 80 waar ze nog films maakte met een bepaalde sfeer en ziel. Denk aan 'Stand By Me' en 'The Goonies'. Ik voelde me zo verbonden met deze jonge acteurs dat overige minpunten in deze film voor lief neem).
4. Your Highness (Een voor het overgrote deel zeer maar dan ook zeer matige en achterlijke stonermovie die ik bij voorbaad al niet wilde zien. Toch moest ik drie keer zo erg hard lachen dat de tranen over mijn wangen liepen en ik er bijna in bleef. Dat heb ik al zo lang niet meer ervaren bij een komedie en daarom mag hij in deze lijst).
5. Crazy Stupid Love (Ik kijk alles met Emma Stone. Period. En deze romantische komedie liet deze beroepscynicus weer even geloven in het positieve der leven).

Top 5 series:

Het was een uitstekend jaar voor de televisieserie. Uiteraard moet je daar weer eeuwig op wachten voor het naar ons kikkerland komt, maar het Interwebs is de toekomst en je kijkt anno 2011 geheel reclameloos in HD naar deze hoogwaardige en meesterlijke producties. Niet helemaal koosjer om te doen, maar een eye-opener vergeleken met de shit op de Nederlandse buis.

1. Game of Thrones (Wederom het bewijs dat de nerderige Fantasy van vroeger zo keihard mainstream kan gaan. Game of Thrones kwam aanvankelijk in de eerste aflevering bij mij over als een riddersoap die wat blote tieten in de strijd gooide als succesformule. Maar dankzij een ijzersterk scenario, het perfect opzetten van een mythe en het uitdiepen van karakters op een niveau waar je U tegen zegt. Sinds lange tijd weer TV die je naar literatuur laat grijpen voor nog meer verdieping).
2. Louie (Een "realityserie" over het tragische leven van deze komiek. Louie is rauw, alledaags, soms ronduit genant, maar vooral heel eerlijk en op een slimme manier nooit saai. Daarmee de "reality-TV" (offcourse it's scripted, it's TV!) die ik al jaren zelf zou willen maken).
3. American Horror Story (Ik heb helemaal niets met Horror, maar het spookhuis in deze film boeit me mateloos. Evenals de hoofdfiguren die stuk voor stuk onsympathieke lamhoofden zijn die ik toch al doodwens. Hoewel een dood karakter niets meer voor de kijker op het spel heeft, deze heeft namelijk toch niets meer te verliezen, blijf je kijken. Dat is knap).
4. Breaking Bad (Vier seizoenen gekeken binnen vijf dagen. Moet ik nog meer zeggen)?
5. Real Time with... Bill Maher (Amerikaanse Politiek vond ik nog nooit zo geestig als bij deze nuchtere, progressieve maar vooral pragmatische Amerikaan. Ook zijn casus tegen wereldreligie in zijn documentaire 'Religious', met ook een bezoekje aan Amsterdam, voegde deze man voorgoed bij de George Carlin's, Hunster S. Thompson's en Bill Hicks' van onze tijd).
6. Modern Family (toch een extraatje bij deze want Modern Family gaf de sitcom een frisse spin met soms werkelijk geestige vondsten over zeer herkenbare familie clichés. Eindelijk eens niet alleen maar makkelijke grappen met lachmachine ter ondersteuning).

Top 5 muziek:

Het was voornamelijk een muziekaal jaar met losse singles ('Foster the People') of een handjevol nummers ('Bon Iver') en oude materie die veelal op repeat ging (vooral de reünie show van 'The Police', hoe een band na een break van twintig jaar beter als ooit tevoren kan klinken om vervolgens het hele oeuvre erbij te pakken). Toch had ik nog een aantal plaatjes die mijn platenkast aanvulde. Al hadden eerder genoemde daar misschien net zo goed kunnen staan:

1. Elbow - build a rocket boys! ('The Birds' als opener en 'Lippy Kids' als opvolger: fenomenaal. De overige liedjes werken later steeds beter op je in met name 'Dear Friends').
2. Foo Fighters - Wasting Light (Een ambitie tot ouderwetse analoge garagerock die uiteindelijk weer is glad getrokken en platgeslagen op een plaat. Toch zijn deze Foo Fighters liedjes voor het eerst in 10 jaar weer zoals ik ze graag hoorde als puber. Dus vooruit Dave, het voordeel van de twijfel).
3. Adele - 21 (Wat roep ik nu weer voor mainstream meuk? Toen ik 'Set Fire to the Rain' voor het eerst hoorde viel mijn mond open. Wat een emotie en power heeft deze dikkerd toch, verdient daarom een plaatsje).
4. Gotye - Making Mirrors (Hitsingle van het jaar waar ook ik voor viel als een blok. Het klonk als een combinatie van Peter Gabriel en Sting. Het was een Australische-Belg. Dichter bij mijn roots kom je bijna niet. Wouter de Backer is daarboven een sympathieke jongen met goed in elkaar gesamplede liedjes)
5. Yuck - Yuck (Rammelrock en uitstekende popliedjes. Hoewel speciaal overgevlogen naar Londen de show uiteindelijk tegenviel, een leukere vondst van dit jaar)

Top 5 concerten:

Ook dit jaar was ik een beetje concertmoe en deed ik het rustiger aan dan voorheen (was een tijd dat ik elke week ging). Naast het behouden van mijn achteruithollende gehoor, weerhield ook de recessie mij een beetje van mijn grootste hobbie. Heel even wel nog voor de deur gestaan bij de Melkweg voor Prince maar toch niet voor 100 knaken naar binnen gegaan. Ook Iron Maiden gezien in Gelredome, massaal en indrukwekkend, maar niet helemaal mijn ding. De volgende shows van het afgelopen jaar vond ik het mooist om te zien en had ik voor geen goud willen missen:

1. Elbow (Heineken Music Hall), best song: One Day Like This
2. TV on the Radio (Paradiso), best song: Young Liars
3. The National (Vredenburg), best song: Terrible Love
4. Explosions in the Sky (Paradiso), best song: Let Me Back In
5. Bon Iver (Vredenburg), best song: The Wolves part 1 + 2


Top 5 antihelden:
De Antiheld. Denk aan Guybrush Treepwood of aan Benjamin Linus van Lost. Een characterontwikkeling die in de moderne tijd steeds meer bijval krijgt omdat the 'All American Hero' hedendaags als saai en oppervlakkig wordt ervaren. De ongegrepen zielen die in het huidige tijdperk meer en meer op de voorgrond zullen treden. De volgende figuren (her)ondekte ik dit jaar.

1. Ruud Leuverink (Alles wat uit de mond van deze jongeman komt is goed voor een eigen TV-show, helaas zullen weinig mensen zich daarin vinden).
2. De Binky (Mijn bloedeigen broer kreeg een nieuwe alterego en bewees zijn eigenzinnige koers nog maar eens te varen dit jaar met twee weken vertoeven op een zeilboot in Turkije)
3. Melty-Man (Mijn familie was voor mij belangrijker dan ooit dit jaar. Mijn zevenentwintig jaar oude neef liet zich zeker niet kennen op een strooptocht door Londen. Daar drinken de meeste eind twintigers niet meer tegenop!)
4. Louis C.K. (Gaf in een eerbetoon aan George Carlin toe dat hij 15 jaar van zijn leven investeerde in een zeer slechte cabaretier show en daarmee alle wanhoop van zijn middelmatige leven nabij was. En dan op je veertigste met zulk doeltreffend materiaal komen. Dat is toch nog dat lichte stukje 'American Dream' in werkelijkheid geworden in deze donkere dagen)
5. @Chantalprisx (Haar Twitter/Facebook uitlatingen zijn zo tenenkrommend dat je in eerste instantie twijfelt aan haar authenticiteit naast haar geestelijk verstand. Het zal haar echter aan haar te volle aars roesten. Met deze 'Flodder in werkelijkheid' komen shows als 'Oh Oh Cherso', 'Echte Meisjes in de Jungle' of 'New Kids' met hun leedvermaak nog niet in de buurt van deze negentienjarige mevrouw Vink. Toch is het vleesgeworden totaalpakket zo treurend maar aandoenlijk dat haar eerlijke hersenspinsels op het internet toch een (niet positieve) indruk op mij achter laten. Ik ben ergens ook bang dat we over tien jaar niet meer opkijken van de onnozele jeugd die alle schaamte voorbij Tweet. Het cynisme in me zegt dat we gaan verliezen.

Met dat doemscenario wil ik dit jaar afsluiten. Het was een matig jaar vol escapisme in het uitstekende media-aanbod. Deze gaven samen met ander escapisme-gedrag zoals reisjes naar Turkije, Londen, feestjes of ordinaire kroegentochten toch weer genoeg om me erdoorheen te slepen. Op naar de volgende deceptie en vlug wat!!

K.N.