I Go Hard I Go Home NYE (Van De Kaart)

O Nieuwjaarsavond. Ik heb alles met je geprobeert. Deze keurig met mijn ouders doorgebracht. Als twintiger heeft dat toch niet meer dezelfde magie als toen je nog een kind was. Of hoe vaak ik half om half deed en rond middernacht het oorlogsgebied doorfietste om mijn vrienden stomdronken op de Nieuwe Markt aan te treffen. Of fiks wat geld neertellen voor een feestje die dan achteraf zozo bleek te zijn, maar je wil uitzingen om waar te krijgen voor je geld. Niets lijkt goed genoeg te zijn op zo een avond. De verwachtingen zijn hooggespannen. De meest veilige oplossing lijkt dan huisfeestjes. Bevalt het je op een gegeven moment niet? Dan ga je door naar de volgende. Eigen drank mee, altijd voorradig en je bent onaantastbaar. Niets kan je meer gebeuren zo het schijnt...

Home Sweet Home

Deze avond begint bij mijn stervende vader. Dat klinkt even als een hele dramatische binnenkomer maar stervende zijn we allemaal. Zijn noodlot heeft alleen een potentiele datum gekregen in de vorm van 10 januari. Dan ligt een zware hartoperatie in het verschiet. Dat is, daar moeten we het mee doen. Al maakt zo een gedachtegang de boel bij vlagen een beetje somber. Vanavond doet dat er even niet toe. We eten pasta met zalm, we drinken, we luisteren vrij corny naar de top 2000 en we babbelen wat. Voor ik op oorlogspad ga draai ik nog even the Birds van Elbow. Prachtig nummer.

Dan mag ik op me dit relatief vroege tijdstip al door een oorlogsgebied worstelen. De vuurpijlen en rotjes vliegen me om de oren. Het miezert een beetje. Laat dat niet zijn stempel drukken vanavond. We gaan gewoon door, weer of geen weer. Ik meld me allereerst bij Meltyman. Welke gedachtegang ging er voorbij om te denken dat onze samenwerking nog een goede afsluiter van het jaar zou zijn? Meestal eindigt deze in pijn. We zijn dan ook bewapend tot aan onze tanden. Ik draag twee flessen vodka. Hij een fles vodka een fles Gin en een fiks aantal pretpillen. Het thema op het tweede feestje vanavond is historische figuren. Daar hebben wij even compleet maling aan. We hijsen ons in pak en gaan onder Johnny Boswell en Robert Mazzi, onze aliassen tijdens de london trip. Als iemand het vraagt beginnen we een vaag verhaal over belangrijke Engelse politici uit 1866.

Gonzomeisjes op Prinseneiland

Belgie is vanavond van de partij!

Het eerste huisfeestje is praktisch bij Melty in de straat. Vanavond vieren we feest met zijn studiegenoten. Bij aankomst introduceren we een nieuw sleutelpersonage in de vorm van Belgie. Belgie is lange tijd afwezig geweest bij onze strooptochten. Wat je over hem moet weten is dat hij pretendeert Grunge te zijn, snel een kwade dronk op loopt en dan begint te gillen als een baby. Daarnaast werkt voor een belangrijke Nederlandse krant. Welke krant dat willen we niet zeggen. We zijn objectief! Een prima aanwinst in ons gezelschap zou je zeggen. De twee hostmeisjes vanavond zijn uitstekend. Bij deze opgewekte levensgenietsters bespeur ik een Gonzogevoel. Waarom had ik deze niet eerder mee op sleeptouw vraag ik aan Melty. “They would slow us down” is ongeveer zijn strekking. Zit wat in. Meer en meer is duidelijk dat deze studenten Geschiedenis geboren midden tot eind jaren 80 allemaal iets gemeen hebben. Ze mogen misschien dan ook tot de stuurloze en verwende jeugd van onze tijd horen. Een visie op feesten en gezellig samenzijn hebben ze zonder meer. Iets wat ik in vijf jaar HBO pathetisch heb moeten aanzien, doen deze mensen alsof het hun tweede natuur is. Er is een samenhang, die ik als buitenstaander zelfs voel. Misschien moet je daar maar net geluk mee hebben.

You know our names..

Vanavond wordt nog maar weer eens heel erg duidelijk dat ik een betere schrijver ben dan een verteller. Mijn fratsen van een week terug gonst vanavond door de feestruimte heen, maar ik kan het absoluut niet spannend navertellen. Gelukkig is daar de Melty voor die met veel plezier het verhaal uit de doeken doet. Hij verteld het verhaal met grootse woorden en men kan erom lachen. Ik stamel maar wat en beaam. De sfeer op dit feestje is aangenaam. De YouTube DJ setjes die ze draaien zijn minder, maar deze nemen we voor lief. Er is genoeg bier in verschillende koelkasten te vinden, maar daar hebben wij geen boodschap aan. Wij drinken Gin en Vodka zoveel als we voor de jaarwisseling aankunnen. Tegen een uurtje of elf bel ik mijn grootmoeder op. Ik ben een verschrikkelijke kleinzoon die nooit belt, maar vanavond zorg ik dat ik 2012 goed begin. De boodschap komt goed over, mijn karma stijgt met enige punten.

Voor het aftellen nemen we plaats op het dak. Uitstekend uitzicht, tikkeltje dubieus want de vuurpijlen komen gevaarlijk dichtbij zo. Melty’s vriendin maakt zich zorgen over een zwak dak. Maak je geen zorgen. Ze houdt het wel. De toiletten zijn een probleem op deze studentenflat. Dus pissen de heren van de daken af. Dan gaan we aftellen. De champagne vloeit rijkelijk. Een fles de man zou best nog wel eens realistisch kunnen zijn.

Belgie doet Grunge...

Als de flessen op zijn keren we terug naar beneden waar nog wat drankjes geconsumeerd worden en de dames nodig  in de wachtrij staan voor de twee toiletten van dienst. Simone (een van de gonzomeisjes) duwt me op een bierkrat en begint op mijn gezicht te tekenen. Vanavond heb ik warpaint op. Het ziet er belachelijk uit in combinatie met mijn pak daaronder maar het kan me niet interesseren. Behalve dan die streep op mijn voorhoofd. Ik krijg toestemming van haar om deze later op de avond te verwijderen. Melty doet zijn uiterste best om Simone en Maite (andere Gonzomeisje) nog mee te lokken naar feestje nummer twee maar deze hebben alternatieve plannen. We beginnen tegen 1 uur onze kruistocht van Prinseneiland naar Funen Park. Een helse rit die om de 50 meter onderbroken wordt omdat iemand achterop raakt of het niet meer weet. De miezerregen slaat inmiddels in op de warpaint en deze begint een beetje uit te lopen.

Overdosis aan deceptie op Funen Park

Op Funen park staan tegenover het gebouw van ons feest wat party-tenten en een hoop negers gezellig te zijn. Snoop Dogg dropt hem alsof het nog warm weer is en stiekem verlang ik al naar dat feestje. Helemaal als we uit de lift stappen en op de 8^e verdieping ons eigen feest tegemoet zien. Wat een bittere ernst. We steken op de gang snel een sigaret op. Het alarm gaat af en we schrikken ons kapot. Het is echter geen rookalarm maar de lift die vast staat met Melty daar nog in. Belgie lost uiteindelijk de zaak op door een plastic tasje tussen de deur uit te trekken. Aanwezige met claustrofobie halen opgelucht adem.

We worden verzocht op het dakterras te gaan roken. Na een ronde zijn we dat zo spuugzat dat we gewoon op het feest gaan roken. Er komt een timide ventje naar ons toe: “Volgens mij is dat niet de bedoeling”. We bevestigen zijn vermoeden en roken vrolijk verder. Opbokken ventje. Inmiddels is de Melty al bezig met de eerste OD in goede banen te lijden. Deze is half aan het doodgaan in de garderobe. Ik hoor het van zijn vriendin en snel hem te hulp. Er staan minstens twintig mensen eromheen en Melty verteld dat er een arts bij aanwezig is. Prima niet verder meer mee bemoeien.

Van dit feest zelf moet je het in geen mogelijkheid nog hebben vanavond, maar we hebben elkaar nog besluit ik. We maken het wel gezellig. Ik jat een stapel bekertjes en een fles bitterlemon en we schenken onszelf Vodka toe op de dansvloer. Ter bewaring vraag ik of mijn fles in Belgie's tas past. Dan besluit de helft van de groep dat de definitie van een leuke avond gepaard gaat met het consumeren van drugs. En dit gaat niet op een manier van een leuk feestje nog dat beetje extra geven. Eeder een kutfeest kosten wat het kost omtoveren in iets leuks. Ik onderdruk mijn interne gezeur en neem deel aan de missie. De eerste keer XTC als je de mislukte PMA hel van het Dour Festival in 2009 even buiten beschouwing laat. Ik en Melty's vriendin nemen genoegen met een kwart pil. Melty tikt de rest weg.

The devil is in the details

Nu is het maar afwachten wat er gebeurd. Terwijl ik hierop wacht mag ik tegen iemand uitleggen hoe ik mijn opleiding ga toepassen in mijn verdere carrière. Moeizaam kom ik eruit. Helemaal als de rotzooi licht begint te tintelen. Mijn partner in crime gaat inmiddels al veel harder. Op een stoel. Ik kijk erna en schud mijn hoofd. Dat is dan oud en nieuw vieren. In jezelf gekeerd op een stoel op een kutfeest! Als ik dan hoor dat Belgie al door is naar een ander feest, zonder gedag te zeggen, barst bij mij de bom. De lichte tinteling schakelt zich per direct uit en ik maak het mijn levensdoel mijn volle fles vodka terug te claimen. Ik snauw naar de Melty, die zegt erg lekker te gaan, om zijn Smartphone en zoek het adres op. Met een vlugge blik op de kaart weet ik voldoende. Inmiddels is Melty's vriendin de audioboxen aan het redden die op dat moment drijven in een plas met drank. Ik voel me schuldig voor haar, aangezien ze net als mij nog zonder roes zit waarin haar vriendje en overgebleven vrienden wel verkeren. Ik help haar tevergeefs nog een beetje en zeg haar dan gedag. Ik zal die Belgie even in zijn kloten trappen!

Speedfreaks op Ouderkerkplein

Ik vervloek die Belgie en betreed mijn stalen ros richting de bewoonde wereld. Ik fiets met een hand terwijl ik een of ander goedkoop half liter blik pils naar binnen tik. Wat een slecht idee om een sluiproute vanaf de nieuw markt te pakken. De Wallen is geen plek voor een snelle sluiproute en zeker niet op oudejaarsavond. Ik parkeer mijn fiets tegen de kerk en waggel naar het juiste adres. Ondertussen bel ik Belgie om te kijken of hij wel nog op zijn plek zit. "jawel ik zit helemaal boven op zolder". De portier laat mij echter niet zomaar binnen.

Ik kom voor Joris.
- Joris wie? 
Belgie.
-Van welke studie?
Deed geschiedenis...

- Zou jij zeggen dat Joris een lul is?
Zonder enige twijfel, een van de ergste soort!
- Je hebt ook al van die belachelijke strepen op je gezicht! Vind je ook dat ie van die dikke billetjes heeft
(Ik vind het gesprek een beetje rare kant op gaan maar beaam dat die eikel best dikkig is geworden)

- Prima man loop maar helemaal door naar boven, hij zit op zolder.

Ik strompel door naar de zolder. Daar zit Belgie met zijn vriendin en wat dronken zielen op de bank. Een Mac staat aan met iTunes open en ze draaien wat vage electronica. Toch is de sfeer vele malen aangenamer dan in dat kille studentencomplex van Lunen. Ik neem plaats en krijg van Belgie een introductie als het schrijvende neefje van de Melty. Hij steekt behoorlijk wat veren in mijn reet. Ik luister half want ik moet naar de W.C.. Ondertussen krijg ik een nieuwe halve liter Amstelpils in mijn handen gedrukt. Als ik een opening zie in Belgie's verhaal vraag ik waar deze is. "Trap af en dan loop je er tegenaan".

Ik sta te wachten op het toilet. De portier loopt weer langs, duidelijk een van de hosts van het feestje. "Hey wel een beetje naar je zin hebben he, fake het desnoods". Ik knik ja. Geen zin om uit te moeten leggen dat ik gewoon zo kijk en daar verder ook niets aan kan doen. Dan roept iemand naar me vanuit de andere zaal vol euforische mensen. Ze wijst naar me en noemt me bij naam. Ik haal mijn schouders op en zeg dat ik godverdomme van niks weet met een cynische ondertoon. Vervolgens graaf ik heel diep in mijn geheugen maar ik herken haar gewoon godverdomme niet. Iemand van vorige week misschien? Of nog van school? Ik graaf verder mijn verleden in, zonder resultaat. Eerst pissen denk ik, dan tijd voor sociale interactie.

De deur van het toilet zwaait eindelijk weer open en ik kan naar binnen. Maar er blijft een dame in het toilet hangen. "Doe je ding maar hoor" zegt ze. Ok, waarom ook niet en doe een poging tot pissen. Dat valt nog best tegen met deze vreemdeling op mijn neus. Maar ik laat me niet kennen en pis de pot vol. Ondertussen is ze bezig met een lijntje coke van de wasbak te snuiven. Ik passeer haar naar buiten. "Hey moet je niet je handen wassen viezerik?" Fuck off ik moet hier weg. Iedereen die vanavond aan de drugs is mag van mij door de stront zakken, inclusief mijzelf.

Terug naar de zolder. Een veilige haven van dronken, maar toch gezelligere mensen. Ik begin wat te rommelen met iTunes. De electronica gaat direct over op Rock. Feeder, Nine Inch Nails, ik merk dat de mensen om mij heen het niet erg op prijs stellen. Behalve Belgie dan die dezelfde nostalgie voelt. Dan neemt hij het roer over en knalt Andre 3000 erin. Tot slot draaien we The Cure - A Forest nog. Onder het nummer wil Belgie de dansvloer op, twee verdiepingen omlaag. Ik besluit eerst de middenverdieping nog te betreden om erachter te komen wie mij herkende. Ik staar een beetje de ruimte rond en schud me hoofd bij deze feestende menigte. Het meisje dat ik maar niet herken begint er in mijn dronken waas opeens heel lelijk uit te zien. Daarmee kan ik niet bevestigen of ze dat ook echt is. Ik draag bovendien mijn bril niet vanavond. Ze hangt maar op de grond en is op haar eigen tanden aan het kauwen. Ow jezus een speedfreak denk ik bij mezelf. Geen denken aan dat ik hiermee wil babbelen. De angst om dit feest te verlaten komt opeens heel sterk op. Ik zeg Belgie en zijn vriendin gedag en kies voor mijn laatste alternatief. "Weet je het zeker?" vraagt een nieuwe, nu buitenlandse portier. "Absolutely! Most certain that I do" mompel ik naar haar en storm naar buiten.

De regen slaat plat tegen mijn lichaam aan. Godverdomme wat een hondenweer, wat een slechte inschatting!

Het garderobemeisje van Club 8

Milou heeft haar eerste werkavond bij Club 8 achter de garderobe. Via SMS verkeer houdt ze me op de hoogte en mijn laatste reactie was: "Top ik kom je nog even irriteren". Een slecht idee aangezien het al bijna 5 uur is. Maar doorweekt ben ik al en ik heb niets meer te verliezen vanavond. Ik storm die kant uit. Pin nog wat geld voor mogelijke entree en parkeer mijn fiets voor de deur van de club in de Baarsjes. De deur slaat open en er lopen mensen uit. Deze slaat daarna meteen weer dicht. Ik ben dus gewoon te laat. Bovendien maak ik geen enkele kans met die uitgelopen verf op mijn gezicht. Toch weet ik me op wonderbaarlijke wijze naar binnen te lullen, maar tegen welke prijs? Het is een zeer slecht moment om aan te komen; de club wordt letterlijk leeg geveegd van bezoekers.

Mijn traktatie vanavond is het observeren van een stroom aan dronken mensen die hun jas terugwillen. Ik vind het schattig hoe Milou deze mensen van hun jassen voorziet. Ze dacht ook dat het een goed idee was vanavond om hakken te dragen. Nu zo een acht uur later staat dat haar vies tegen en dat zie je aan haar lichaamstaal/ Het contrast tussen haar nuchter en de straalbezopen mensen die hun eigen kaartje niet meer kunnen vinden is duidelijk zichtbaar, zelfs voor zo een verloren dronken ziel als mijzelf. Dit maak je dan elke avond weer mee.

Een man kijkt me aan en zegt: "moet ik jouw nu serieus nemen?" doelend op mijn warpaint in pak. Nee absoluut niet zeg ik hem. En hemzelf ook niet. Hij mompelt nog tegen de lieve heer waarom hij zoveel gedronken heeft vanavond en keert zijn portefeuille binnenste buiten op zoek naar zijn kaartje. Uiteindelijk blijkt zijn beste maat deze voor hem in bewaring te hebben genomen en kan hij gelukkig met een jas naar huis.

Het is tijd om op te stappen want Milou is de komende twee uur nog wel even zoet met opruimen en nabespreken. Daarbij besef ik ook zelf te straalbezopen te zijn om dat niveau ooit nog samen te trekken. Bovendien spreek ik af haar morgen weer te zien voor een nieuwjaarsdrankje.

Als ik thuis kom ben ik ook hardstikke blij met mijn keuze. Niets is zo fijn als kapotgaan in je eigen vertrouwde omgeving. Hoe troosteloos je de porseleinen pot ook zal omhelzen, hij is tenminste van jou! Half acht lig ik rillend in mijn bed en om twaalf uur komt het gevoel sterk op te moeten kotsen. Stil blijven liggen maak ik mezelf wijs. Dan komt allemaal wel weer goed...

Fin.