Levensdagen

Nooit ziek geweest - Nico Dijkshoorn

2012-01-26T16:48:00.001+01:00

Toen ik ongeveer een week geleden op Twitter vernam dat Nico Dijkshoorn met een nieuw boek zou komen kon ik me weer eens niet inhouden op hem te reageren. De titel van het boek "Nooit ziek Geweest" resoneerde een gevoel bij mij. Immers was ik zelf op dat moment bezig met het schrijven over mijn vader, die met een enorme strijdlust op dat moment nog herstellende was in het ziekenhuis van een zware hartoperatie. Quasi grappig vroeg ik aan hem of dat 'Nooit Ziek Geweest' misschien over Klaas zou gaan? Of over mijn vader Don?

Die verhalen van Nico over Klaas kon ik altijd zeer waarderen. Al een lange tijd is Klaas een fenominaal personage beschreven op Twitter. Waar ik ooit een mini-roman op Twitter wilde beginnen (alleen de titel al paste niet als username) vondt Nico een unieke manier uit dit uit te beelden. Deze Klaas deed het vroeger allemaal veel beter. Als jij dacht stoer te zijn met iets, wacht maar totdat je Klaas zag, die ging doodleuk even in de overtreffende trap! Die ouderwetse vechtersmentaliteit van welleer zag ik wel zitten, de titel sprak mij wel aan. een @ (twitter-reply) terug van Dijkshoorn kon ik vervolgens uiteraard op mijn buik schrijven. Op dat moment had ik nog geen enkel besef hoe dicht ik bij de waarheid zat over Klaas en hoe fout ik zat over mijn aannamen dat het een lofrede zou worden over deze man.

Interview in de Volkskrant

Afgelopen zaterdag las ik het interview met Nico in de Volkskrant en de puzzelstukjes vielen op zijn plaats. Het boek gaat inderdaad over Klaas en dat is daadwerkelijk ook zijn vader. Zonder dat ik het zelf wist schreef Nico al jaren satire over zijn vader die het allemaal vroeger veel beter deed als de rest. Maar of dat nou zo bewonderingswaardige eigenschap was? In het interview werd in een klap duidelijk dat die legende van Klaas een hele nare bijsmaak kreeg. Die grootheidswaanzin was namelijk jarenlang ten koste gegaan van een gezin. Dit boek is geen lofrede maar een afrekening met die narcistische vent die nooit interesse in andere had of ze een enige plek in de belangstelling gunde. De spotlights moesten altijd op Klaas gericht staan.

Rock 'n Roll Klaas tegen burgermannetje Nico

Dat verhaalt wekt mijn interesse en ik ren vlug naar de winkel om het aan te schaffen. Met wat pijn en moeite, want dat valt nog niet mee als je in een lompe wijk woont als mijzelf, maar de binnenstad van onze hoofdstad stalt ze in grote getalen uit. Een dag later ben ik door het boek heen. Het leest namelijk heel makkelijk. Geen literair gelul. Gewoon anekdotes over zijn vader in korte hoofdstukken. De lijdensweg die zijn leven was met zo een bekrompen vent, die altijd het plezier uit het leven van zijn zoon wist te verderfen. Onwille van zijn eigen status als geliefde man.

Het is allemaal zeer tragisch maar die Klaas heeft anderzijds toch ook weer wat Rock 'n Rolls. Hoe Nico kleinburgelijk een partijtje trots staat te wezen op een fucking zelf ontworpen vloer, waar Klaas dan vervolgens, voordat de waslaag over de vloer zit, met een fles champagne overheen spuit. Het is een scenario waar meeste rebellen enkel van dromen. Klaas deed het en ik zie het spijtig genoeg mezelf ook nog wel eens doen, puur om gezinsleden een beetje wakker te schudden uit het burgelijke bestaan. De realiteit is echter dat je mensen niet meer radicaal over de streep krijgt. Mensen zijn zoals ze zijn. Die paradox is ook zo opmerkelijk in het verhaal van Dijkshoorn. Enerzijds is Nico ruimdenkender, creatief geinteresseerd en wil hij dolgraag nieuwe wegen bewandelen. Anderzijds overvalt mij ook soms dat gevoel van het te brave burgelijke op het saaie af.

Je wenst ook zo dat je in het boek gaat lezen wanneer Nico zelf in de pubertijd komt en zich verschrikkelijk af gaat zetten tegen zijn vader. Hem een keer voor kak zal zetten. Knallende ruzies provoceren. Maar niets is minder waar. Zijn leven lang spaart hij als de inteligentere man zijn eigen vader en laat deze maar zijn gang gaan. Behalve als het hem een keer echt teveel wordt en hij tijdens een potje Pictionairy in een vakantiehuisje zijn vader aan het vernederen is. Als dan eindelijk de bom barst bij Klaas, blijft Nico stil achter. Hij besluit nooit meer over moeilijke dingen met zijn vader te praten. Ze houden het voortaan maar op smalltalk.

De schijnvertoning

Over dat offer kan ik nu wel stellig een mening hebben maar deze is ook persoonlijk heel herkenbaar. Ik had precies zo een figuur. Niet mijn vader, maar mijn grootvader. Ik was zijn oudste kleinzoon en daarmee zijn favoriet. Mijn grootvader had ook zijn eigen wereld geschapen en daar mocht iedereen dan aan schikken. Ieder jaar naar het vaste vertrouwde appartementje in Portugal, tot op de kamer af. Ieder jaar een bungalowpark in Nederland en alles natuurlijk voordelig in het laagseizoen. En wij moesten dan bij dat bungalowpark komen logeren. Als mijn ouders probeerde uit te leggen dat het voor de kinderen en kleinkinderen handiger was het in een vakantie te plannen. Hetzij de zomer- of de herfstvakantie dan had hij daar geen boodschap aan. Geld speelde geen rol, maar dit was zoals hij het wenste en zo zou het gaan.

Mijn grootvader was zo een man die de eerste paar verjaardagen toen mijn ouders net samenwoonde, het hele feest rokend op het balkon stond en daar bleef wachten tot mijn grootmoeder uitgeouwehoert was en ze weer naar huis konden gaan. Een man die geen raad weet met veranderingen of onverwachtte scenario's, het zit allemaal in Nico's boek.

Jarenlang heb ik mijn grootvader dan ook maar in de waan gelaten van zijn favoriete kleinzoon. Nooit sprak ik werkelijk wat ik dacht. Ik heb jarenlang een facade opgehouden waar hij trots op kon zijn. Mijn drank, (soft)drugs of Rock n Roll bestaan angstvallig uit de schijnwerpers gelaten. Ik weet nog dat ik een vriendin op visite had toen hij onverwacht aan kwam zetten. Ze had tatoeages op haar arm. Hoe ze zich moest verantwoorden voor zoiets verschrikkelijks? O en ze rookte ook nog eens. Ik rookte toch zeker niet zelf he? Terwijl ik heel vlug daarvoor mijn sigaret had weggemoffelt. Het was genant zo een bezoek. Die arme Melin. Vervolgens toen ze weg was ging hij me uit horen of het mijn vaste vriendin was en waar deze nou eigenlijk bleef? Ik was al godverdomme twintig! Ik knikte en ging er niet tegenin.

De opluchting

Toen hij in 2009 plotseling kwam te overlijden kwam de ware aard van zijn gezin naar boven. Het verliep allemaal vrij ongemakkelijk. Aangetrouwde moesten zo ver mogelijk uit de buurt blijven en zich nergens mee bemoeien. Mijn oom hield tijdens de begrafenis als toespraak een caberetstukje op. Men moest om hem lachen. Diezelfde oom had zich in zijn pubertijd op ultieme wijze afgezet door een brief aan zijn vader te schrijven en een paar dagen bij zijn grote zus te gaan logeren. Verder spraken ze deze zaak nooit meer uit. Als iemand zich kan identificeren met de nieuwe Dijkshoorn dan is hij het wel. Ga het lezen oom! Je herkent er jezelf vast en zeker in! Op de begrafenis waren ook mensen van de voetbalclub aanwezig. De voorzitter sprak ook nog een woordje. Hij kwam min of meer nog zijn excuses aanbieden over het feit dat mijn opa ooit boos de club verlaten had. "het was ook geen gemakkelijke man, maar wel een rechtvaardige man". Zo werd het nog zeer voorzichtig uitgedrukt. Zo gaan die dingen.

Mijn vader heeft zich jarenlang proberen te verzetten tegen de aanpak van zijn schoonvader. Dat moest hij flink ontgelden, hij probeerde nog een subtiele bijdrage van kritiek na de begrafenis te verwoorden. Drie maanden later mocht hij scheiden van mijn moeder.

Uiteraard was ik zelf verdrietig na het verlies van mijn opa. Hij kwam ook nog eens te overlijden op mijn eigen verjaardag. Een viering die op sobere wijze is overgeslagen. Maar ergens, en het is niet makkelijk om dat toe te geven, helemaal als mijn familie dat mogen lezen, zat er een vorm van opluchting in. Mijn schijnvertoning kwam eindenlijk ten val.

Joeri Valent

(S)linkse verhuftering met Lijn 32

2012-01-21T17:04:00.000+01:00

Het volgende stuk schrijf ik naar aanleiding van Femke Halsema en Bert Brussen die beetje met modder naar elkaar aan het gooien zijn. Daarmee weten ze momenteel flink de publiciteit naar zich toe te trekken en dus vingerdiep in elkaars aars te roeren. Ik besloot maar eens met eigen ogen te gaan zien waar al die heisa om te doen is: Lijn 32. Een nieuwe multiculti serie bij de KRO en NCRV. Dit soort één-tweetjes tussen Halsema en Brussen doet mij trouwens vrij weinig. Mijn interesse komt vooral om het busnummer die de serie als uitgangspunt heeft. Dat is de stadsbus die door mijn wijk trekt. Dus daarmee zou ik al enige affiniteit met de serie moeten kunnen vinden. Toch?

Lijn 32 gaat in het kort als volgt:

Dramaserie over de passagiers van een bus. Een bus slaat vlak voor de rechtbank, waar een geruchtmakend proces plaatsvindt, om en vliegt in brand. Aanslag of ongeluk?

Buslijn 32 op een doordeweekse ochtend in Amsterdam. Verschillende mensen stappen in, ieder met een eigen bestemming. In de rechtszaal moet op dat moment een belangrijke rechtse politicus in een zaak van een Antilliaanse vrouw getuigen.
Vlak voor het gerechtsgebouw verongelukt de bus met alle passagiers aan boord. Op het moment dat hij in een vonkenregen het asfalt raakt zijn we in de rechtszaal waar, door de enorme explosie de gehele glazen pui naar binnen komt. De politicus overleeft het en buiten staat de bus in lichterlaaie.

We gaan zes weken terug in de tijd en maken kennis met een aantal inzittenden van de bus. We volgen hen, leren hen kennen en komen erachter waarom ze juist op dat tijdstip in de bus zaten.

Bert Brussen

Voorafgaande aan mijn eigen kijksessie was er een korte woordenwisseling met de heer Brussen. Deze is nooit te beroerd om mij altijd weer af te schrijven als een linkse mongool, mocht ik tevergeefs weer eens met mijn moralistische uitspattingen tegen hem in gaan. Je moet Brussen niet gaan vertellen dat je sommige onderwerpen die hij behandeld niet de moeite waard vind, of graag anders zou aanpakken. Daar wordt hij op zijn beurt weer zo moe van! Eigenlijk zit hij helemaal niet te wachten op nieuwe of andere ideeën. De wereld draait om Bert en het is zijn mening die telt. Heb je daar een probleem mee? Dan rot je maar op naar de VARA! Een tussenweg is er niet. In eerste instantie schrikte mij dat een beetje af nog tegen de grote Bert in te gaan. Inmiddels leer ik: gewoon doorgaan! Tot het stil is aan de overkant en dan je bezig gaan houden met "echt belangrijke dingen".

Nederlandssprekende vader

Nadir

Goed Lijn 32. Vol goede moed en open blik waagde ik me aan deze Nederlandse productie, maar na tien minuten ging het al compleet de mist in. Waar in eerste instantie een herkenbaar tafereel wordt opgezet, nekt de serie zijn potentie met een gekleurd statement: De Marokkaanse Nadir moet bij de conciërge komen als op school de metaaldetector afgaat. Hij voelt zich aangevallen omdat ze nou net hem moeten hebben. De conciërge legt op een rustige toon uit dat het gewoon de standaardprocedure is. Bij hem is het niet anders dan bij een andere. Hij moet zijn tas leeghalen en ook daar stribbelt hij een beetje tegen. Die telefoon die hij op zak heeft is toch wel erg mooi en natuurlijk gaat de grote boze witte meneer er vanuit dat deze niet van hem is. Later bij de rector voelt hij zich nog meer bedreigt. Er is een laptop op school gestolen dus zijn ze haastig op zoek naar de dader. De jongen grijpt naar zijn mooie telefoon en belt zijn vader op. De rector reageert een beetje angstig. Wellicht bang dat een grote broer hem op hoge poten in elkaar komt rammen? Vervolgens krijgt de rector zelf de vader van de jongen aan de lijn om te bevestigen dat de jongen gisteravond gewoon thuis was. De vader spreekt keurig Nederlands.

Het kan dat de vader heel goed Nederlands spreekt. We zitten inmiddels al bij de tweede of zelfs derde generatie en het vooroordeel dat allochtone ouders de Nederlandse taal niet spreken hoeft niet per definitie juist te zijn. Ware het niet dat we te maken hebben met een flashback en de vader al een keer in beeld is geweest aan het begin van de aflevering. Dit was toch meer een traditioneel geklede Marokkaanse vader. Of de vader het uiteindelijk nou wel of niet spreekt in dit specifieke geval is niet zo belangrijk. Ware het niet dat de serie een boodschap door je strot aan het rammen is: Kijk de vader spreekt gewoon keurig Nederlands meneer de bevooroordeelde rector, maar je hoeft nergens bang voor te zijn hoor!! Ik stel mij zo voor dat menig progressief grachtengordel typetje op het moment van deze scene een gat in de lucht springt en begint te klappen! Alsof het om een circuskunstje gaat... Dit pleidooi vervalt compleet door het feit, dat het niet gaat om de allochtone ouders (al zijn ze Engelstalig!) die wel gewoon de Nederlandse taal kunnen spreken. Het gaat om diegene die het (nog steeds) niet kunnen. Daar mag je best de nadruk op leggen zonder dat het gelijk als discriminerend bevonden wordt. Het is zonde ook in 2012 Lijn 32 die kritiek niet op zich wil of durft te nemen.

Grote bek tegen oom agent

Nadir, Omar en Tamara

Bij ongeveer vijfendertig minuten in de eerste aflevering komt het tweede meest storende scenario langs. Dat we inmiddels al een halfuur naar de bekende tenenkrommend Nederlandse dialogen hebben moeten luisteren nemen we op dat moment maar even voor lief. Twee Marokkaanse jongens Nadir en Omar en het Hollandse meisje Tamara lopen naar de bus toe. Van haar mond komt er nog een slechte grap over het ontbreken van Marokkanen in Science-Fiction films. De jongens accepteren deze grap van haar persoonlijk wel omdat ze nu eenmaal bij de groep hoort (respect meid!). Vervolgens rennen ze naar de bus die niet de moeite neemt om nog even op ze te wachten. Een jongen springt voor de bus om deze te stoppen (levensmoe?). Ze steken hun middelvinger op naar de chauffeur bij wijze van ongenoegen. Deze toetert en rijdt vervolgens weg. De jongens geven nog paar trappen tegen de bus na en gaan vervolgens een jointje roken. Vervolgens komen twee agenten aanzetten.

In plaats van hun jointje vlug te verstoppen en verontschuldigend te werk te gaan zetten de jongens een grote bek op. Dit scenario moet namelijk allemaal maar kunnen in Amsterdam. Als de agenten vragen om legitimatie zetten ze het op een lopen. ze worden gearresteerd en Tamara probeert ze tevergeefs nog vrij te krijgen. De ingezette Arabische muziek maakt het scenario allemaal nog een tikkeltje dramatischer. Op (s)linkse wijze wordt de dader/slachtofferrol bij dit scenario weer eens totaal omgedraaid.

De serie Lijn 32 had op papier voor alle potentie om zaken een keer anders aan te pakken. Te spelen met maatschappelijke voorbeelden die ter discussie staan en hierin ruimte bieden voor alle herkenbare scenario's. Helaas pakt de boel weer uit met de bekende vuistdiepe linkse dogma. Er zitten genoeg positieve scenario's en keurige gang van zaken in de serie, waar ik me persoonlijk in kan vinden. Maar op het moment dat de keerzijde een keertje aan bod mag komen kronkelt de uitloop zich in zulke vreemde bochten dat je met stomheid geslagen achterblijft. Typisch weer het geval van de kop in het zand steken en het probleem is dan daarmee uit de weg.

De vriendelijke sigarenboer

De sigarenboer

Waarom zou je in deze serie ook niet eens een keer aankaarten dat de discriminatiekaart bij dit soort jongeren te pas en te onpas inzetbaar is in een huidig nog (over)tolerante samenleving? Dat als jongeren agenten niet respecteren en de vinger geven je de kant van de agent kiest. Dat het niet de plaatselijke sigarenboer is die een brief aan de allochtone buurman moet verklaren maar deze godverdomme zelf de Nederlandse taal dertig jaar eerder aan had moeten meten. Dat laatste voorval zit overigens wel in de serie. Net als de sigarenboer die twee kinderen op straat vriendelijk doch streng corrigeert en heen stuurt en vervolgens twee gesluierde dames begroet die stug doorlopen zonder wedergroet. Op dat moment is alleen de interpretatie van de scene meer nadrukkelijk gericht op de vriendelijke en welwillende boer dan de blokkade waar hij zijn leven lang al tegenop moet boksen.

Die discriminatiekaart is overigens niets nieuws. Veertig jaar geleden viel het mijn vader al op dat een Antilliaans klasgenootje altijd begon te miepen over discriminatie als hij de klas werd uitgestuurd. Dat was zijn macht. Je kon hem niks maken want dan was het discriminatie! Zijn leraren stonden met dat argument op dat moment machteloos. Dat hij op het schoolplein hasj aan het dealen was en verder niet deugde had daar verder niets mee te maken!

Papa is een advocaat

Tegen het einde van de eerste aflevering komt het meisje op bureau aan en pleit voor gelijkheid van straffen! Ze steekt daarbij haar middelvinger op naar dezelfde agent en daagt hem verbaal uit. "arresteer me dan! Laat die mocro's vrij of ik bel mijn vader want die is advocaat". De agent zucht en vraagt ook om haar identificatie. Deze heeft ze niet, "is uhh gestolen". De agent zucht weer en schrijft een boete van zestig euro uit. "Maak die ID maar snel in orde dame, de volgende keer schrijf ik anders 200 euro uit". De jongens worden vrijgelaten. "Tot de volgende keer he jongens" merkt de agent op. Het is kennelijk de bedoeling dat wederom oom agent de dader is met racistische trekjes en de kinderen de rebelse helden zijn. Ik zie het echter op dat moment toch anders.

Met enige tegenzin krijgt Bert Brussen op dat punt dan uiteindelijk weer zijn gelijk. Het is jammer dat hij de serie niet eerst bekeken heeft om zijn pleidooi met voorbeelden te kunnen onderbouwen. Zijn onderbuikgevoel over dit soort programma's geven hem een aanzienlijke gokkans om met bepaalde aannames weg te komen en dat stoort mij oprecht! Bij voorbaat al niet naar een KRO programma willen kijken omdat je van mijlenver al aan kan zien komen hoe de vork in de steel zal zitten. Laat ik een stille hoop koesteren dat ze ooit nog eens zal verrassen.

Bert Brussen en zijn Lowlands-obsessie

2012-01-16T13:52:00.000+01:00

Originele column van de website www.musicfromNL.nl. Zo tenenkrommend geschreven dat zelfs zo een vaute linksche progressieve muziekliefhebber als mijzelf zijn hoofd er niet bij kreeg. Bert Brussen ging op zijn website in de tegenaanval. MusicfromNL trok vervolgens vlug de column weer in.

Stelletje lamzakken!

Een slag om de arm

2012-01-15T23:59:00.000+01:00

Don in IJsland 2010

Twee jaar geleden schreef ik een serie aan verhalen met de titel "Conversations on the end of the world". Kort samengevat is mijn vader Don in de maand mei van 2009 spontaan in elkaar gezakt terwijl hij bezig was met een nieuw hek in de voortuin te zetten. De ene buurman vond hem kort daarop op straat en dankzij de hulp van een andere buurman, die arts van beroep is, kwam hij na spoedeisende hulp in het ziekenhuis weer bovenop. Oorzaak was een aneurysma en na negen uur opereren wisten de artsen het lekken te stoppen. Waar was ik die zonnige vrijdagmiddag? Ik lag om twee uur nog in bed bij te komen van een kater van een feestje in de 301 Overtoom. Hoe typisch.

Deze nood-ingreep was een tijdelijke oplossing aangezien de hartslagader nog niet geheel vervangen was. Doordat deze stukje voor stukje doorging met verwijden was het al snel duidelijk dat het hele gebeuren nog een keer opnieuw zou moeten gebeuren. Dit keer vanuit de rug, want de borstplaat een tweede keer open zagen is niet zo een goed idee. Hierdoor is de ingreep niet even kritiek als de vorige keer maar wel een stuk lastiger om uit te voeren. Onder het motto het is momenteel nog veiliger niet in te grijpen dan wel, bleef het lang onduidelijk wanneer deze tweede operatie plaats ging vinden. Point of no return werd uiteindelijk vastgesteld op 10 januari 2012.

Don en Mark IJsland 2010

Als een ding inmiddels duidelijk is geworden is dat zowel niets weten van de situatie (het tikken van een tijdbom als het ware) als een definitieve deadline opstellen persoonlijk zeer zwaar is gevallen het afgelopen jaar. Toen het eerste scenario in mei 2009 zich uitspeelde speelde het rouwproces van mijn grootvader een krappe maand eerder nog mee en ging de knop vrij snel om. Alles verliep een beetje op de automatische piloot als het ware. Zowel de spoedopname van mijn vader als de plotselinge dood van mijn vriend Tonio nog geen jaar later ging ik relatief kalm te werk.

Die potentiele einddatum stond echter garant voor een fiks aantal slapeloze nachten. Wat een verdoemenis om die laatste dagen af te moeten zitten tellen. Alsof je als kind op sinterklaas of je eigen verjaardag zit te wachten. Maar nu is het cadeau het lot van je vader. Wat nou als de verwachting dit jaar tegenvalt?

Hieronder volgen dagboek aantekeningen van de afgelopen week van de aanloop naar de operatie tot de afloop:

Maandag 2 januari

Het is nieuw jaar en tijd voor een grote schoonmaak dag. We willen graag het huis aan kant hebben voor Don wordt opgenomen. We helpen met enige middelmaat. Don is in de avond na een borrel te veel op opeens weer druk bezig met spullen verzetten. Ik ben op dat moment druk met schrijven. Hij is boos dat hij op dat moment geen hulp krijgt. Ik negeer de man en zeg hem dat we morgen nog een dag hebben. Ik snap dat het de spanning is, maar gun hem niet zijn uitlaatklep op deze wijze.

Dinsdag 3 januari

Neef komt op bezoek. Over twee dagen gaat Don het ziekenhuis in en toch is hij gewoon nog druk in de weer met zijn eigen bedrijf. Zo doe je dat als zelfstandig ondernemer. Sinds deze week heeft het bedrijf nieuwe vloerverwarming. We zetten de laatste spullen terug op zijn plek in het kinderdagverblijf. Drinken daarna een aantal biertjes en spelen daarna Guitar Hero. Vervolgens ga ik naar bed. Slapen gaat moeizaam dus besluit een serie uit de kast te trekken.

Woensdag 4 januari

Ik ga vandaag zelf onder het mes bij de dokter. Herstel zal minimaal vier dagen zijn. Don kookt een maaltijd, we kijken naar de film Agora. Ik ga rond twaalf uur met pijn op bed liggen. Kijk verder naar mijn serie.

Donderdag 5 januari

Ik mis Don voordat hij naar het ziekenhuis gaat. Ik sta rond het middaguur op en haal het verband eraf. De pijn is weggetrokken. Ik maak de wond schoon en plak er een pleister op. Broer is overdag aanwezig en in de avond werken in Leiden. Ik eet een kant en klare bami hap. Ik krijg die avond door de eenzaamheid een opruim woede. Begin alles te wassen wat ik vuil kan vinden en ruim de keuken helemaal op.

Vrijdag 6 januari 2012

Als ik wederom wakker wordt tegen het middaguur is mijn broertje alweer terug in huis. Vraag hem of hij Betadine voor me wil halen. Mijn wond is toch niet helemaal schoon. Hij haalt ook wat afhaal bij de Turk. We kijken een Bruce Lee film en ondanks goede voornemens hanteer ik een fles vodka naar binnen. Ondertussen tweet ik mijn twitteraccount tot vervelens toe vol. Die avond schrijf ik stomdronken een open brief naar de heer Bovekerk...

Zaterdag 7 januari 2012

Daar heb ik de volgende dag spijt van die fles en ook een beetje van die brief, maar ik negeer het verder.We gaan de eerste keer op bezoek bij Don. In de ochtend want moeders heeft in de middag de auto nodig. Ik heb waarschijnlijk 4 uur geslapen. Hij zit in zijn kleding op een stoel als we binnen komen. Hij ziet er wel wat bleker uit dan normaal maar is er verder heel erg rustig onder. We gaan koffie drinken in de kantine. Hij verteld van zijn eerste hulp fratsen bij een buurman. Deze begon spontaan te bloeden uit een open wond en de zusters waren nogal traag van begrip. Het was Don die de man plat op bed beval te gaan liggen met zijn benen om hoog om de druk van de wond te houden tot de dokter ter plaatsen was. We praten onder een kopje koffie en een broodje verder wat over Amerikaanse politiek en gaan weer terug naar boven.

In de avond koken we Hollandse aardappelen en spinazi. Het vlees mislukt compleet. Ik besluit die avond de stad in te gaan al ben ik stil, afwezig en vind weinig afleiding. Als ik dronken voor me uit aan het staren ben komt de barman eens verhaal bij me halen. Ik laat helemaal niets los, zelfs na acht jaar consumptiedienst zwijg ik en praat ik over koetjes en kalfjes. De ironie wil dat het Internet het dan vervolgens wel weer mag lezen...

Zondag 8 januari 2012

Maandag gaat het kinderdagverblijf weer vrolijk verder dus besteed ik de katerdag aan het schoonmaken van het pand. Ik vraag mijn broertje of hij de vaatwas en huiskamer wil opruimen. Hij doet halfslachtig werk en steelt mijn broeksriem de rotzak!

maandag 9 januari 2012

Ik slaap niet meer dan drie uur maar sta om acht uur paraat om boodschappen te doen voor het kinderdagverblijf. Meer taken heb ik de overige dag niet meer.

Er is even wat onduidelijkheid met jongere zuster als we vanavond nog een keer langs Don willen gaan. Ze wil perse haar vriend mee. Ook morgen als we de uitslag krijgen moet hij daarbij aanwezig zijn op haar verzoek. Geen zin om daar een punt van te maken dus dat gaat gebeuren. Echter met zijn vieren vanavond bezoeken is misschien een beetje druk. We splitsen de bezoeken in tweeën. Neef vraagt echter of hij zijn oom nog kan bezoeken? Hij voegt zich bij mij en mijn broer voor een bezoek om 7 uur. De heenreis zijn we erg stil.

Don zit op zijn bed in eigen kloffie muziek te luisteren op mijn MP3 speler. Genesis - Abacab is het laatste nummer dat op staat voor deze in de tas met ons mee naar huis gaat. Inmiddels is A Game of Thrones boek één van A Song of Ice and Fire van George R.R. Martin uit en is hij begonnen in boek twee: A Clash of Kings. Hij lijdt ons drieen bij aankomst naar een rustigere ruimte. Hij verteld aan mijn neef nogmaals zijn anekdote over zijn toegepaste eerste hulp en verteld daarnaast dat zijn andere buurman een dag later flauwviel en weer door hem het bed in gehezen is. We maken wat morbide grapjes en bespreken de overwinningsrace van Sven Kramer.

Het bezoek duurt nog geen kwartier als hij zich om gaat kleden, zijn spullen behalve boek en pyama afgeeft en zijn horloge aan mij overhandigt. Zonder enkele drama te schoppen schudden we hem de hand en wensen we hem het allerbeste.

De terugweg draaien we heel hard BRMC en besluiten we het thuis op een gigantisch drinken te zetten. Muziek staat hard op. We halen stomme fratsen uit en drinken heel veel sterke shots. Die avond zoeken we ook nog een bar op waar het bier en tequila niet gering is. Als neef en broertje met elkaar aan het worstelen zijn over straat komt een motoragente polshoogte nemen. "we zijn familie, het is al goed". Compleet krankzinnig dat zijn we!

Dinsdag 10 januari 2012

Wat een idioten zijn we toch weer eens geweest. Met een ondragelijke kater wordt ik uit mijn bed gelicht. Met pijn en misselijkheid zit ik in het ziekenhuis te wachten op de voorlichtster en met bloeddoorlopen ogen staar ik de dokter aan als hij tegen half vijf zijn verhaal doet.

Ik heb vandaag een tentamen, maar gun daar geen enkele aandacht meer aan deze week. Het spijt me dat het zo lang moet duren met die studie, maar het zit me ook al twee jaar echt niet mee. Twee uur voordat ik te horen krijg hoe de operatie is verlopen is geen moment om in de schoolbanken te zitten.

Met zijn vijven zitten we in de wachtruimte als de voorlichtster iets over vieren aankomt. De dokter zal twee van ons ontvangen. Zonder discussie claim ik een van die twee te zijn. Ik ben daar gewoon bij aanwezig. Mijn zuster merkt op dat ze daar al op zat te rekenen en mijn broertje vind het prima dat schrijvertje daarbij aanwezig is. Er mag uiteindelijk een derde mee en dat wordt mijn broer. We worden begeleid naar een apart kamertje. De overige aanwezige families mogen in de groepsruimte zitten. Moeten we ons nu al zorgen maken? De Dokter zal ieder moment komen maar dat duurt nog ruim een kwartier voordat hij binnenstapt. Het is dokter Heine, die van teevee, zegt mijn moeder erbij. Het zal allemaal wel. Hij is vriendelijk, geeft slappe handjes en werd op zijn weg naar ons constant opgehouden. Hij doet het goed. Hij verteld met veel positivisme dat de operatie zo voorspoedig is verlopen als hij zich had kunnen wensen. Maar er is altijd een maar... Die maar noemt hij niet letterlijk maar komt wel binnen met nadruk dat de operatie heftig was. Niet ideaal want ze konden niet via de borst naar binnen en moesten via de rug naar binnen. Daarbij moest Don zijn lichaam naar achttien graden worden onderkoeld. Longfuncties verliep enkel op de linker long en ze moesten zeer zorgvuldig te werk gaan. Daarmee is het afwachten hoe zijn herstel kan gaan verlopen als hij weer op temperatuur is en bij kennis. Maar vooralsnog is hij buiten levensgevaar. de Doktoren houden "vooralsnog een slag om de arm".

Hij is niet ter plekken op de operatietafel overleden. Dat is in feiten het nieuws van vandaag. En dat mogen we positief brengen aan onze omgeving. Ik krijg die avond mijn oom en een vriendin van Don aan de lijn en kan ze goed nieuws vertellen. De rest is afwachten tot morgen.

Woensdag 11 januari 2012

Voor wie daar interesse in heeft, kijk ik dinsdagavond twee afleveringen van De Wereld Draait Door terug en tot slot naar de film Due Date. Ik val ondanks dat ik mentaal en fysiek gesloopt ben op dat moment pas om 4 uur in slaap en wordt wakker van een SMS van mijn moeder om 12 uur dat ze zich ook verslapen heeft. Gelukkig zorgt een leidster op het kinderdagverblijf vandaag voor het openen en de boodschappen en hoef ik me om die taak niet te bekommeren.

Ik zet koffie en tref mijn moeder rond 1 uur aan terwijl ik net mijn voet voor de zoveelste keer van schoon desinfectiemiddel en pleister heb voorzien. We drinken koffie. Ze is sinds kort ook Elbow meer gaan waarderen en vraagt alweer als verzoek een stukje Live DVD (al is het haar vooral te doen om "One Day Like This"). Zelf draai ik de afgelopen dagen vaak het nummer "Dear Friends" van de laatste CD. Mijn moeder was op het moment dat ik ging slapen vannacht alweer wakker. Ze sprak voor zeven uur met de intensive care en melde mijn zusje ziek voor school vanwege haar migraine.

Don is sinds vanmorgen van de beademing af. Hoe zijn mentale staat is, is ons nog niet duidelijk.We laten het kinderdagverblijf door een van de leidsters afsluiten en gaan tegen vijf uur weer richting Nieuwegein.

Ik word bijna onwel van de spanning vandaag als we de Intensive Care oplopen. Een dag geleden was ik ironisch genoeg te veel bezig met mijn kater om daarbij stil te staan, maar dit is extreem spannend. Al die spanning is nergens voor nodig als we Don zittend aantreffen op dat moment van plan wat te eten. De dienstdoende verpleger is met hem bezig omdat hij wenst een slang uit zijn neus te laten verwijderen. Terwijl ze zo bij hem komt is hij van plan deze er zelf al uit te jassen. Mijn moeder behoedt de eigenwijze man daarvan. Gelukkig ook want deze slang blijkt een meter lang te zijn als de zuster deze bij hem verwijderd. "zoals u ziet zijn we al reeds bezig met slangen van hem los te koppelen, hij gaat zeer voorruit".

Hij merkt zijn kapotte stem op en dat hij best wel trek heeft aangezien hij nog niet gegeten heeft. Het is onvoorstelbaar hoe daadkrachtig hij daar rechtop in bed zit en ondanks de morfine helder overkomt. Het klopt gewoon niet met de werkelijkheid om hem zo bezig te zien. Het stelt op vreemde manier gerust dat hij na twintig minuten aangeeft te willen slapen. We verlaten de zaal.

Als we thuiskomen maak ik nog een klusje op het kinderdagverblijf af. Vanwege het aanleggen van de nieuwe vloer moeten een aantal plinten weer tegen de muur. Vervolgens bezorg ik pakketje aan de buren die bij mij in de bus lag. Als ik het verhaal van mijn vader tegen hem uitleg is pas duidelijk wat een deugd dit nieuws bij mensen doet. Anders dan dat verdomde pessimistische levensbeschouwen van mijzelf. Ook als ik met mijn oom bel heeft hij woorden tekort hoe goed dit nieuws hem doet.

Donderdag 12 januari 2012

Ik ga deze ochtend met mijn oom op bezoek. kijk die nacht met een bord spagetti naar herhaling van DWDD en de film From Dusk Till Dawn. Slaap om 5 uur en mag om half 10 weer richting Nieuwegein. Don heeft een terugslag. Hartritme is onregelmatig en de crashcart wil niet helpen, ze proberen het met medicatie. Hij moet nog goed wakker worden en is onverstaanbaar. Na tien minuten klimt hij weer wat meer overeind en is hij goed verstaanbaar. Hij vindt het onzin dat hij geen water mag drinken en heeft weer verhalen die overeenkomen met de realiteit. Zowel in verleden als in heden. Na een half uur geeft hij aan dat we kunnen gaan.

Vrijdag 13 januari 2012

Don is sinds vanmiddag weer terug naar de normale afdeling. Hij heeft zijn eigen kamertje en zit op een stoel als ik en mijn broertje binnenkomen. Hij krijgt op dat moment net zijn eten toegeschoven. Eerste wat hij meld is dat hij definitief letsel over zal houden aan zijn stembanden. Hij klinkt nu schor en dat zal blijkbaar dus zo blijven. We hebben zijn persoonlijke bezittingen weer mee en mijn broertje ruimt deze voor hem in. Hij heeft het koud en wil graag zijn ochtendjas aan. Het eten smaakt hem niet, maar voor een groot deel weet hij het naar binnen te werken. Heb ik al gedacht aan mijn rijlessen? Ja daar zal ik van de week eens naar op zoek gaan.

Het enige wat hem niet meer is bijgebleven is de dinsdag. Dat is niet zo gek leg ik hem uit. Hij is toen niet bij bewustzijn geweest. Het praten doet hem duidelijk zeer maar hij wil toch zoveel mogelijk kunnen vertellen. Na twintig minuten stapt hij weer zijn bed in. Ik hang zijn kaarten nog even aan zijn prikbord en we laten hem weer rusten.

Die avond begint het me een beetje tegen te staan dat een aantal vrienden die ik vraag of ze tijd hebben, dat absoluut niet hebben. Ik wil op facebook de volgende oproep doen: "Who knows a good friends for rent? I need them, but I can't seem to find any" en dat met die plus 300 contacten op dat achterlijke sociale netwerk. Ik besluit het niet te plaatsen en blijf na het kijken van Superbad met mijn broertje en flink wat pilsjes thuis vanavond.

Aftermath

Nu na een week begint de vermoeidheid zijn tol te eisen. Het weekend zal ik hem niet bezoeken maar via mijn moeder, zusje en mijn oom krijg ik de updates door. Het is nog lang niet zover, maar het gaat een veelbelovende kant op. Echter op zondagochtend heeft hij vocht in zijn longen en is een zuster weer constant met hem bezig als mijn Oom hem bezoekt. Hoe het verder zal zijn zien we maandag, dan overhandig ik hem zijn scheerapparaat, adressenboekje en zijn horloge. Het heeft lang genoeg om mijn pols gezeten en ik pas het ook niet eens goed...

Maandag 16 januari 2012

Is is verdomde koud deze ochtend. We doen flink inkopen voor het kinderdagverblijf en gaan door naar Nieuwengein. Het is opmerkelijk druk in de parkeergarage en we moeten op het dag, de zevende verdieping staan. Vanuit een ooghoek zie ik mijn moeder uitglijden over een bevroren plas, ze houdt staande, maar ik stap op dat moment zelf op een plas en ga languit. Ik kneus daarmee mijn pols.

Mijn pijn is niets vergeleken met die van Don die inmiddels geen pijnstillers mee toegedient krijgt om te kijken wat ze af kunnen bouwen. Hij ziet eruit alsof hij een week niet geslapen heeft en kan zich amper bewegen. Het bezoek is kort en we gaan vlug weer weg.

Donderdag 19 januari 2012

Don is inmiddels weer in Amsterdam. Met de ambulance is hij overgekomen naar het OLVG. Het ambulancepersoneel wist de weg niet in de binnenstad van Amsterdam en Don functioneerde als TomTom vanuit zijn ziekenbed. Ik ga samen met mijn broer en mijn oom op visite. Hij ziet er inmiddels alweer stukken beter uit. Hij wandelt vrolijk naar de loungeruimte en schenkt daar een kopje thee in. Zijn stem is nog steeds niet beter, maar hij praat opgewekt met fluisterstem. Enkele grapjes vallen zelfs. Hij laat zijn litteken op zijn rug zien. Het is een vervelend gezicht die over de lengte van zijn rug doorloopt. Bovendien heeft hij flinke nietjes in zijn rug zitten. Na drie kwartier stappen we weer op.

Vrijdag 20 januari 2012

Ik bezoek mijn vader nogmaals om de MP3 speler af te leveren opgeladen en met nieuwe muziek. Mijn neef is dit keer mee en hij ziet er nog een keer beter uit als de dag ervoor. Er vallen wederom grappen en na veertig minuten loopt hij met ons mee tot de lift.

Zondag 22 januari 2012

Ik kom langs om Don zijn kleding te brengen. Als alles goed is mag hij morgen naar huis. We spreken wat over politiek en hij laat mij een brief van een van zijn beste vrienden lezen. De verpleger komt zijn vernevelaar brengen, hij moet ademoefeningen doen. Ik stap vrij kort weer op. Hij zal wel bellen als ik hem morgen op kan komen halen.

Brief aan Henk Bovekerk

2012-01-06T21:30:00.001+01:00

Beste Henk,

Daar sta je dan. Als het gesprek van de dag. Althans op de uitwassen van het internet (Geenstijl, Pownews, DeJaap, Elsevier, Telegraaf) want je hebt een boel controverse geschopt. jij, je opleiding of je leraren. Wie precies verantwoordelijk is geweest voor deze viral weet ik nog niet. Maar men staat vandaag even bij je stil. Dus ik bij deze ook even. Waarom? Omdat ik je al langer dan vandaag volg. Ik voel me als het ware nog een klein beetje verbonden met dit geheel.

Henk kondigt Missing Coins aan

Ik ga even terug naar de ene keer dat we elkaar ontmoet hebben. Niet mijn meest trotse moment. Dat zeg ik er meteen bij. Net als onlangs mijn aanvaring met Nico Dijkshoorn, Arie Boomsma, Bert Brussen en James Worthy heb ik mij in het bijzijn van jou behoorlijk belachelijk gemaakt. Tijdens mijn enige bezoek aan Tilburg maakte ik mij onsterfelijk door diep door de stront te zakken. Je weet het vast nog wel. die avond in het veredelde jeugdhonk 'de Paradox' met het bandje 'Missing Coins', flessen Jameson en die slechte Rage Against the Machine coverband. Ergens in het deprimerende jaar 2008. Ik dronk mezelf een blackout en viel ergens die avond met mijn hoofd achterover tegen de straatstenen. Van wat ik me van de avond nog kan herrineren: Niet mijn meest trotse moment, maar ik was net twintig. Wist ik veel?

Jan van Tienen, Henk Bovekerk, een straalbezopen ik...

Sindsdien hebben we elkaar nooit meer gezien. Spreken we elkaar niet over de mail en verwijderde je me van je Facebook profiel. Ik ben je ook een beetje uit het oog verloren. Voorheen blogde je op je website: http://www.henkbovekerk.nl/. Daar vertelde je wekelijks hoe fantastisch je was. Je was een ster in drinken, je neukte meer vrouwen dan in Tilburg woonzaam waren en je vond jezelf de ultieme eindbaas. Veel mensen vonden je toen al een lul, ik vond het wel grappig. Ik betrap mezelf erop je ooit zelfs tot "held" bestempeld te hebben. Betere Nederlandse schrijvers had het internet op dat moment toch niet. Jawel je goede maat Jan van Tienen, maar sinds die al jaren actief is als hoofdredacteur van de Vice, lees ik ook geen echte geniale stukken meer van zijn hand. Spijtig dat het zo gaat met Nederlands talent. Ze worden gewoon weer opgeslokt door de Nederlandse middelmaat. Hopelijk schrijft Jan van Tienen ooit nog gewoon een boek. Zoals Jan Cremer. Daar kijk ik al heel lang naar uit. Helaas kwam hij laatst toen ik hem sprak een beetje warrig over. Maarja hij kwam net van het politiebureau. Had deelgenomen aan een krakersdemonstratie om daar voor Vice een stukje over te schrijven. Politie erkende hem niet als Journalist. Zo gaan die dingen.

Ergens besloot je die Nederlandse middelmaat alweer vroeg op te zoeken. Je begon aan een nieuwe studie en je ging het allemaal serieus doen. Je werd een ongelofelijke saaie lul. Waarschijnlijk was je altijd al een ongelofelijke saaie lul, maar nu liet je dat ook gewoon op je website openlijk blijken. Hard studeren op die belangrijke universiteit van je. Je was helemaal klaar met de wereld vertellen hoe baas je was, dat paste niet bij dat Liberal Arts & Science (what does that even mean? Het is een studie in het Engels, duidelijk...) . Nee dat liet je openlijk op je website weten. Dat liet je voortaan aan pathetische mensen als mijzelf over. Dit schreef je ooit nog op je blog, maar je hebt je sporen inmiddels vakkundig uitgewist. Wel was je nog een killer scheidsrechter. Keihard! Ach het interesseerde me ook allemaal niet. Ik leerde dat je een jonger broertje had die wel leuke dingetjes schreef. Of hij dat nog steeds doet weet ik eigenlijk niet.

Nu is je bachelorscriptie (nu pas?) dan een groot succes. Ik zeg eerlijk petje af. Ik ben nog niet eens halverwege met mijn bachelorscriptie en overweeg mijn studie aan de wilgen te hangen. Ik ben helemaal klaar met Nederland als studieland. Ze is al jaren in verval aan het raken. Ik word daar verdrietig van. Zelfs voor een middelmatige student dat ik ben, vind ik het allemaal extreem onder de maat! Maar dat terzijde. Je kreeg een tien voor je onderwerp: "PVV is in een gevorderd stadium van het hedendaagse facisme". Nu kan iedere nadenkende Nederlander ook die conclusie trekken met het feit dat PVV geen leden wenst. Maar jij trekt er een volledige scriptie voor uit en krijgt er een tien voor.

Ik heb je scriptie voor een deel gelezen. Ik betreurde het Engelse niveau waarmee je schrijft. Herkenbaar want mijn Minor International Journalism had eenzelfde niveau. Een uurtje een hoop bullshit uit je aars trekken voor een Essay en ik kreeg een 8,5 ter beloning. Niet dat ik zo goed was, maar mijn grammatica was superieur aan de rest van de klas. Blijkbaar dus ook bij jou. Kan jij ook niets aan doen. Nederlanders snappen nou eenmaal niet dat de Engelse schrijf-structuur anders is opgebouwd dan de Nederlandse. Ook je leraren weten dat waarschijnlijk niet. Had je dit papiertje echter in Londen laten zien, dan hadden ze je in je gezicht uitgelachen. Affin daarmee ben ik van mening dat het niet een tien waardig is, wat je allemaal geschreven hebt. Taalkundig niet, ook aan onderzoek en diepgang niet. Maar dat is een mening. Net zoals de mening van de docenten die je scriptie beoordelen. De nadruk ligt op de subjectiviteit van jezelf en die van je leraar of het armoedige niveau van je medestudenten. Ik denk dat daar de kern van het probleem zit.

Het internet gaat momenteel even helemaal los op je verhaal. Soms lees ik treurige stellingen. Zoals die bedreiging dat iemand je tanden eruit zal slaan. Get a grip man. Waar gaat het allemaal over? Andere schreeuwen over de linkse kerk, de ware fascisten! Andere gooien de nadruk op het dalende niveau van onze Nederlandse opleidingen. Ik zweef in die discussie ergens in het midden. Maar ook dat terzijde.

Waar je stuk eerlijk waar wel een tien aan verdient is de controverse die je ermee schopt. Petje af! Daar was ik wel nog even stomverbaasd over. Zoals ik al eerder zei ben je nu het gesprek van de dag. Ik dwaal een beetje af, nu ik deze brief spontaan aan je schrijf. Heb ook iets teveel gedronken. Dus pak me gerust op de bekende spelfouten. Ook die tijden zijn niet veranderd. Maar waar ik mee wil afsluiten is dat ik je heel veel succes wens met je Master, je saaie hondenleven in Tilburg of Italië of waar je nu ook momenteel zit. Dat je naast succesvol scheidsrechteren nog vele saaie middelmatige stukken mag schrijven die het Nederlandse universitaire systeem als een volwaardige tien beschouwd. Dat laatste is meer een sneer naar ons afbrokkelende schoolsysteem toe dan naar die kalende betweterige harses van je.

Kusjes,

Kurt

Ps: Mocht je ondanks onze haat-relatie nog een keer een fiks aantal biertje met me willen drinken, daar sta ik 100% voor open. Zonder dan die tanden uit je mond te slaan. Ik ben over het algemeen niet zo een vechtersbaas, maar met mij in Tilburg weet je het echter nooit zeker. Freek de Man (tien jaar een sober man) zal dan wel op me passen en zijn bank aanbieden om te overnachten, mocht het daadwerkelijk Tilburg worden!

I Go Hard I Go Home NYE (Van De Kaart)

2012-01-01T23:11:00.001+01:00

O Nieuwjaarsavond. Ik heb alles met je geprobeert. Dezekeurig met mijn ouders doorgebracht. Als twintiger heeft dat toch niet meerdezelfde magie als toen je nog een kind was. Of hoe vaak ik half om half deed enrond middernacht het oorlogsgebied doorfietste om mijn vrienden stomdronken opde Nieuwe Markt aan te treffen. Of fiks wat geld neertellen voor een feestjedie dan achteraf zozo bleek te zijn, maar je wil uitzingen om waar te krijgenvoor je geld. Niets lijkt goed genoeg te zijn op zo een avond. De verwachtingen zijn hooggespannen. De meest veiligeoplossing lijkt dan huisfeestjes. Bevalt het je op een gegeven moment niet? Danga je door naar de volgende. Eigen drank mee, altijd voorradig en je bent onaantastbaar. Niets kan jemeer gebeuren zo het schijnt...

Home Sweet Home

Deze avond begint bij mijn stervende vader. Dat klinkt evenals een hele dramatische binnenkomer maar stervende zijn we allemaal. Zijnnoodlot heeft alleen een potentiele datum gekregen in de vorm van 10 januari. Dan ligt een zware hartoperatie in het verschiet. Dat is, daar moeten we het mee doen. Al maakt zo een gedachtegang de boel bijvlagen een beetje somber. Vanavond doet dat er even niet toe. We eten pasta metzalm, we drinken, we luisteren vrij corny naar de top 2000 en we babbelen wat.Voor ik op oorlogspad ga draai ik nog even the Birds van Elbow. Prachtig nummer.

Dan mag ik op me dit relatief vroege tijdstip al door een oorlogsgebied worstelen. De vuurpijlen en rotjes vliegen me om de oren. Het miezert eenbeetje. Laat dat niet zijn stempel drukken vanavond. We gaan gewoon door, weer of geen weer. Ik meld me allereerst bij Meltyman. Welke gedachtegang ginger voorbij om te denken dat onze samenwerking nog een goede afsluiter van hetjaar zou zijn? Meestal eindigt deze in pijn. We zijn dan ook bewapend tot aanonze tanden. Ik draag twee flessen vodka. Hij een fles vodka een fles Gin eneen fiks aantal pretpillen. Het thema op het tweede feestje vanavond ishistorische figuren. Daar hebben wij even compleet maling aan. We hijsen ons inpak en gaan onder Johnny Boswell en Robert Mazzi, onze aliassen tijdens de london trip.Als iemand het vraagt beginnen we een vaag verhaal over belangrijke Engelsepolitici uit 1866.

Gonzomeisjes op Prinseneiland

Belgie is vanavond van de partij!

Het eerste huisfeestje is praktisch bij Melty in de straat. Vanavond vieren we feest met zijn studiegenoten. Bij aankomst introduceren we een nieuw sleutelpersonage in de vorm van Belgie.Belgie is lange tijd afwezig geweest bij onze strooptochten. Wat je over hemmoet weten is dat hij pretendeert Grunge te zijn, snel een kwade dronk op loopten dan begint te gillen als een baby. Daarnaast werkt voor een belangrijke Nederlandsekrant. Welke krant dat willen we niet zeggen. We zijn objectief! Een prima aanwinst in ons gezelschap zou je zeggen. De twee hostmeisjesvanavond zijn uitstekend. Bij deze opgewekte levensgenietsters bespeur ik een Gonzogevoel. Waarom had ik deze niet eerder mee op sleeptouw vraag ik aanMelty. “They would slow us down” is ongeveer zijn strekking. Zit wat in. Meer en meer is duidelijk dat deze studenten Geschiedenis geboren midden tot eind jaren 80 allemaal iets gemeen hebben. Ze mogen misschien dan ook tot de stuurloze en verwende jeugd van onze tijd horen. Een visie op feesten en gezellig samenzijn hebben ze zonder meer. Iets wat ik in vijf jaar HBO pathetisch heb moeten aanzien, doen deze mensen alsof het hun tweede natuur is. Er is een samenhang, die ik als buitenstaander zelfs voel. Misschien moet je daar maar net geluk mee hebben.

You know our names..

Vanavond wordt nog maar weer eens heel erg duidelijk dat ik een betereschrijver ben dan een verteller. Mijn fratsen van een week terug gonst vanavond door defeestruimte heen, maar ik kan het absoluut niet spannend navertellen. Gelukkigis daar de Melty voor die met veel plezier het verhaal uit de doeken doet. Hij verteld het verhaal met grootse woorden en men kan erom lachen. Ik stamel maar wat en beaam. De sfeer op dit feestje is aangenaam. De YouTube DJ setjes dieze draaien zijn minder, maar deze nemen we voor lief. Er is genoeg bier inverschillende koelkasten te vinden, maar daar hebben wij geen boodschap aan.Wij drinken Gin en Vodka zoveel als we voor de jaarwisseling aankunnen. Tegen een uurtje of elf bel ik mijn grootmoeder op. Ik ben een verschrikkelijke kleinzoon die nooit belt, maar vanavond zorg ik dat ik 2012 goed begin. De boodschap komt goed over, mijn karma stijgt met enige punten.

Voor het aftellen nemen we plaats op het dak. Uitstekenduitzicht, tikkeltje dubieus want de vuurpijlen komen gevaarlijk dichtbij zo.Melty’s vriendin maakt zich zorgen over een zwak dak. Maak je geen zorgen. Zehoudt het wel. De toiletten zijn een probleem op deze studentenflat. Dus pissende heren van de daken af. Dan gaan we aftellen. De champagne vloeit rijkelijk.Een fles de man zou best nog wel eens realistisch kunnen zijn.

Belgie doet Grunge...

Als de flessen op zijn keren we terug naar beneden waar nogwat drankjes geconsumeerd worden en de dames nodig in de wachtrij staan voor de twee toilettenvan dienst. Simone (een van de gonzomeisjes) duwt me op een bierkrat en begint op mijn gezicht tetekenen. Vanavond heb ik warpaint op. Het ziet er belachelijk uit in combinatie met mijn pakdaaronder maar het kan me niet interesseren. Behalve dan die streep op mijnvoorhoofd. Ik krijg toestemming van haar om deze later op de avond te verwijderen. Melty doet zijn uiterstebest om Simone en Maite (andere Gonzomeisje) nog mee te lokken naar feestje nummer twee maar dezehebben alternatieve plannen. We beginnen tegen 1 uur onze kruistocht vanPrinseneiland naar Funen Park. Een helse rit die om de 50 meter onderbrokenwordt omdat iemand achterop raakt of het niet meer weet. De miezerregen slaatinmiddels in op de warpaint en deze begint een beetje uit te lopen.

Overdosis aan deceptie op Funen Park

Op Funen park staan tegenover het gebouw van ons feest watparty-tenten en een hoop negers gezellig te zijn. Snoop Dogg dropt hem alsof hetnog warm weer is en stiekem verlang ik al naar dat feestje. Helemaal als we uit delift stappen en op de 8^e verdieping ons eigen feest tegemoet zien.Wat een bittere ernst. We steken op de gang snel een sigaret op. Het alarm gaataf en we schrikken ons kapot. Het is echter geen rookalarm maar de lift die vast staat metMelty daar nog in. Belgie lost uiteindelijk de zaak op door een plastic tasjetussen de deur uit te trekken. Aanwezige met claustrofobie halen opgelucht adem.

We worden verzocht op het dakterras te gaan roken. Na een ronde zijn we dat zo spuugzat dat we gewoon op het feest gaan roken. Er komteen timide ventje naar ons toe: “Volgens mij is dat niet de bedoeling”. Webevestigen zijn vermoeden en roken vrolijk verder. Opbokken ventje. Inmiddels is de Melty al bezig met de eerste OD in goede banen telijden. Deze is half aan het doodgaan in de garderobe. Ik hoor het van zijnvriendin en snel hem te hulp. Er staan minstens twintig mensen eromheen enMelty verteld dat er een arts bij aanwezig is. Prima niet verder meer mee bemoeien.

Van dit feest zelf moet je het in geen mogelijkheid nog hebben vanavond, maar we hebben elkaar nog besluit ik. We maken het wel gezellig. Ik jat een stapel bekertjes en een fles bitterlemon en we schenken onszelf Vodka toe op de dansvloer. Ter bewaring vraag ik of mijn fles in Belgie's tas past. Dan besluit de helft van de groep dat de definitie van een leuke avond gepaard gaat met het consumeren van drugs. En dit gaat niet op een manier van een leuk feestje nog dat beetje extra geven. Eeder een kutfeest kosten wat het kost omtoveren in iets leuks. Ik onderdruk mijn interne gezeur en neem deel aan de missie. De eerste keer XTC als je de mislukte PMA hel van het Dour Festival in 2009 even buiten beschouwing laat. Ik en Melty's vriendin nemen genoegen met een kwart pil. Melty tikt de rest weg.

The devil is in the details

Nu is het maar afwachten wat er gebeurd. Terwijl ik hierop wacht mag ik tegen iemand uitleggen hoe ik mijn opleiding ga toepassen in mijn verdere carrière. Moeizaam kom ik eruit. Helemaal als de rotzooi licht begint te tintelen. Mijn partner in crime gaat inmiddels al veel harder. Op een stoel. Ik kijk erna en schud mijn hoofd. Dat is dan oud en nieuw vieren. In jezelf gekeerd op een stoel op een kutfeest! Als ik dan hoor dat Belgie al door is naar een ander feest, zonder gedag te zeggen, barst bij mij de bom. De lichte tinteling schakelt zich per direct uit en ik maak het mijn levensdoel mijn volle fles vodka terug te claimen. Ik snauw naar de Melty, die zegt erg lekker te gaan, om zijn Smartphone en zoek het adres op. Met een vlugge blik op de kaart weet ik voldoende. Inmiddels is Melty's vriendin de audioboxen aan het redden die op dat moment drijven in een plas met drank. Ik voel me schuldig voor haar, aangezien ze net als mij nog zonder roes zit waarin haar vriendje en overgebleven vrienden wel verkeren. Ik help haar tevergeefs nog een beetje en zeg haar dan gedag. Ik zal die Belgie even in zijn kloten trappen!

Speedfreaks op Ouderkerkplein

Ik vervloek die Belgie en betreed mijn stalen ros richting de bewoonde wereld. Ik fiets met een hand terwijl ik een of ander goedkoop half liter blik pils naar binnen tik. Wat een slecht idee om een sluiproute vanaf de nieuw markt te pakken. De Wallen is geen plek voor een snelle sluiproute en zeker niet op oudejaarsavond. Ik parkeer mijn fiets tegen de kerk en waggel naar het juiste adres. Ondertussen bel ik Belgie om te kijken of hij wel nog op zijn plek zit. "jawel ik zit helemaal boven op zolder". De portier laat mij echter niet zomaar binnen.

Ik kom voor Joris.
- Joris wie?
Belgie.
-Van welke studie?
Deed geschiedenis...

- Zou jij zeggen dat Joris een lul is?
Zonder enige twijfel, een van de ergste soort!
- Je hebt ook al van die belachelijke strepen op je gezicht! Vind je ook dat ie van die dikke billetjes heeft
(Ik vind het gesprek een beetje rare kant op gaan maar beaam dat die eikel best dikkig is geworden)

- Prima man loop maar helemaal door naar boven, hij zit op zolder.

Ik strompel door naar de zolder. Daar zit Belgie met zijn vriendin en wat dronken zielen op de bank. Een Mac staat aan met iTunes open en ze draaien wat vage electronica. Toch is de sfeer vele malen aangenamer dan in dat kille studentencomplex van Lunen. Ik neem plaats en krijg van Belgie een introductie als het schrijvende neefje van de Melty. Hij steekt behoorlijk wat veren in mijn reet. Ik luister half want ik moet naar de W.C.. Ondertussen krijg ik een nieuwe halve liter Amstelpils in mijn handen gedrukt. Als ik een opening zie in Belgie's verhaal vraag ik waar deze is. "Trap af en dan loop je er tegenaan".

Ik sta te wachten op het toilet. De portier loopt weer langs, duidelijk een van de hosts van het feestje. "Hey wel een beetje naar je zin hebben he, fake het desnoods". Ik knik ja. Geen zin om uit te moeten leggen dat ik gewoon zo kijk en daar verder ook niets aan kan doen. Dan roept iemand naar me vanuit de andere zaal vol euforische mensen. Ze wijst naar me en noemt me bij naam. Ik haal mijn schouders op en zeg dat ik godverdomme van niks weet met een cynische ondertoon. Vervolgens graaf ik heel diep in mijn geheugen maar ik herken haar gewoon godverdomme niet. Iemand van vorige week misschien? Of nog van school? Ik graaf verder mijn verleden in, zonder resultaat. Eerst pissen denk ik, dan tijd voor sociale interactie.

De deur van het toilet zwaait eindelijk weer open en ik kan naar binnen. Maar er blijft een dame in het toilet hangen. "Doe je ding maar hoor" zegt ze. Ok, waarom ook niet en doe een poging tot pissen. Dat valt nog best tegen met deze vreemdeling op mijn neus. Maar ik laat me niet kennen en pis de pot vol. Ondertussen is ze bezig met een lijntje coke van de wasbak te snuiven. Ik passeer haar naar buiten. "Hey moet je niet je handen wassen viezerik?" Fuck off ik moet hier weg. Iedereen die vanavond aan de drugs is mag van mij door de stront zakken, inclusief mijzelf.

Terug naar de zolder. Een veilige haven van dronken, maar toch gezelligere mensen. Ik begin wat te rommelen met iTunes. De electronica gaat direct over op Rock. Feeder, Nine Inch Nails, ik merk dat de mensen om mij heen het niet erg op prijs stellen. Behalve Belgie dan die dezelfde nostalgie voelt. Dan neemt hij het roer over en knalt Andre 3000 erin. Tot slot draaien we The Cure - A Forest nog. Onder het nummer wil Belgie de dansvloer op, twee verdiepingen omlaag. Ik besluit eerst de middenverdieping nog te betreden om erachter te komen wie mij herkende. Ik staar een beetje de ruimte rond en schud me hoofd bij deze feestende menigte. Het meisje dat ik maar niet herken begint er in mijn dronken waas opeens heel lelijk uit te zien. Daarmee kan ik niet bevestigen of ze dat ook echt is. Ik draag bovendien mijn bril niet vanavond. Ze hangt maar op de grond en is op haar eigen tanden aan het kauwen. Ow jezus een speedfreak denk ik bij mezelf. Geen denken aan dat ik hiermee wil babbelen. De angst om dit feest te verlaten komt opeens heel sterk op. Ik zeg Belgie en zijn vriendin gedag en kies voor mijn laatste alternatief. "Weet je het zeker?" vraagt een nieuwe, nu buitenlandse portier. "Absolutely! Most certain that I do" mompel ik naar haar en storm naar buiten.

De regen slaat plat tegen mijn lichaam aan. Godverdomme wat een hondenweer, wat een slechte inschatting!

Het garderobemeisje van Club 8

Milou heeft haar eerste werkavond bij Club 8 achter de garderobe. Via SMS verkeer houdt ze me op de hoogte en mijn laatste reactie was: "Top ik kom je nog even irriteren". Een slecht idee aangezien het al bijna 5 uur is. Maar doorweekt ben ik al en ik heb niets meer te verliezen vanavond. Ik storm die kant uit. Pin nog wat geld voor mogelijke entree en parkeer mijn fiets voor de deur van de club in de Baarsjes. De deur slaat open en er lopen mensen uit. Deze slaat daarna meteen weer dicht. Ik ben dus gewoon te laat. Bovendien maak ik geen enkele kans met die uitgelopen verf op mijn gezicht. Toch weet ik me op wonderbaarlijke wijze naar binnen te lullen, maar tegen welke prijs? Het is een zeer slecht moment om aan te komen; de club wordt letterlijk leeg geveegd van bezoekers.

Mijn traktatie vanavond is het observeren van een stroom aan dronken mensen die hun jas terugwillen. Ik vind het schattig hoe Milou deze mensen van hun jassen voorziet. Ze dacht ook dat het een goed idee was vanavond om hakken te dragen. Nu zo een acht uur later staat dat haar vies tegen en dat zie je aan haar lichaamstaal/ Het contrast tussen haar nuchter en de straalbezopen mensen die hun eigen kaartje niet meer kunnen vinden is duidelijk zichtbaar, zelfs voor zo een verloren dronken ziel als mijzelf. Dit maak je dan elke avond weer mee.

Een man kijkt me aan en zegt: "moet ik jouw nu serieus nemen?" doelend op mijn warpaint in pak. Nee absoluut niet zeg ik hem. En hemzelf ook niet. Hij mompelt nog tegen de lieve heer waarom hij zoveel gedronken heeft vanavond en keert zijn portefeuille binnenste buiten op zoek naar zijn kaartje. Uiteindelijk blijkt zijn beste maat deze voor hem in bewaring te hebben genomen en kan hij gelukkig met een jas naar huis.

Het is tijd om op te stappen want Milou is de komende twee uur nog wel even zoet met opruimen en nabespreken. Daarbij besef ik ook zelf te straalbezopen te zijn om dat niveau ooit nog samen te trekken. Bovendien spreek ik af haar morgen weer te zien voor een nieuwjaarsdrankje.

Als ik thuis kom ben ik ook hardstikke blij met mijn keuze. Niets is zo fijn als kapotgaan in je eigen vertrouwde omgeving. Hoe troosteloos je de porseleinen pot ook zal omhelzen, hij is tenminste van jou! Half acht lig ik rillend in mijn bed en om twaalf uur komt het gevoel sterk op te moeten kotsen. Stil blijven liggen maak ik mezelf wijs. Dan komt allemaal wel weer goed...

Fin.

The Rum Diary (The aftermath)

2011-12-24T18:02:00.000+01:00

Het heeft drie dagen mogen duren om weer een beetje bovenop te klauteren. Ver was deze schrijver immers gevallen (Lees het artikel hier). Inmiddels kan ik u vertellen dat diezelfde val een online succes is geworden. Op het moment van schrijven zit het stuk op de zeshonderd hits. Dat is meer dan Levensdagen normaal in een jaar weet te scoren. Die dank kan ik toewijzen aan de heer Nico Dijkshoorn, die ergens wel de lol van in kon zien en het artikel in de retweet gooide op Twitter. Dit had hij vervolgens nog als commentaar te melden:

"Semi-boos met een boekje gooien om een beetje op Hunter te lijken was wel ongeveer de samenvatting van mijn verhaal. En klagen over beenruimte. Ik zie jou nog wel een boek gaan schrijven over voordringen bij de slager. Succes!" - Nico Dijkshoorn

Waarvoor dank Nico! Ook James Worthy AKA ultieme kroegtijger had een aantal woorden voor me klaar:

"Het was een prachtige avond. Bier. Sigaretten. Een akelig aanhankelijke dwerg die drugs dealde. Petje af Joeri! En die laatste tent was de Savoy Bar. Een parel van een plek." - James Worthy

Zelfs Bert Brussen, die ik niet spaarde deze avond en op Twitter nog beschuldigde van het vingeren van mollige meisjes (wat overigens mijn moeder nodig vond om aan te halen tijdens het kerstdiner...), stelde zich sportief op:

"Best een vet artikel. Maar dude, wat een zurigheid en haat. Die mensen kunnen er ook niets aan doen dat ze bestaan." - Bert Brussen

Vervolgens besloot hij mij uit te nodigen om te gaan schrijven voor zijn website Dejaap.nl. Hetzelfde Rum Diary artikel verschijnt in drie delen online.

"Die Kurt Novells. Wat een hond!" - Dennis Mons (Flabber)

Dit commentaar van de heer Mons stond helemaal los van mijn artikel. Maar dat deed er even niet toe!

De heren van team Van de Kaart riepen het volgende:

"Mooi geschreven weer Joeri, ik ga het bijna jammer vinden dat we jou niet van de kaart hebben zien gaan. Helaas moest ik de volgende ochtend weer 9 uur werken." - Zombiekees

"Mooi stukkie, al vind ik het gewoon toepasselijk om Berig te roepen als die chick in beeld is. Was me geen berige chick ook!Volgende x laai ik die-hard mee." - Monnaak

"Leuk stuk. En 700e is wel het understatement van het jaar haha." - Rudolph Leuverink

mijn eigen neef The Meltyman ging nog op een semi-filosofische tour:

"Misschien moeten we even geen bier meer met elkaar drinken. Ik zie een patroon van escalatie. Het probleem is simpel: Normaal is er altijd iemand in de groep die de rest een beetje af remt en bij bier nummer X zegt: "Nu even rustig aan". Als wij met zn tweeën zijn ontbreekt deze factor. Het is een duel tot de dood erop volgt. Wij sturen die mensen naar huis of jagen ze weg. Vandaar elke keer dat pad van destructie dat we achterlaten. Er is geen nuance; If you're not with us, you're against us. En niet veel mensen kunnen het verkroppen zich te verbinden met ons. But we'll enjoy the shit out of it" - Meltyman

Overige aanwezigen van de avond hebben tot nu toe nog geen tegenreactie gegeven. Verstandig. Je wil een dorpsidioot immers ook niet aanmoedigen. Voor je kijken en doorlopen! Tot slot dan nog een passage die het uiteindelijke verslag niet meer heeft gehaald. Onder het mom van een dronken waarheid telt voor twee ging deze als volgt:

"Dit is wat je krijgt na een avond Hunter S. Thompson eren. Halve betogen, halve BN'ers die pissen op feiten die ze voor maar twintig procent begrepen hebben. Dit is wat een gewaagde Nederlandse uitgever ervan weet te maken. Ik pak mijn biezen en verlaat dit land. Dit land graaft je op en veilt de schilfers van je aambeien. En ze hebben deels gelijk. Van Straten zit Hunter postuum af te trekken en wij kijken erna. We houden verder onze mond dicht, want wie zijn wij? Wij zijn de ware verliezers van deze generatie. Alles wat ooit mooi was aan Gonzojournalistiek is nu kapot. Dan is het niet meer dan eerlijk om zelf ook maar kapot te gaan. BARMANNNNN!"

The Rum Diary (Van De Kaart)

2011-12-23T01:50:00.000+01:00

Dit Gonzoverslag berust op louter waargebeurde feiten.

Een verre echo galmt in het onderbewustzijn. “ja hij is daar ga maar naar hemtoe”. Wie is dat in godsnaam? De deur zwaait open en daar staat de Meltyman.Neef annex grote broer annex trouwe strijder in het Amsterdamse nachtleven.Gedesorienteerd vraag ik wat hij komt doen? “Ik had een gemiste oproep van jeen een fiks aantal verontrustende sms’jes vanmorgen op mijn telefoon staan.Daarnaast neem je je telefoon niet op lul”. Als een hittegolf stroomt erinformatie weer naar binnen. Als een razendsnelle reconstructie worden de grotelijnen van de vorige avond met zwarte inkt weer teruggeschetst. Paniekzweetbreekt me even uit die op onvoorstelbare snelheid omschakelt naar een meligebulderlach. “Godverdomme”, antwoord ik. Een paar uur eerder hing ik nog boveneen porceleinen pot, een tevergeefse poging tot kotsen te doen. De spierpijn ishet gevolg van veelvuldig van mijn fiets vallen. Ik zie mezelf nog zitten opeen paar stoeltjes voor een kroeg op Koningsplein, mijn neef smeken om hulp,overtuigd dat de overtocht naar mijn huis in Noord mij fataal zal worden. Maarik ben thuis in deze beschamende positie tegenover de Meltyman die evenpolshoogte komt nemen van de fysieke en vooral mentale toestand van zijn drie jaar jongere neefje. Ik hijsmezelf snel in een trainingsbroek en lok hem weg uit mijn meurende hol desverderf richting de keuken. “Je was extreem dronken gisternacht maar ik voelde dat ik het veld moest ruimen anders zou ik je cockblocken bij een meisje waar je mee in gesprekwas”, legt hij uit. “Maar nu ik zo de berichten las had ik je beter niet alleenkunnen laten”. Ik hoor hem aan maar besluit eerst prioriteiten stellen en mijnspullen na te gaan. Mijn jas ligt op de grond in de huiskamer inclusief eenpaspoort, telefoon en een lege portefeuille. Tot zo ver geen te grote verliezendus. “koffie?” vraag ik aan de Meltyman.

De aanvang van deze avond is als volgt. Uitgeverij Lebowski Publishers heeft na jaren beslotenhet boek The Rum Diary van Hunter S. Thompson te vertalen voor de Nederlandsemarkt. Door de recente verfilming met Johnny Depp in de hoofdrol heeft devertaling blijkbaar eindelijk de potentie om ook in de Nederlandse letteren wat geld op te leveren.Vanavond geeft deze frisse uitgever een screening van de film in Hotel V. Wijvan Van de Kaart zijn daar uiteraard bij aanwezig. Dat is aan onze standverplicht!

Een nieuwe ronde met nieuwe kansen. Rudolph Leuverink isvanavond niet van de partij. Hij mompelde nog iets over een bedrijfsfeestje metlekkere wijven, maar in werkelijkheid ligt de intimidatie van de vorige rondehem nog iets te vers in het geheugen. Ook zijn verlies vastgesteld op zo een700 euro van de vorige keer speelt daarin naar alle waarschijnlijkheid een doorslaggevende rol.Ook Vial doet niet mee en blijft veilig in zijn Brabantse heimat hangen vanavond. Nieuweversterking komt vanavond in de vorm van de Meltyman. Een terrechte aanwinstwaar hij net als mijzelf een groot liefhebber is van een combinatie van dranken gonzojournalistiek. Wel is het even gokken vanavond want hij zal zich naarbinnen moeten lullen waar zijn reservering van een plaatsje nog niet honderdprocent zeker is. Oud gediende Zombiekees en Monnaak zijn uiteraard wel weeraanwezig.

Als ik aankom heeft de Meltyman zich al keurig naar binnengesmieselt, met zijn vriendin als plus een daar nog bovenop. Well played sir,maar de eerste vlaag van deceptie tikt ons meteen alweer om de oren. Monnaakging er vanuit dat de rum vanavond kosteloos zou zijn. Niets is minder waar.Gelukkig is er een bank aan de overkant waar we onze flappen kunnen tappen. Detweede teleurstelling is het feit dat we op een gemiddelde flatscreen vanavondnaar de film zullen kijken. Geen groot doek of zelfs een beamer komt hieraan tepas. Akai videolezers. “Hebben die wel blu-ray spelers?” vraagt Zombiekees zichterrecht af. "Nee man die zijn al failliet sinds 1950, antwoordt Monnaak. Maar hopelijk maakt de film alles goed. Een film overigens waar ikal godverdomme drie jaar op heb zitten wachten. Tonio van der Heijden leefdenog toen we uitkeken naar de komst van deze film. Onder het kijken van de fillmmoet ik dankzij het personage Bob Sala ook weer aan mijn persoonlijke fotograafdenken. Godverdomme wat mis ik die klootzak!

achtergrond: Zombiekees, Hanna Bervoets,
Kurt Novells & Monnaak. foto: Nico Dijkshoorn

Er hangt een vreemde vibe van teleurstelling in de lucht en niet omdat we moeten betalen voor onze drank of op fletse schermen naar de screening moeten kijken. Er zijn andere zaken aan de gang die de moed in mijn schoenen doen zinken. Stap voor stap begint mijn aangeboren cynisme de overhand van mijn zuinig gespaarde positiviteit te krijgen. De dame aan de bar ontbreekt het aan deNederlandse taal. Dat is niet erg met Engels komen we er ook wel uit. Ze kan echter daarnaast ook niet hoofdrekenen. Terwijl 2,50 perflesje bier niet zo moeilijk zou moeten zijn. Ook als ik mn eerste liters bierkwijt wil valt mij op dat het scheidingswandje tussen urinors en wasbakdoorzichtig is. Wat voor verdomde nut heeft dat hele scheidingswandje dan in godsnaam?!Maar er is meer vanavond dat mijn irritatie doet vergroten. Zo mag Henk vanStraten voor de film, bij de onderbreking van de film en na de film even eenwoordje spreken. Over dat hij niet bij de Nieuwe Revu had gewerkt als het nietom Hunter ging. Ook een leuk feitje tussendoor dat Hunter stukken van beroemde schrijvers overschreef om teleren schrijven. Godverdomme van Straten vertel dit soort feitjes gewoon goeden vertel dat hij het hele boek The Great Gatsby overtypte om te voelen hoe het was om een meesterwerk te schrijven.

Mijn teleurstelling komt al vroeg.
foto: Hotel V

Deze screening heeft vanavond een handjevol Bekende Nederlanders over de vloer. Nico Dijkshoorn, JamesWorthy en Henk van Straten zullen tijdens de afterparty nog spreken. ArieBoomsma, Otto Wichers (Lucky Fons III), Wende Snijders en Hanna Bervoets zijnook gespot. De laatste heeft plaats voor mij genomen en haar stoel een meternaar achteren geschoven. Als ik haar beleefd vraag of ze iets naar voren kanen mijn lange benen niet opgevouwen hoeven te blijven reageert ze geërgerd. Owwat is het gelijk weer duidelijk hoe het eraan toegaat hier in bekendNederland. Ik probeer me er niet meer aan te ergeren. Bekende Nederlanders zijnook maar mensen en die behoor ik ook net zo te beoordelen. Helaas naarmatevanavond de drankconsumptie omhoog gaat, ga ik toch ongenadigd de mist in.

De film op deze fletse schermen valt uiteindelijk zeer tegen. Daar heb je danals fan drie jaar naar uit zitten kijken. Tonio draait zich op dat moment vierkeer om in zijn graf. Het constant passeren van trams buiten doet daar ook nietveel goed aan. Ook Monnaak die rechts van mij alleen maar “berig” mompeltiedere keer als Amber Heard op het scherm verschijnt begint lichtelijk teergeren. Na de pauze neem ik daarom maar plaats hogerop naast de Meltyman diena een uur van binnen huilen en mij SMS’en nu zijn ongenoegen in mijn oorblijft fluisteren. Van het boek zelf is niet heel veel meer over. Wat over is,wordt in een heel laag tempo verbeeld en is nergens echt spannend. Twee scenesmet de locals van San Juan brengt het gevoel uit het boek nog het beste naarboven. Waarom het alterego van Thompson Yeamon volledig uit de film is geschreven blijft ook een raadsel. Deze vroege Dokter Gonzo zorgde nog voor wat leven in de brouwerij. Amber Heard die normaal gesproken niet opkijkt van een beetje naakt blijft ook tactisch kuis met een reverse shot. De hele film lijkt verder geschoten zijn met een budget niet groter daneen Mediteraanse soap. Verder valt er af en toe te lachen om de film, maar hetovergrote deel van de lachers zaten al in de trailer. Een aantal schrijfpassages zijn spot on ende LSD scene is nog een beetje surreal. Verder weinig Gonzo door de regisseurBruce Robbinson, naar het schijnt ooit een groot alcoholist. Jammer.

foto: Monnaak

Na de screening gaan er minibar flesjes rum rondt. Ik en Meltyman maken er eenpaar soldaat door ze in een keer te atten. Monnaak en Melty’s vriendin weigerenen beginnen te miepen over mixen met Cola. Onze krachtpatserij doet onzementale staat weinig goeds. De emotionele connotatie van de letterlijkeverkrachting van Bruce Robbinsson en Depps (laastste als producer) naar dewijlen Thompson toe steekt nu pijnlijk in onze borstkas. De after met sprekersmaakt het laatste beetje waardigheid finaal af.

Zombiekees lust wel een Rummetje
foto: Hotel V

James Worthy, de stotteraar, laat Boomsma zijn stukje voorlezen. Een Amerikaan die Thompson ooitontmoet heeft, loopt belangrijk te doen en matige liedjes te spelen op zijngitaar. Hanna Bervoets luistert quasi-aandachtig naar twee lompe dichters. Is dit wat Nederland in nagedachtenis aan Hunter adoreerd? Een van de dichtersmaakt een sneer naar Crowded House. Fuck you van die band blijf je af! Henk van Straten denkt te weten wat gonzo is en begint een walgelijk stuk overfucking red bull blikjes. Steek die Taurine in je reet man! Meltyman staptnaderhand vol walging naar hem toe: “Laat je Hunter Tattoo eens zien poser”. Erstaat een vage quote op zijn arm. “Waarom liet je niet Buy the ticket take theride op je arm zetten?” vraagt Melty. Leuk voor als je weer eens iemand looptte fisten. Van Straten reageerd verdedigend: “Misschien moet jij dat dan maardoen”. Melty slaat hem vervolgens verbaal om de oren “de blauwdruk staat op mnaars, moet je hem zien?”

Nico gaat verbaal hard!
foto: Hotel V

Redder uit onverwachte hoek is Nico Dijkshoorn. Zijn betooggaat over de autobiografie van Thompson en hoe erg de werkelijke held moet zijntegengevallen. Dijkshoorn spaart geen ziel van de man en boort Depp en alleseromheen finaal de grond in. Thompson is in de ogen van Dijkshoorn een vrouwenmishandelende loser die op het moment dat hij geen stijve meer kon krijgen meteen laffe daad uit het leven stapte. Tot slot geeft hij ons als luisteraar nogeen veeg uit de pan, want de echte fans hebben hem vanavond geen een keer onderbroken. Stil ben ik ervan en opeens slaat mijn slechte dronk per direct in.Het is dan godverdomme nog niet eens elf uur! Ik wil gaan rellen. Ik wil JamesWorthy in zijn kloten trappen en zelf een verhaal gaan afsteken. Ik wil de Gonzo zien vanavond! De grens over, alles tarten wat nep is aan deze avondinclusief die kutfilm! Uiteindelijk roep ik door Worthy zijn nawoord heen. Decamera gaat nu op mij gericht. De officiële aftakeling is begonnen.

Monnaak, Kurt, Zombiekees & Meltyman.
foto: Geert Oosterwijk.

Even laterstap ik op Nico Dijkshoorn af, schud hem de hand en deel hem mee, dat hij hetlaatste stukje Gonzo in deze hopeloze klote avond heeft gebracht. “dat was zoeen beetje de intentie van mijn verhaal ja” antwoord hij met zijn nasale stem.Ik wil na deze opmerking weer weg lopen en hem de verdere avond met rust latenmaar de 4^e geatte rumflesjes doen inmiddels afbreuk aan mijn voiceof reason. Doet er niet toe. Dijkshoorn heeft vanavond gelijk gehad, al kom iker later in gesprek achter dat hij zijn feiten ook niet bij elkaar heeft en aan kennis over Thompson vooral uit die ene biografie moet putten. Jammer.

Nadat de film was afgelopen zag ik mensen op Nico Dijkshoornafstappen om de Nederlandse vertaling van het boek te signeren. Ik kijk het metgroot ongenoegen aan. De ironie wil dat ik later op de avond precies hetzelfde zaldoen. Als een dronken poedel vraag ik of Nico wil signeren. Liefst ietsvernietigends over dat slappe aftreksel van een film. Hij weigert. Ik had beter moeten weten dan met eenwoordensmit de strijd aan te gaan en hij trapt me verbaal in mijn klote als ikvraag waarom hij weigert? “Jij vraagt aan mij of je het wil signeren knul”. Uiteindelijkstaat erin “hij hield van lood maar nu is hij dood”. Ik kan zeer slecht tegenmijn verlies op dit moment en smijt het boek de trap af. De vriendin vanMeltyman pakt het op en stopt het in haar tas.

Arie Boomsma, mooie vent
foto: Hotel V

Arie Boomsma komt nog een babbeltje met ons maken en stelt ons weer een beetje tevreden. Hijis open, eerlijk en buitengewoon vriendelijk tegen mij en de Meltyman die opdit moment niet meer in volzinnen kunnen spreken. Hij geeft openlijk toe waarde limiet in zijn kennis van Thompson ligt, maar motiveert zijn ideeën uitstekend. Als het tijd is om te gaan proberen we hem te ontglippen. Hij roept ons vriendelijk na: “Tot ziens jongens, een fijne avond nog”. Mijn lamme harsens implodeert bijna van verbazing. Ik ben flabbergasted. Mijn gehele opgemaakte BN’erverwachtingspatroon stort als een kaartenhuis ineen. Mijn laatste houvast aan het idee dat ze stuk voor stuk arrogante eikels zijn wordt door Boomsma volledig omvergeblazen. Ik klamp me verschrikteven aan Nico vast. Deze wuift me weg zoals een bekende Nederlanderin mijn boekje dat moet doen. Melty en ik zijn het vurig eens. Arie Boomsma,een man van geloof, iets dat we op elke willekeurige dag vurig onderpissen sluiten we na vanavond vooreeuwig in ons hart.

Teleurstelling bij Melty mag duidelijk zijn.
foto: Hotel V

Gelukkig staat er nog een semi bekende Hollander ons buitenop te wachten. "HE BERT BRUSSEN", schreeuw ik uit. “wie ben jij?” vraagt hij terug. Ik ben fuckingniemand. Een eerste klas loser. Een matige muzikant, een tweederangsvideo-editor ooit in dienst van het programma Gamekings, gefaaldemuziekjournalist maar vooral een vierderangs schrijver met dyslectie. Zonder stotterdat dan weer wel. “mooi”, zegt Brussen en met een blik van “verspil mijn zuretijd dan ook niet langer” en loopt weg. We hebben allang genoeg te drinkengehad. De vriendin van Melty, Zombiekees en Monnaak weten dat en gaanhuiswaards. Wij willen het lot tarten, dansen met de duivel. We trekken nog watflappen uit de muur om in Cafe de Kale aan de overkant nog wat na te pilsen. Bijbestelling is het alweer de laatste ronde. Ik bestel vlug nog vier bier voormij en de Meltyman. Lucky Fons valt nog onder ons prooi. "Waarom was je niet opde housewarming van Guido Bonzet LUL!?" Hij verontschuldigt zich oprecht. Hij zalhem snel bellen. Nadat we een eeuwigheid buiten staan gaat het overgebleven gezelschap naar nachtcafé de Biegt voor nog een after after after... BertBrussen taait ondertussen af naar huis met twee mollige meisjes. "Fuck jou Bert Brussen", schreeuw ik hem na. "Jij bent alles wat er mis is met egocentrisch Nederland. Down the line and you killed Jesus!" Gelukkig bracht Arie hem weer terug. Arie voor Fucking president!

In het Nachtcafé draaien ze Lionel Richie met het nummer All Night Long. Ik heb hetkenbaar naar mijn zin terwijl James Worthy nog een ronde bier besteld. HannaBervoets die vanavond in mijn vooroordelen alles verkeerd heeft gedaan is ertot mijn verbazing ook nog. Daarmee dwingt ze toch op dit moment haar respectaf. Anders dan die laffe vijftiger van een Nico die al lang en breed op bedligt. Ook Otto Wichers is nog aanwezig. Terwijl ik sta te genieten van onzeLionel stapt er een dame op me af. Zij kan zich ook prima in Lionel vinden envraagt me naar mijn muzieksmaak. Verbaast dat ik nog woorden kan uitbrengen komik uit op Silverchair. “dat is die Australische band toch?” vraagt ze. Mijndronken zintuigen zijn met dit antwoord in een klap om. Je hebt mijn volleaandacht mevrouw waar ik de naam alweer van kwijt ben. Mijn naamgenoot heeftprecies hetzelfde probleem hoor ik een dag later. Opeens hoor ik dat hijrichting huis gaat. Raar vind ik dat. Het is pas kwart over 2. “maar vreemd”,vervolgt ze: “dat jij van rockmuziek houdt, ik dacht meer dat je een Hip Hopperwas”. Ik kijk vreemd op van die opmerking. Zal wel aan het Rockstar petjeliggen.

James Worthy een ware kroegtijger.
foto: Hotel V

Ook deze tent gaat sluiten maar James wil meer bier drinken! De Engelsekroegtijger lijkt indirect de strijd met me aan te gaan en ik ga nog verliezenook. Het Silverchairmeisje is nu duidelijk aan het aanklampen met de kleineschrijver. Ik verwacht niet dat ze mij nog langer wensen en zeg tot ziens alsik mijn fiets ga zoeken. “Nee we wachten wel op je”. En verdomd ze staan er nog als ik terug kom. "Waar moeten we heen?" vraagtJames zich af. Ik geef aan dat de Buurvrouw bij de Dam nog open is of die karaokebar op de wallen waar hij in zijn boek naar refereert. Althans datprobeer ik te zeggen, het komt er echter niet meer normaal uit. Het wordt de Savoy Bar, een Oudhollandse bruine kroeg op Rembrandtplein. James bestelt opnieuw bier terwijl ik me besef dat ik denaam van het meisje alweer kwijt ben. Ook de andere jongen met de naam Thomasdrinkt nog vrolijk mee. Ik noem hem Vincent en maak me dan sterk dat ze mijnnaam ook niet meer weten. Maar dat weten ze wel. Er stapt een midget op ons af, of we drugs van hem willen kopen? Ik herken de rotzak. Kwam regelmatig in punkbar the Minds over de vloer. Totdat barman Andre hem bij zijn nekharen greep en de bar uit trapte. Het leek op dat moment op discriminatie, maar de midget bleek gewoon strontvervelend en ook maar een mens.

Ik besluit te gaan pissen endaarna zelf een keer een ronde bier te bestellen. Ik pis zo ellendig lang datde toiletdame alweer terug is van haar rookpauze. Ik mag dus betalen. Ik smijtmijn losgeld naar de grond en strompel naar beneden en bestel nog een rondebier. Ik begin tegen Worthy te stamelen over onze gemeenschappelijke middelbareschool. De context van het verhaal is mij geheel onduidelijk. De sympathiekevoetbalhooligan heeft het voor elkaar om dit zwaargewicht eruit te zuipen. Waarschijnlijkis het deze conclusie die uiteindelijk de doorslag geeft tot het besluit dat iknaar huis moet. Het is mooi geweest. de zoektocht naar Gonzojournalistiek heefthartelijk gefaald, ik ben in tamelijk onbekend gezeldschap en niet meer op mijngemak. Bovendien weet ik mijn eigen voornaam inmiddels niet meer. Evenmin weetik waar ik zojuist mijn fiets heb gelaten. Uiteindelijk vind ik hem gewoon keurig voorde deur van het cafe, maar fietsen kan ik allerminst. Het wordt een helse riten na de zoveelste valpartij begint dit spelletje me zo tegen te staan dat ik eenhulplijn wil inzetten. Wat doe ik? Een vriendin bellen? Of een vriend die in debuurt woont? Niemand die het op dit tijdstip (tien over vier) in zijn hoofd haalt deze idioot binnen te laten. Ik besluit dat het dieweggelopen neef wordt die me wel uit de brand kan helpen. Niets is minder waar.Dit teleurstellende avontuur zal ik toch op geheel eigen kracht tot een eindemoeten brengen...

Uren na mijn wegebbende staat van brakheid begint tot me door te dringen dat defietstocht naar huis mij even fataal had kunnen worden als bij mijn goede maat Tonio amper twee jaar geleden.Het noodlot stuurde geen lompe taxi’s op me af en de valpartijen waren knullig maarvrij van echte bezering. Hunter S. Thompson heeft de drank en drugs tot hogerekunst verheven. Hier was echter niets maar dan ook niets romantisch aan.

Kurt Novells

Vergeten!

2011-12-17T18:35:00.001+01:00

Hoe hard ik ook nadacht over mijn jaar top vijfjes. Er is een serie die ik compleet over het hoofd heb gezien: Community! Die zou ik zo inruilen voor 'American Horror Story', 'Realtime.. with Bill Maher' of 'Modern Family'. Laat dat wel even duidelijk zijn. Community is DE serie van dit moment als je een echte liefhebber bent van films en series. Hoe Christian Bale op de hak wordt genomen inclusief Hans Zimmer's The Dark Knight Soundtrack. Hoe ze openen met een shot van The Right Stuff. Of hoe ze stellen dat de documentaire The Heart of Darkness veel interessanter was dan de film Apocalypse Now zelf! Of de John Woo stijl actie tijdens een uit de hand gelopen paintball match. Het zijn subtiel geschreven scenes die niet voor iedereen weggelegd is, maar als je de referentie snapt, heel erg slim gedaan. Daarom bij deze nog even in het zonnetje gezet!

Eindejaars Top 5 (meervoud)

2011-12-16T01:00:00.021+01:00

Back to the BLAAAAWWWGGGG (Blog). Een tijd waarin iedereen zichzelf als een online superster beschouwd en denkt dat andere mensen oprecht geïnteresseerd zijn in wat ze zelf leuk vinden. Ik (vooral met 'ik' beginnen ook, we leven namelijk in de IK-cultuur) ga er weer eens lekker voor zitten en vertel je wat ik de leukste top 5 dingen heb bevonden in dit gruwelijke jaar van onze lieve heer 2011. En jullie willen dat ook weer allemaal van me horen (just like back in good ol 2006). Daar ben ik van overtuigd.

Top 5 films:

Voor mijn gevoel was het niet zo een sterk filmjaar. Toch waren er een aantal films die onverwacht zeer goed bij mij in de smaak vielen. Ik moet ook nog even Rundskop vermelden en Taken met Liam Neeson. Die laatste is niet eens van dit jaar maar maling aan. Die waren ook zeer onverwacht goed:

1. Drive (De soundtrack, visuele stijl en verhaalopbouw waren subliem. de cultfilm van dit jaar. En Ryan Gosling is naast zijn band 'Dead Man Bones' nu ook als filmster een eindbaas).
2. The Rum Diary (Nog niet gezien want ik moest inplaats van deze Sneak Preview naar de 'New Kids Nitro' premiere. Toch kijk ik al drie jaar uit naar deze Hunter S. Thompson verfilming en hij wordt awesome, punt uit).
3. Super 8 (Terug naar de jaren 80 waar ze nog films maakte met een bepaalde sfeer en ziel. Denk aan 'Stand By Me' en 'The Goonies'. Ik voelde me zo verbonden met deze jonge acteurs dat overige minpunten in deze film voor lief neem).
4. Your Highness (Een voor het overgrote deel zeer maar dan ook zeer matige en achterlijke stonermovie die ik bij voorbaad al niet wilde zien. Toch moest ik drie keer zo erg hard lachen dat de tranen over mijn wangen liepen en ik er bijna in bleef. Dat heb ik al zo lang niet meer ervaren bij een komedie en daarom mag hij in deze lijst).
5. Crazy Stupid Love (Ik kijk alles met Emma Stone. Period. En deze romantische komedie liet deze beroepscynicus weer even geloven in het positieve der leven).

Top 5 series:

Het was een uitstekend jaar voor de televisieserie. Uiteraard moet je daar weer eeuwig op wachten voor het naar ons kikkerland komt, maar het Interwebs is de toekomst en je kijkt anno 2011 geheel reclameloos in HD naar deze hoogwaardige en meesterlijke producties. Niet helemaal koosjer om te doen, maar een eye-opener vergeleken met de shit op de Nederlandse buis.

1. Game of Thrones (Wederom het bewijs dat de nerderige Fantasy van vroeger zo keihard mainstream kan gaan. Game of Thrones kwam aanvankelijk in de eerste aflevering bij mij over als een riddersoap die wat blote tieten in de strijd gooide als succesformule. Maar dankzij een ijzersterk scenario, het perfect opzetten van een mythe en het uitdiepen van karakters op een niveau waar je U tegen zegt. Sinds lange tijd weer TV die je naar literatuur laat grijpen voor nog meer verdieping).
2. Louie (Een "realityserie" over het tragische leven van deze komiek. Louie is rauw, alledaags, soms ronduit genant, maar vooral heel eerlijk en op een slimme manier nooit saai. Daarmee de "reality-TV" (offcourse it's scripted, it's TV!) die ik al jaren zelf zou willen maken).
3. American Horror Story (Ik heb helemaal niets met Horror, maar het spookhuis in deze film boeit me mateloos. Evenals de hoofdfiguren die stuk voor stuk onsympathieke lamhoofden zijn die ik toch al doodwens. Hoewel een dood karakter niets meer voor de kijker op het spel heeft, deze heeft namelijk toch niets meer te verliezen, blijf je kijken. Dat is knap).
4. Breaking Bad (Vier seizoenen gekeken binnen vijf dagen. Moet ik nog meer zeggen)?
5. Real Time with... Bill Maher (Amerikaanse Politiek vond ik nog nooit zo geestig als bij deze nuchtere, progressieve maar vooral pragmatische Amerikaan. Ook zijn casus tegen wereldreligie in zijn documentaire 'Religious', met ook een bezoekje aan Amsterdam, voegde deze man voorgoed bij de George Carlin's, Hunster S. Thompson's en Bill Hicks' van onze tijd).
6. Modern Family (toch een extraatje bij deze want Modern Family gaf de sitcom een frisse spin met soms werkelijk geestige vondsten over zeer herkenbare familie clichés. Eindelijk eens niet alleen maar makkelijke grappen met lachmachine ter ondersteuning).

Top 5 muziek:

Het was voornamelijk een muziekaal jaar met losse singles ('Foster the People') of een handjevol nummers ('Bon Iver') en oude materie die veelal op repeat ging (vooral de reünie show van 'The Police', hoe een band na een break van twintig jaar beter als ooit tevoren kan klinken om vervolgens het hele oeuvre erbij te pakken). Toch had ik nog een aantal plaatjes die mijn platenkast aanvulde. Al hadden eerder genoemde daar misschien net zo goed kunnen staan:

1. Elbow - build a rocket boys! ('The Birds' als opener en 'Lippy Kids' als opvolger: fenomenaal. De overige liedjes werken later steeds beter op je in met name 'Dear Friends').
2. Foo Fighters - Wasting Light (Een ambitie tot ouderwetse analoge garagerock die uiteindelijk weer is glad getrokken en platgeslagen op een plaat. Toch zijn deze Foo Fighters liedjes voor het eerst in 10 jaar weer zoals ik ze graag hoorde als puber. Dus vooruit Dave, het voordeel van de twijfel).
3. Adele - 21 (Wat roep ik nu weer voor mainstream meuk? Toen ik 'Set Fire to the Rain' voor het eerst hoorde viel mijn mond open. Wat een emotie en power heeft deze dikkerd toch, verdient daarom een plaatsje).
4. Gotye - Making Mirrors (Hitsingle van het jaar waar ook ik voor viel als een blok. Het klonk als een combinatie van Peter Gabriel en Sting. Het was een Australische-Belg. Dichter bij mijn roots kom je bijna niet. Wouter de Backer is daarboven een sympathieke jongen met goed in elkaar gesamplede liedjes)
5. Yuck - Yuck (Rammelrock en uitstekende popliedjes. Hoewel speciaal overgevlogen naar Londen de show uiteindelijk tegenviel, een leukere vondst van dit jaar)

Top 5 concerten:

Ook dit jaar was ik een beetje concertmoe en deed ik het rustiger aan dan voorheen (was een tijd dat ik elke week ging). Naast het behouden van mijn achteruithollende gehoor, weerhield ook de recessie mij een beetje van mijn grootste hobbie. Heel even wel nog voor de deur gestaan bij de Melkweg voor Prince maar toch niet voor 100 knaken naar binnen gegaan. Ook Iron Maiden gezien in Gelredome, massaal en indrukwekkend, maar niet helemaal mijn ding. De volgende shows van het afgelopen jaar vond ik het mooist om te zien en had ik voor geen goud willen missen:

1. Elbow (Heineken Music Hall), best song: One Day Like This
2. TV on the Radio (Paradiso), best song: Young Liars
3. The National (Vredenburg), best song: Terrible Love
4. Explosions in the Sky (Paradiso), best song: Let Me Back In
5. Bon Iver (Vredenburg), best song: The Wolves part 1 + 2

Top 5 antihelden:
De Antiheld. Denk aan Guybrush Treepwood of aan Benjamin Linus van Lost. Een characterontwikkeling die in de moderne tijd steeds meer bijval krijgt omdat the 'All American Hero' hedendaags als saai en oppervlakkig wordt ervaren. De ongegrepen zielen die in het huidige tijdperk meer en meer op de voorgrond zullen treden. De volgende figuren (her)ondekte ik dit jaar.

1. Ruud Leuverink (Alles wat uit de mond van deze jongeman komt is goed voor een eigen TV-show, helaas zullen weinig mensen zich daarin vinden).
2. De Binky (Mijn bloedeigen broer kreeg een nieuwe alterego en bewees zijn eigenzinnige koers nog maar eens te varen dit jaar met twee weken vertoeven op een zeilboot in Turkije)
3. Melty-Man (Mijn familie was voor mij belangrijker dan ooit dit jaar. Mijn zevenentwintig jaar oude neef liet zich zeker niet kennen op een strooptocht door Londen. Daar drinken de meeste eind twintigers niet meer tegenop!)
4. Louis C.K. (Gaf in een eerbetoon aan George Carlin toe dat hij 15 jaar van zijn leven investeerde in een zeer slechte cabaretier show en daarmee alle wanhoop van zijn middelmatige leven nabij was. En dan op je veertigste met zulk doeltreffend materiaal komen. Dat is toch nog dat lichte stukje 'American Dream' in werkelijkheid geworden in deze donkere dagen)
5. @Chantalprisx (Haar Twitter/Facebook uitlatingen zijn zo tenenkrommend dat je in eerste instantie twijfelt aan haar authenticiteit naast haar geestelijk verstand. Het zal haar echter aan haar te volle aars roesten. Met deze 'Flodder in werkelijkheid' komen shows als 'Oh Oh Cherso', 'Echte Meisjes in de Jungle' of 'New Kids' met hun leedvermaak nog niet in de buurt van deze negentienjarige mevrouw Vink. Toch is het vleesgeworden totaalpakket zo treurend maar aandoenlijk dat haar eerlijke hersenspinsels op het internet toch een (niet positieve) indruk op mij achter laten. Ik ben ergens ook bang dat we over tien jaar niet meer opkijken van de onnozele jeugd die alle schaamte voorbij Tweet. Het cynisme in me zegt dat we gaan verliezen.

Met dat doemscenario wil ik dit jaar afsluiten. Het was een matig jaar vol escapisme in het uitstekende media-aanbod. Deze gaven samen met ander escapisme-gedrag zoals reisjes naar Turkije, Londen, feestjes of ordinaire kroegentochten toch weer genoeg om me erdoorheen te slepen. Op naar de volgende deceptie en vlug wat!!

K.N.

New Kids Nitro (van de kaart)

2011-12-07T17:01:00.015+01:00

Filmpremieres. Een zeer verradelijk fenomeen om bij aanwezig te mogen zijn. Voor Van de Kaart TV mochten vijf man in cocktail dresscode hun beste trucje uitoefenen: Compleet van de kaart gaan en weer veilig thuiskomen in de Randstad. De premiere van New Kids Nitro vond vanavond plaats in Eindhoven. Hoewel ik niet zoveel met dit soort BN’er aangelegenheden heb. Ik zal immers niet zo snel mijn pet af doen en mijn kalende hoofd buigen tenzij het om Rutger Hauer zou gaan. Maargoed Eindhoven, een prima stad waren het niet dat deze zich op dinsdagavond rond middernacht alweer treintechnisch afsluit van de buitenwereld. Dan is het maar hopen dat Zombie Kees een lift heeft geregeld naar Utrecht.

Zombie Kees was vanavond niet als zombie maar als opperhoofd aanwezig met zijn haar slik gekamd, zijn movember snor nog mooi getrimt en strak in pak. Rudolph Leuverink probeerde hem te outshinen met zijn swagger. Waar iedereen tevreden was met een Gamekings T-shirt stond hij erop dat hij een paars overhemd zou dragen. Daarnaast bewapend met een literfles vodka van het huismerk Gall&Gall wilde hij ook de overige heren een stapje voor zijn en deze in de trein al geheel achter de kiezen hebben. Als medereiziger hield niets mij tegen hem daarin te steunen en de fles ging in raptempo leeg. Koen Vial voegde zich in Den Bosch bij ons en Monnaak zat al in een bruin cafe berig te bieren “met zijn Ivo Triepels vrienden”, aldus Rudolph.

De stilte voor de storm kwam met een wokje en verschillende vormen van pils zorgde voor een dubieuze bodem. Deze was noodzakelijk voor we ons belangrijk wilden gaan voordoen op de rode loper. Helaas mochten we nog niet naar binnen waar de New Kids hun grande entree zouden maken en die maakte ze zeker. Vervolgens waren we niet meer BN’er genoeg om over de rode loper te mogen en werden we via een zij-ingang naar Zaal 2 gesluist. Tussendoor deden we nog aan berige snacks. Zie foto rechtsonder.

Monnaak en Rudolph zochten al naar de pils daar we geen zin hadden in wijn. Ons dwars zijn vertraagde de start van de film enigsinds maar het mocht niet hinderen. Blijkbaar liep deze verslaggever over Jodie Bernal heen en heeft hij Rene Mioch nog zien staan. Voor het spotten van overige BN’er had zelfs zijn bril niet van dienst kunnen zijn want de waas van de vodka liep nu op volle toeren. Gelukkig mochten we helemaal vooraan in de zaal plaats nemen. Met een stijve nek omhoogkijkend tikte we ieder twee Grolsch beugelflessen weg (zie foto linksonder) en vonden Rudolph en Monnaak het nodig om de hele film van live commentaar te voorzien. Dit tot ergernis van een papa van een de hoofdrolspelers achter ons die, na menig beleefd vragen of we stil konden zijn, ten slotte in tranen uitbarste.

De film was ondanks alle lage verwachtingen gewoon zeer vermakelijk en - in tegenstelling tot Rudolph die begon te zeiken over een gebrek aan verhaallijn - zeer herkenbaar voor ieder die in de kleinere steden van ons land wonen. Deze verslaggever mag dan uit de hoofdstad geboren en getogen zijn, zijn kortstondige bezoek aan Schijndel ooit sprak voor herkenning. Het plot van Nitro in een notendop gaat als volgt: Maaskantje heeft ruzie met buurgemeente Schijndel en lossen dat op met elkaars moeder beledigen, vriendinnen afpakken, knokken en dragracen. Dit totdat ze een gezamelijke vijand zien in de Friesland waar ze zich inmiddels verdacht veel als Zombies gedragen. Veel lompe grappen en acceptabele actie maken deze film vloeiender als zijn eerste, al kan dat ook de overdosis aan alcohol zijn geweest.

Rudolph had zijn commentaar al vroeg tijdens de film ingezet maar moest ook naderhand even duidelijk stellen hoe stom hij dit allemaal vond. "Jullie doen net alsof jullie net de Messias hebben zien landen", riep hij vol ongeloof. Deze slechte karma haalde de groepsmentaliteit omlaag en met gebrek aan een goede coach of leider begon de groep zo versplinterd te raken over de afterparty, die in nachtclub de Effennaar inmiddels in volle gang was. Rudolph en Monnaak wilde met hun lamme hoofd Kim Holland versieren en Vial en Zombie Kees waren elders heftig aan van de kaart. Rudolph vond het met een gratis bar ook leuk om bier te bestellen in twintigtallen. Niet te tillen, lastig te consumeren en aangezien Effennaar de stomme doch sjieke fout had gemaakt om glas inplaats van plastic in te zetten, kletterde deze vaker tegen de grond dan op een Griekse fuif. Wat dat ermee te maken heeft weet ik ook niet.

De rookruimte was asmatiserend en claustrofobisch en het werd eens tijd onze jassen te gaan halen. Het noodlot dat onze jassen in een kluisje op station onder de sleutel van Rudolph vast zaten zorgde voor lichte paniek. Het station wilde inmiddels al een ruime tijd dicht, maar wij stonden erop onze jassen terug te krijgen. Wachten tot de volgende ochtend was geen optie. Gelukkig kwam Rudolph nog net op tijd aangestrompeld en ook Monnaak viel last minute met de deur in huis.

De versplintering ging door met de after after party waar alleen Zombie Kees binnenkwam en Monnaak, die na het betasten van Kim Hollands billen ook een speciaal bandje had weten te bemachtigen. Mijzelf en Koen Vial stonden voor een boze bouncer en kwamen er niet meer in. Rudolph was inmiddels herhaaldelijk over de telefoon aan het schelden over broedermoord en het achterlaten van een kameraad. Toen ik hem uiteindelijk op station besloot te gaan zoeken belde hij met de boodschap dat hij een taxi had genomen. Verbijsterd en licht sadistisch geamuseerd over het schouwspel van een taxi ritje Eindhoven – Utrecht wenste ik die lul veel succes.

Niet alleen Koen en mijzelf maar ook een ander kansloos figuur (we noemen hem Daan) wilde liever naar binnen dan buiten in de koud blijven staan. Verschillende stomzinnige smoesjes kwamen uit zijn mond maar de bouncer was inverbiddellijk. Toen hij met “de vader van Rikkert” begon aan te pappen, die als taxichauffeur voor zoon en vrienden bij ons in de koud bleef staan, barste bij Koen Vial de bom. De straatstenen waren nog nooit zo ongenadigd bij Daan als vanavond.

Gelukkig kwamen Zombie Kees en Monnaak op dat moment naar buiten en konden we een lift naar Utrecht krijgen terwijl Vial inmiddels door de bouncers werd ingerekend voor zijn wrath of fury. Later scheen hij met een taxichauffeur rondjes door Eindhoven te hebben gereden geheel kosteloos om zich warm te houden voordat ie met de eerste trein naar huis kon. Wat een eindbaas! Met inmiddels twee man uit de roulatie werd de spoeling dun. Monnaak zag het ook niet meer zitten en begon zijn lichaamssappen uit te spuwen op de snelweg. Het gebrek aan een nauwkeurige coordinatie resulteerde in braaksel tegen het raam aan zowel aan de binnen- als de buitenkant. De chauffeur werd er niet vrolijker op en mocht, ondanks dat deze verslaggever en Zombie Kees bij een pompstation de kotsresten eraf probeerde te schrobben, de volgende dag langs een wasstraat. Monnaak stond inmiddels tegen een pomp verder te spuwen en het leek ons ook maar beter hem achter te laten op dit verlaten pompstation ergens bij Utrecht en omstreken. Het ongenoegen van een naar kots stinkende auto resulteerde in het afzetten op station Almere Buiten. Iets van de koers maar door omstandigheden een acceptabel eindpunt.

Mijzelf en Kees als laatste strijders overgebleven waren verheugd het station Amsterdam tegemoet te zien, schudde elkaar de hand en namen hun denkbeeldige pet voor elkaar af.

Kurt Novells

London (Van de Kaart)

2011-11-27T23:37:00.000+01:00

In deze tweede aflevering was onze rots in de branding Rudolph Leuverink tijdelijk niet beschikbaar. Monnaak had een bruiloft, dus was het aan mijzelf versterkt door mijn familielid Meltyman om naar London af te reizen voor een verse portie Van de Kaart. We sliepen bij een Engelse wietdealer die uit zijn ouderlijk huis getrapt was. In de plaats daarvan sliep hij nu in een caravan in de achtertuin. Zijn voormalige kamer werd nu verhuurt aan uitwisselingsstudenten. Momenteel zat er een chagrijnige Poolse dame in. Vreemd genoeg kregen wij wel een logeerkamer in het huis toegekend. Verder kwamen we voor een portie Rock n Roll met de Engelse band Yuck en bezochten we als cultureel verantwoorde familie nog wat musea. Daarnaast was er bier, heel erg veel bier!

De Efteling (Van de Kaart)

2011-11-21T23:33:00.000+01:00

Zie hier! De eerste aflevering van onze gloednieuwe reality-serie. Van de Kaart zoekt speciale evenementen om onze sterverslaggever Rudolph Leuverink op af te sturen. In deze aflevering reisde hij en cameraman Monnaak af naar Noord-Brabant voor een dagje in De Efteling. Zie die Leuverink eens genieten met volle teugen!

Back to work

2011-11-18T03:24:00.003+01:00

Het is weer zo laat. De donkere wintertijd. De barre kou die je in de ochtend weerhoudt aan je dag te beginnen. Daarom maar de donkere nacht om aan het werk te slaan. Er wordt weer wat afgeschreven. De intentie is er. Nu nog de afronding. Zie het ook als de doorstart van Levensdagen. Daar mag weer wat vaker activiteit vanaf schieten regelrecht het internet op.

Laat je echter niet misleiden door de foto. De nicotine is inmiddels teniet gedaan en de alcohol gematigd. Wel een midweek Londen in het verschiet. Of deze goede voornemens daar stand houden is nog maar de vraag. We worden ook een dagje ouder natuurlijk. Om het af te leren zullen we maar zeggen.

Wie houd je ook eigenlijk voor de gek?

Lang zal ze leven breekt de routine van Elbow

2011-11-15T14:37:00.006+01:00

Elbow live gezien in de Heineken Music Hall 14 november 2011

Gisteren stond het bejubelde Elbow uit Manchester in een uitverkochte Amsterdamse Heineken Music Hall. Voor de derde keer dit jaar want tijdens het festivalseizoen waren ze hier ook tijdens Pinkpop en Lowlands. Het is de vierde keer als je het intieme akoestische optreden in de Westerliefde meerekend. Voor iedereen die bij de festivalshows aanwezig was (ondergetekende keek mee op een beeldscherm) moet de routine van de band inmiddels sterk door komen. Dezelfde handgebaartjes, grapjes en opmerkingen beginnen op te vallen.

Toch staat die kritiek niet in contrast tot het positieve wat te band weet over te brengen. In de eerste plaats werken die babbeltjes van leadzanger Guy Garvey aanstekelijk en zijn ze oprecht. In de tweede plaats is de band gewoon verschrikkelijk goed op elkaar ingespeeld. Tel daarbij op dat het geluid bijzonder goed is afgesteld (vooral ook niet te hard) en je pakt met Elbow misschien wel het mooiste en meest betoverende optreden van het jaar mee.

Vanaf het openingsnummer "The Birds" wordt je meegenomen in de magische wereld van Elbow. Als het nummer tot zijn climax komt gaan de haren in je nek even overeind staan. Naast uistekend spel is er ook de duidelijke vriendschap zichtbaar in de band. Tijdens "The Bones of You" treitert Garvey bassis Pete Turner met zijn biertje van zijn Korg (bassynthesizer) weg te jatten. Overigens worden die biertjes de hele avond door een roadie aangevuld dus heeft Turner niets te klagen. In de Heineken Music Hall hangen aan de zijkant twee grote schermen. Niet perse nodig in deze zaal maar ze dragen wel bij aan de visuele sfeer. Zo worden de beelden bij "Mirrorball" subtiel ingezet in zwart wit. Subtiel want de aandacht gaat in eerste instantie uit naar de Mirrorball die aan het plafond hangt. Ook als je naar de muur van de bierhal kijkt zie je Guy Garvey's silhouet tegen de muur afgedrukt.

De band is vanavond wederom aangesterkt met drie strijkers die in het midden van het podium plaats nemen. Tijdens "Neat Little Rows" mogen deze even het podium verlaten en laat de band zijn hardere kant zien. Die routine waar eerder over gesproken is wordt tijdens "Grounds for Divorce" nog maar een keer duidelijk gemaakt. Als de twee trommels voor Garvey worden neergezet en de elektrische steelguitar van Mark Potter het podium opkomt begint iemand in het publiek al te zingen. Garvey die net bezig is met vragen om publieksparticipatie reageert beteuterd. Het is net zijn kleine broertje die altijd de clue van zijn grapjes halverwege moest verklappen, merkt hij op. Als hij evengoed weer de zangoefeningen met het publiek heeft gedaan gooit hij zijn Pinkpop grapje ertegenaan: “Duitsland deed het toch beter, ik zeg het alleen maar even”.

Ook bij "Weather To Fly" wordt een bekende traditie in ere gegouden. De band neemt plaats bij de keyboardopstelling van Craig Potter. Een roadie die als de 'lovely' vrouwelijke Margenta aan het publiek wordt voorgesteld komt de band drankjes brengen. Elbow bestaat inmiddels twintig jaar en daar moet op getoast worden. Dan gebeurt er iets waar de band niet op voorbereid is. Het publiek begint massaal in het Nederlands Lang Zal Ze Leven te zingen. Waar ik het persoonlijk meestal niet zo op heb met de Nederlandse publieksparticipatie is dit toch wel een bijzonder momentje. Voor de zekerheid vraagt Garvey of zijn geluidsman het aan het opnemen is. Garvey: “Thank you for this amazing singular experience”. "Open Arms" kan wederom rekenen op een grote singalong en "Lippy Kids", het meefluitliedje, sluit de setlist om kalme maar perfecte wijze af.

De dankbaarheid van het publiek is oprecht en ook een toegift voelt vanavond niet als een verplicht nummertje maar een waardige toevoeging aan al een prima setlist. "Starlings" begint en Garvey, Turner en gitarist Potter halen hun blaasinstrumenten tevoorschijn. Het effect is wederom kippenvel. Na "Station Approach" is het tijd voor de vaste afsluiter "One Day Like This". De band haalt nog even het meest positieve in elkaar en het publiek naar boven in deze singalong climax. Van te voren bedankt Garvey nog even het publiek voor dat verjaardagsliedje. Het is opgenomen en als de band het niet gebruikt dan stelt hij het in als zijn wekkerradio. En zo is het ook want dankzij een spontaan moment brak ook de solide Elbow op positieve wijze even uit hun dagelijkse routine. Een wederzijdse gift tussen een geliefde band en zijn enthousiaste publiek.

Joeri Valent

Setlist:

The Birds
The Bones of You
Mirrorball
Neat Little Rows
Grounds for Divorce
The Loneliness of a Tower Crane
The Night Will Always Win
Some Riots
Dear Friends
Weather To Fly
Open Arms
Lippy Kids

Starlings
Station Approach
One Day Like This

Therapeutisch ontladen met Bon Iver

2011-10-28T15:14:00.008+02:00

Bon Iver live gezien woensdag 26 oktober in Vredenburg, Utrecht.

Na het succesvolle album For Emma Forever Ago keerde Justin Vernon dit jaar terug met een tweede album die simpelweg de titel van zijn band droeg. Een band ja, want waar hij onder zijn artiestennaam Bon Iver dat eerste album helemaal in zijn uppie opnam, is Bon Iver inmiddels een band geworden. Dat mag vanavond in de Vredenburg te Utrrecht in een klap duidelijk zijn. Vanaf de opener Perth staan er in totaal negen muzikanten op het podium. Die volle bak slaat je dan ook flink om de oren met bij vlagen een bombastisch geluid. Het zorgt de eerste keer zeker voor kippenvel. De muzikanten om Vernon heen zijn ook heel veelzijdig. Gitaren, violen, klarinet, trombone of toetsen. Ze wisselen wat af.

Even lijkt het er in het begin op dat ze het tweede album integraal gaan uitvoeren. Na Perth volgt Minnesota WI en Holocene. Maar na Towers en Michicant, de laatste met een verlengde viool outro, stapt de band over naar de Blood Bank EP met het nummer Beach Baby. Tussendoor heeft Vernon wat lovende woorden over de stad Utrecht waar ze de halve dag doorheen zijn gelopen. Wel een beetje vermoeiend uiteindelijk maar het onthaal van het publiek doet hun goed, merkt hij op. Verder is hij complimenteus over koppies van de jeugdige fans die zich voornamelijk vooraan in de zaal bevinden. Iets te vaak komen de lampen dan ook op het publiek te staan vanavond, maar de dankbaarheid voor zijn fans is oprecht. Voor de fans van het eerste uur, die inmiddels al een beetje begint te knijpen vanavond, komt dan eindelijk het eerste nummer van het bejubelde debuutalbum langs met het nummer Creature Fear. Na een snoeiharde outro is het tijd voor het nummer Blood Bank dat ook prachtig wordt uitgevoerd.

De rust wordt gepakt met nog een nummer van het debuutalbum. Het nummer Re: Stacks uitgevoerd door Vernon solo telt dan ook dubbel zo hard. Zo kaal en puur als hij het nummer op zijn Gibson ten uitvoering brengt met extra hoge uithalen raken het merg en been dieper dan zijn volkoppige band voor elkaar krijgt.

Je moet er open voor staan maar Vernon is een liefhebber van de jaren 80 en laat dat ook in zijn repertoire doorklinken. Live bij Calgary en Beth/Rest klinkt die eighties sound vanavond sterker dan op het album. Hoewel hier en daar wat mensen al de zaal verlaten krijgen fans van het eerste uur op hun wenken bedient met de doorbraak hit Skinny Love. Vernon gaat er even voor zitten met zijn steelguitar en zijn bandleden staan in groepjes mee te klappen en te zingen. Het is terecht een perfecte afsluiter van de setlist.

Wie vervolgens overdonderend door blijft klappen krijgt nog een uitstekende toegift met For Emma en The Wolves Part 1 & 2. Bij de laatste vraagt Vernon om de bekende publieksparticipatie: “Jullie moeten bij dit nummer meezingen, alles hangt van jullie af. doen jullie dat niet dan is het jullie fucking schuld”, grapt Vernon. “Dan zul je ons ook nooit meer live willen zien”. Hij legt nog even kort uit wat de bedoeling is maar voor veel toeschouwers lijkt dat overbodig. Het “What might have been lost” meezing moment dat ooit ergens spontaan ontstaan moet zijn is inmiddels een beetje een vaste gimmick van Bon Iver geworden. Maar wel een ijzersterke gimmich die nog altijd even goed uit de verf komt. Daarmee kunnen de fans ook vanavond met een goede therapeutische ontlading weer met een goed gevoel naar huis toe.

Elite Dead

2011-05-22T22:27:00.002+02:00

Ja ik leen mij weer eens voor een zoveelste website. Deze heet Elite Dead, dat was het internetalterego van Tonio van der Heijden. Op Elitedead.com plaatsen we zijn nalatenschap van duizende foto's.

Groetjes,

Friend of Ours

2011-05-22T22:11:00.003+02:00

Die eerste band had hij vast en zeker een bloedhekel aan. De originele act van de cover hieronder dan weer niet. Als contrast dan maar.

En deze ter compensatie dan maar.

We still miss him.

Teringlijer

2010-12-17T01:08:00.003+01:00

Zo ben je haar aan het helpen met haar huiswerk voor Europese Studies. Zo ben je de grootste teringlijder op aarde. Raar hoe die dingen kunnen lopen.

Genoeg woorden aan vuilgemaakt. Moving on.

Eindafrekening 2010

2010-12-12T01:03:00.006+01:00

In 2010:

+ Hoefde mijn vader toch (nog) niet aan een 2e hartoperatie.
+ Ging ik met mijn vader en broer op rondreis in IJsland.
+ Kwam ik eindelijk in een (minor)klas met mensen uit mijn geboortejaar en dezelfde golflengte.
+ Ging ik stage lopen bij Gamekings en deed ik (eind)redactie voor de website, video editing voor Web, cameraman voor Web en TV en redactie voor TV.
+ Kreeg mijn band een tweede opleving als Westminster Paradox.
+ brachten we online minstens 7 EPs uit en één volledig album.
+ Deed ik vier dagen Berlijn aan met mijn Engelse vrienden.
+ Zag ik Crowded House live, twee keer Menomena live en ervaardige ik een epische show van Blood Red Shoes in Paradiso.
+ Stond ik in de lift met Dave Grohl, John Paul Jones & Alain Johannes.
+ Ontdekte ik op de valreep The National, die met High Violet een topplaat hebben gemaakt.
+ Zag ik vijf keer Inception in de bioscoop en twee keer The Social Network.
+ Voelde me minstens 20 keer een beetje flauwtjes
+ Geluk en decepties.

- Kwam mijn goede vriend Tonio te overlijden op 23 Mei toen hij vanaf de Trouw naar huis fietste en bij het rijksmuseum tegen een auto knalde.
- Is het duidelijk dat mijn vader binnen 3 jaar weer aan een zware hartoperatie moet.
- Sloeg ik het festival seizoen een zomer over.
- Schoot het alweer geen meter op met mijn debuutroman.
- Voelde me minstens 20 keer een beetje flauwtjes.
- Geluk en decepties.

Case closed.

Broken Down

2010-11-08T02:02:00.005+01:00

Drie dagen lang is muziek de grootste kwelling. Het Hostel in Berlijn vindt het een goed idee om vreselijke minimal te draaien in de vroege ochtend (met vroeg bedoel ik overigens 11 uur) . Iets waar een katerhoofd niet bepaald op zit te wachten. Deze laatste dag is echter anders. Deze zondagochtend draaien ze mellow pophitjes en deze wekken een gevoel op die moeilijk te omschrijven is.

Het is iets dat je doet denken aan een tijdperk waar jij deel van uitmaakte. Weet je nog dat ene nummer dat men draaide op dat ene schoolfeest of misschien op een bonte avond van een basisschool kamp? Dat ene nummer (Royksopp - Sparks) dat ze op de afterparty draaide van een feestje bij het Nieuwe Meer. Of dat nummer op een after in London (The Knife - Heartbeats live). Het zijn de liedjes die, mocht je ze toevallig ergens nog een keer langs horen komen, een warm nostalgisch gevoel teweeg brengt.

Zo nu in een Hostel in Berlijn, de laatste dag, tijdens het ontbijt staat Alicia Keys op met Broken Down (Empire State of Mind II). Het is even een moment van melancholie terwijl de blur langzaam optrekt en ik de afgelopen dagen schimmig nog een keer door mijn hoofd laat gaan. Het was een mooi weekend. Iets teveel gedronken, maar kunnen genieten van de stad, het gezelschap waarmee ik was en een aantal mensen die ik heb ontmoet.

Westminster Paradox - Wait For It

2010-10-20T23:28:00.003+02:00

Release December 2010

Lump Sum

2010-10-19T21:57:00.003+02:00

Fit it all, fit it in the doldrums
So the story goes...

Future Foe Scenario

2010-10-14T21:50:00.000+02:00

And does it work for you lately?

The Royal We

2010-10-10T23:01:00.002+02:00

Our Estimated Time Remaining

2010-09-29T23:16:00.004+02:00

It is finally here. We spend our darkest days on the internet transferring audiofiles and compressing and remixing it untill we got so depressed we couldn't take it anymore. Eventually we decided you should have it the way it was ment to be. In a raw and unmastered form.

Westminster Paradox - Our Estimated Time Remaining

Tracklist:

01. The Wall
02. Nothing Seems Allright
03. Water Bucket
04. Not Afraid To Go Home
05. Safe Yourself from a Nasty Fall
06. Dialations
06. The Answer is No
08. Circus
09. Far Away
10. Dialations (Reprise)
11. Forever
12. Just Fine
13. Elite Dead (bonustrack)

Westminster Paradox originated by:

Chino Ayala & Kurt Novells

Personnel:

Chino Ayala provided: Guitars, Drums, Effects, VOX & Enginering
Kurt Novells provided: Guitars, Effects, VOX & Enginering
Fé Moné provided: VOX
Tonio van der Heijden provided: Artwork
Alan Rickman provided: Inspiration (positive)
Bon Jovi provided: Inspiration (negative)

Lyrics written by: Chino Ayala, Kurt Novells and Fé Moné

All songs recorded and finished fall 2010.

In memory of our dear friend Tonio.

You can now listen to it for free down below.

http://www.megaupload.com/?d=0Q5BLW1M

Save Yourself (From a Nasty Fall)

2010-09-19T22:22:00.003+02:00

CD Review: Grinderman – Grinderman 2

2010-09-17T18:06:00.002+02:00

De nieuwe Grinderman is uit. Dus we vroegen iemand die wel degelijk verstand had van Grinderman of hij de review voor ons wilde schrijven. Dat leek ons het beste voor de review. Iemand die verstand heeft van Nick Cave en zijn band Grinderman. Anders komt het zo pathetisch over. Als we iemand die daar geen verstand van heeft (zoals Deadstar bijvoorbeeld) daarover laten schrijven. Dat voelt nep aan. Vooral als je zelf zo een Nick Cave-adept bent. Dan ga je in de comments klagen dat de schrijver geen idee heeft waar hij het over heeft en alstublieft wil ophouden met muziekkriticusje spelen, want je oma heeft er nog meer verstand van als deze halfgare lul…

Meer lezen...

Festival Verbunt 2010

2010-08-31T19:58:00.006+02:00

Man man man. Festival Verbunt wat was het weer een feest. En wat was ik blij dat ik me over liet halen om te gaan, want ik had het ondanks de hoosbuien voor geen goud willen missen. Momenteel is de montagetafel druk in gebruik en rolt ergens deze week een video eruit, die ik samen met Derek Taal en Jan Willem van der Boom heb geschoten.

Stay Tuned.

Our Estimated Time Remaining

2010-08-15T23:36:00.004+02:00

Westminster Paradox is currently recording the last songs that will be included on the third volume with the downer of a title "Our Estimated Time Remaining". The title actually comes from an audio recording program that gives the indication of how long the exporting will take. The titletrack is an old one (something 2005) but will be re-recorded and anchor it all together.

What we can say about the rest of the album is that we are working hard on it to make it sound like a serious full album with a heavy touch to it. But also some uplifting moments and a positive outcome.

Last but not least we are planning on bringing it to a live stage eventually. In order to get there we are figuring out the weird tunings we pulled at one point or another. For now we can give you the tracklist and some artwork shot by our late friend Tonio who this album will be dedicated to.

Tracklist:

01. The Wall
02. Nothing Seems Allright
03. Water Bucket
04. Not Afraid To Go Home
05. Safe Yourself from a Nasty Fall
06. The Answer is No*
07. Dialations*
08. Circus
09. Far Away
10. Delica
11. Estimated Time Remaining
12. Finally At Ease
13. Just Fine

Wesminster Paradox is

Chino Ayala: Guitar, Drums, Effects, Enginering & VOX
Kurt Novells: Guitar, Effects, Enginering & VOX

*Special guestvocals by: Fé Moné

In memory of our dear friend Tonio

Release of "Our Estimated Time Remaining" will be this Fall.

Westminster Paradox - Shark Power EP

2010-08-11T21:58:00.004+02:00

Yes we are busy with a serious album this time. Volume 3 of the Westminster Paradox movement has the working title: Our Estimated Time Remaining and will feature the best songs we have done so far. In the meantime you can listen to our latest EP down below.

I was away in the middle of fucking nowhere. There was rain and it was cold and I had a silly excuse of a beard. Meanwhile back in my hometown there was some music being made. Chi and Fé deciced to dedicate this EP to me and now you can listen to it aswell. Enjoy!

WESTMINSTER PARADOX Volume 2.8: shark power ep

tracklist:

01 screw 2 fox
02 shark power
03 time to go
04 H.
05 intermission (iceland mission)
06 pitstop at fé's
07 crayons in mayo
08 freak*

all songs are recorded

on volume 2.8 appear:
chi ayala, fé moné and alan

*oldskool cassette tape awesomeness ft kurt, chi and mikeski

Download here: http://www.megaupload.com/?d=SUMGPV51

Return of the King

2010-08-09T02:34:00.005+02:00

And he's back.

Nog maar net terug uit IJsland. Eindeloos kunnen staren naar het meest ongelofelijke landschap dat je kan wensen. Genoeg rust (mentaal) gehad, maar ook dat gaat na een tijdje vervelen. Daarom maar weer aan de slag. Over een paar uur mag ik beginnen met mijn stage bij Gamekings. Je ziet het ook meteen goed. Een nieuwe lay-out voor levensdagen, een frisse start.

Meer informatie volgt later. Oja en Inception is echt een kick-ass staaltje film. Dinsdag maar eens (voor de 3e keer) in de IMAX bekijken.

K.

Swandive (into your future)

2010-07-16T15:45:00.006+02:00

Levensdagen gaat weer even met vakantie. Bestemming IJsland. Even rust. Geen (sociale) media, communicatiemiddelen of überhaubt luxe. Back to basics. Tentje. Into the Wild. Samen met mijn broer en mijn vader. Voor mijn pa misschien wel zijn allerlaatste vakantie. Maar laten we het optimistisch houden.

Met de terugkeer gaat er een half jaar werkzaamheden bij Gamekings van start (camera+montage). Je kent het wel die kale mannen die op TMF over computerspelletjes praten. Is dat dan mijn grote passie? Valt mee maar draai wel alweer een tijdje mee. Kan je zeggen dat ik heel vrolijk wordt als ik hoor dat ze Donkey Kong Country weer leven in blazen voor de Wii.

Ik heb niet eens een Wii! Gelukkig mijn moeder wel. Oja daar ga ik vanavond nog even langs. Popstars kijken. Me kapot ergeren maar toch die lichte fascinatie aan overhouden dat Nederland werkelijk talent bezit. Goed, het gaat jullie goed. Tot de tweede week van augustus.

K.

SABIBA Episode IV: The Mission Possible

2010-07-15T00:02:00.004+02:00

En alweer de seizoensfinale van de kortstondige rommel docu soap. De missie is gevonden en wordt succesvol uitgevoerd. Of toch niet? Gooit iemand toch nog roet in het eten?

Wat regiseur/cameraman/montageman/hoofdrolspeler James Diederik Druhunk precies wil zeggen met de seizoenscliffhanger is niemand helemaal duidelijk. Maar dat zal vast en zeker niet verder worden toegelicht in een vervolgseizoen. Bedankt voor het kijken.

SABIBA Episode III: Finding Redemption

2010-07-14T22:08:00.003+02:00

Tijd voor de derde aflevering van SABIBA! Deze heeft alles te maken met het vinden van het juiste puike plan van aanpak en dat valt niet mee. Gelukkig kun je snel kijken hoe SABIBA dat op creatieve wijze weet op te lossen!

SABIBA is een real life lo fi docu soap over het leven van James Diederik Druhunk en Diego de la Vega. Hun leven is net zo boeiend als een doornsee bejaardentehuis.

SABIBA Episode II: Flashback, Smashback

2010-07-13T23:35:00.000+02:00

De tweede aflevering van SABIBA is nu eindelijk te zien in HD! Alleen dan kun je Nederlands schraalste reality TV soap beleven zoals hij toch al niet bedoelt was. Snel kijken dus!

In aflevering 2: Flashback, Smashback hebben James Druhunk (Kurt Novells) en Diego de la Vega (Joran Schols) na de overwinning op Uruguay een typische katerdag. Mede dankzij een huilende baby ziet James het niet meer zitten en dreigt te stoppen met de serie. Als dat maar goed gaat.

SABIBA Episode I - Lost Keys, Lost Souls

2010-07-12T18:50:00.003+02:00

Jaren later is het tijd om het geintje van de real life soap nog eens op te halen. Supergroep SABIBA deed het na de overwinning op Uruguay op een katerige ochtend. SABIBA dus, het powerduo bekend van hun hit album Motorboys (een kruising tussen Motörhead & Backstreet Boys). Beleef nu hun matige avonturen hier op levensdagen.nl!

In aflevering 1: Lost Keys, Lost Souls volg je James Druhunk (Kurt Novells) en Diego de la Vega (Joran Schols) op avontuur als hun huissleutel is afgebroken.

Westminster Paradox - Arab Fahrrat EP

2010-07-09T19:30:00.003+02:00

It was something like this: Chi found this weird cassette tape on the street and it was full of epic music. Kurt was away doing his Sabiba project (more information later) so Chi called in the help of Fé Moné and before you knew it, another EP! Check it out below it got some great atmospheres.

Westminster Paradox Volume 2.7: ARAB FAHRRAD EP

1. rupi rupi
2. batti butti batti
3. abu ela lidia
4. chop chops
5. suuker in

Westminster Paradox originated by:
Chino Ayala and Kurt Novells

On volume 2.7 appear:
Chino Ayala, Fé Moné & Alan

All songs recorded on July 7 and 8 2010.

Download here: http://www.megaupload.com/?d=S7RZE6KK

Westminster Paradox - THE RAPE TAPE EP

2010-07-06T00:58:00.007+02:00

Created in more or less one day. No more like one evening. It's nasty, it's not kosher, you most likely are gonna cry. But check it out anyway because you might find some dirty pleasure between the sheets.

Tracklist:

1. Alone Jealous and Stoned (Secret Machines)
2. Weird (Menomena)
3. Wet and Rusting (Menomena)
4. Song 2 (Blur)
5. Sober (Tool)
6. Faded Lines (Secret Machines)
7. It's Not Over Yet (Grace)
8. We're Much Prefered Customers (The Dissociatives)

Westminster Paradox originated by:
Chino Ayala and Kurt Novells

On volume 2.6 appear:
Chino Ayala, Kurt Novells, Fé Moné & Alan

All songs remixed, covered and raped on July 6 2010.
Except for Faded Lines remixed, covered and raped somewhere in July.

Download here: http://www.megaupload.com/?d=JY7RYBD0

Westminster Paradox - The Circus EP

2010-07-03T15:16:00.004+02:00

Download here:

http://www.megaupload.com/?d=HYXHV863

50/50

2010-06-27T02:04:00.005+02:00

Om nabij de twee weken is er een moment dat ik even op zijn facebook pagina kijk. Andere mensen zetten met mate wat berichtjes op zijn pagina. Verder blijft het stil. Ik vind her en der nog wat foto's en wil hem dan taggen maar doe het toch maar niet. Andere vrienden krijgen dat binnen en dat geeft misschien onnodig roering.

Toch hoop ik dat de pagina voor altijd blijft staan en daar met gezonde verstand mee omgegaan wordt. Het is raar, ook zijn telefoonnummer blijft in mijn telefoon staan. Na Facebook volgt een Google rondje op zoek naar nieuwe berichten. Hier en daar nog wat nieuwe comments te vinden maar verder is het nu ook wel stil. Het blijft droevig maar ik blijf toch op zoek.

Twee weken geleden, op wat zijn tweeëntwintigste verjaardag had moeten zijn, bezochten we zijn laatste rustplaats. Er was eerst nog wat verwarring om de locatie. Ter gevolgen verdwaalde ik in de volle zon op het terrein van Zorgvlied. Allerminst een pretje moet ik zeggen. Maar uiteindelijk waren we toch daar. We dronken een biertje, rookte een sigaret en we gingen er even bij zitten. Het was vrij ludiek. Naast de Oscar Wilde foto en wat bloemen die andere bezoekers hadden achtergelaten lag er nu ook een pakje Lucky Strike en een blikje bier. Wat moesten zijn ouders daar niet van denken? Ach ja ook dat was Tonio.

Dat was het godverdomme eindelijk misschien ook een beetje iets te veel het afgelopen jaar. Want wat werd er de laatste twee jaar geleefd door die jongen. Een eerste jaars media en cultuur student die eindelijk uit zijn schulp kruipt en een beetje zijn draai begint te vinden in het volwassen leven.

Dat leek een inhaalrace die niet bij te benen viel. Vooral op de maandag borrelavond. Om je week met een koud pilsje van start te laten gaan in Atrium. Elke maandag nu stemt het me extra droevig.

Wat nog meer droevig stemt (want aan deze dramaserie lijkt maar geen einde te komen) is de titel 50/50. Eerst goed nieuws: IJsland gaat wel door deze zomer. De hartoperatie is doorgeschoven naar december en we kunnen deze zomer een memorabele reis tegemoet. Slechte nieuws is de overlevingskans van die uiteindelijke operatie. Het is daarom misschien ook een beetje alles of niets het komende halfjaar. Die gedachte hangt loodzwaar om de nek deze dagen.

Westminster Paradox - Circus (lalalala)

2010-06-25T17:00:00.003+02:00

As announced the double LP is on its way and this time it will be properly mastered. We can give you the tracklist but it will probably change again anyway. In the meanwhile we can give you the title. Its gonna be Volume 3: THE TURD and will sound more positive than the title implies.

In the meantime you can watch this lo fi video we shot today for a new song called Circus. Enjoy!

Westminster Paradox - We ? Alan

2010-06-21T22:00:00.006+02:00

What started out as an EP became an album. Last night the last vocals where dropped and now it is ready (offcourse we'll remaster five more versions and bring out bonus tracks!) for the launch! Without further due. Volume 2 titled We Love Alan is out now!

Tracklist

01. WMP10
02. Nothing Seems Allright
03. Emmer Water
04. Dive in Sounds
05. No One
06. Speaks (vocoder tryout)
07. WHUT
08. Puta Que Topario
09. Terror Destruction Bounce
10. Just Fine

Westminster Paradox originated by:

Chino Ayala and Kurt Novells

On volume 2 appear:

All songs recorded and finished in June 2010.
Except for a lot of stuff recorded somewhere in 2004 or 2007 we're not sure.

Download now: http://www.megaupload.com/?d=EYCNBR67

Neriksson

2010-06-20T19:00:00.002+02:00

Yet another friend is leaving us. Nils Eriksson a very friendly and accurate Swedish Journalist is returning back to Stockholm. With my music passion for Swedish bands like Fireside, The Knife and Fever Ray I had to get in touch with this International Journalism student right away the first day of our minor. Our written interviews (his and mine) on each other marks all the difference between the Dutch level of education and that of Sweden. I have learned a lot from his writing skills and way of approaching the field for articles. In return I could show him some video editing tricks and eventually tricked him into getting caught in the web of social networks.

Besides his excellent and serious work in journalism Nils had a comedian side to him as well. Apart from many drinking sessions and sharing love for music, movies and South Park episodes in particular, his coverage of a market presentation in Brussels had a true sense of Gonzo Journalism to it. His semi-accurate description of "this majestic piece" and its "cellar" still makes me laugh every time.

Nils good luck on your future work in journalism in Sweden and see you soon.

K.

Just Fine

2010-06-11T16:26:00.001+02:00

Nothing Seems Allright

2010-06-07T10:00:00.004+02:00

Volume 2: Return to Alaska

2010-06-03T23:53:00.005+02:00

Westminster Paradox is currently recording a new EP. The last album titled Volume One was recorded in the winter of 2004 and intended as a laugh. Now it's serious. It's dark, haunting and there is even some Dubstep in there.

Tracklist:

1. We Make Pie X10(WMP10)
2. No One Speaks
3. Dive in Sound
4. Speakspace
5. Nothing Seems Alright
6. Just Fine

Lyrics and words: Chino Ayala & Kurt Novells
Music: Chino Ayala & Overlast
Guest Vocals: Fé Moné

Volume 2: Return to Alaska is set to release this June. In the meanwhile visit the myspace: Westminster Paradox for old tracks.

He had a lot to say...

2010-06-01T18:05:00.005+02:00

...he had a lot of nothing to say, We'll miss him.

Op koninginnenacht net toen de hoosbui zich op ons losliet en ik van plan was af te taaien naar huis, sprak hij de woorden:

“Jezus, wat valt me dat van je tegen… we zijn toch niet van suiker gemaakt?”

Daar viel weinig tegenin te brengen en we gingen die avond door tot vroeg in de ochtend. Daarom valt dit tragische ongeval “mij heel erg tegen”. Niet van Tonio, maar van het leven dat hem samen met ons nog zoveel had te geven. We missen hem.

K.

Eulogy

2010-05-23T21:12:00.000+02:00

the number twenty-two

2010-05-19T23:05:00.003+02:00

Ooit beschouwde ik het nummer tweeëntwintig (niet te verwarren met drieëntwintig mijn lievelingsblog) als mijn geluksgetal. Geen idee waarom, maar de dag waarop ik geboren was lag me wel. Echter sinds vorig jaar zou het net zo goed mijn ongeluksgetal kunnen zijn.

Op 22 april vorig jaar kwam mijn grootvader te overlijden. Een vrij onverwachte wending omdat alles de tot de laatste week daarvoor juist zo positief leek uit te pakken. 22 mei had een nieuwe verrassing voor me in petto toen ik tegen het middaguur mijn vader op straat vond en hem een kwartier later in een ambulance zag vertrekken.

22 maart (niet bloggende in deze periode) dit jaar markeerde de sterfdag van mijn oom. Dit hoorde ik vlak voor ik van plan was richting de stad te gaan om de verjaardag van mijn Zweedse studiegenoot Nils te vieren. Ik belde hem last minute toch maar af.

We blijven nu in mei weer rond deze dag hangen aangezien momenteel onduidelijk is of de geplande reis naar IJsland met mijn vader in onzekerheid is. Deze vakantie die kort na zijn herstel is afgesproken om na de reis naar Australië in 2005 weer een avontuur aan te gaan zal misschien toch niet van komen deze zomer. Mijn vader moet hoogstwaarschijnlijk weer onder het mes. Wanneer horen we het van de dokter? 22 mei.

Naast dat mijn vader schijnbaar gisteren de tranen in zijn ogen stonden, komt deze aankondiging een stuk harder aan dan ik dacht. Feit dat iets, waar al ruim een jaar naar wordt uitgekeken en een week geleden nog kampeerspullen voor zijn aangeschaft, aan diggelen geslagen kan worden stemt droevig. Maar ook dat gaat wel weer voorbij.

A new old discovery

2010-05-18T02:18:00.001+02:00

Schoolfeest

2010-05-17T14:06:00.000+02:00

Schoolfeesten waren een kansloze aangelegenheid. Behalve de eindfeesten in de Melkweg waar we zelf het podium konden betreden en voor vijftien minuten de rockster uithingen. Uiteraard klonk onze band in die tijd helemaal nergens naar en kwamen we niet verder dan wat simpele akkoorden en kinderteksten. Maar het was meer dan genoeg voor dat moment als in de knoop liggende tiener om aan zijn escapisme te doen.

Dit schoolfeest was echter halverwege het jaar en gewoon in de schoolaula. Het was niet helemaal duidelijk wat Len en Thomas daar te zoeken hadden en ze waren ook vrij snel weer verdwenen. Bij binnenkomst aanschouwde ze het vaste tafereel. Een slechte DJ stond te draaien. Muziek niet ok. Dan maar zoveel mogelijk drinken. Maar het was onmogelijk om bier te bestellen omdat die Biologieleraar Rien langzamer tapte dan een Hongaar die niets wil morsen. De rij had zich daarom ook aanzienlijk opgebouwd en eenmaal in bezit van zo een waterbiertje had je niet gauw zin om nog een keer terug te gaan. Het bier en slechte muziek was in de bovenzaal en dansen deden ze sowieso niet, dus kropen ze terug naar de benedenzaal.

Het was daar dat ze aandacht kregen van het vrouwelijk geslacht en in het bijzonder haar die even iets aan Lennart kwam vertellen: “Hoi, je staat middenin een plas kots”. Inderdaad niet zo lang daarvoor kon iemand de waterbiertjes niet handelen of had hij stiekem buiten zijn eerste jointje gerookt. In ieder geval had iemand, mannelijk of vrouwelijk staan kotsen in de benedenzaal en had niemand meer de moeite gedaan dat even te melden of op te ruimen.

De reactie van Len hierop had ergens tussen de “ow kut” en “ja ik weet het” moeten liggen. Een weerbare houding was echter onmogelijk en het tweetal taaide naar een vlug bezoek aan het toilet om zijn schoenzolen schoon te spoelen af naar het huis van een vriend. Daar was ook een klein feestje van andere aard aan de gang. De TV stond op Discovery Channel en ging over Tibetaanse monniken. Len en Thomas namen plaats en rookte de joint die rondging en vierde hier hun overige feestavond in stonende stilte.

Zwemmen 2003 - 2007

2010-05-17T14:03:00.002+02:00

Half-State

2010-05-16T17:05:00.003+02:00

Voor de zesde keer zag ik Black Rebel Motorcycle Club en het was nog steeds één van de betere live ervaringen onder bands. Heel uniek speelde ze het nummer Half-State van hun laatste album. Het kippenvel stond in mijn nek.

Vrijdag.

2010-05-07T23:55:00.004+02:00

Het dorp keek er weer op uit. Ze speculeerde heftig. Terwijl de ooggetuigen toch echt zagen dat hij op zijn eigen bank met pijn in zijn nek wakker werd. "Verse koffie" schreeuwde hij tegen zijn bloedverwant. En dat kreeg hij. De logé van zijn bloedeigen bed stond in de keuken een heftige discussie te voeren over de telefoon tegen vriendjelief. Ze had nog wel zijn Kurt Cobain T-shirt aan. "Die komt hier niet zo snel meer terug denk ik" zei zijn jongste bloedverwante. "Jawel dat is een collega". "oooooowwja...". Men begreep dit scenario niet zo goed. Ook niet waarom de vader die nacht door dochterlief werd ondersteunt bij het overgeven. De realiteit zou toch echt andersom moeten zijn.

Een zestiger die straks in zijn eentje de wereld rond gaat per boot. Tot hij niet meer terug zal keren. Hij vond daar enige vorm van rust in. Zijn jongste bloedverwante vond het juist weer verontrustend. Dan die vijftiger die op bevrijdingspop een boekje open doet over die moeilijke tijd in 2000 met een duitse twintiger. En tot slot die afspraak die voor de vierde keer werd afgezegd. Weer niet De Helaasheid der Dingen. Ironie. Het waren zoal van die gebeurtenissen deze doodnormale week.

Dan maar op vrijdagavond bij zijn moeder op bezoek. Even de telefoon niet opnemen, even niet doelloos de kroeg in om met de Deceptie te flirten. Liever dronk hij met gruwel zijn koffie op terwijl de uitslag van X-factor nog even spannend werd uitgerekt door een jurylid. En dan tot slot met zijn allen allemaal een potje janken. De close ups vooraf geschoten.

De walging werd zo groot dat hij zijn koffie zachtjes terug moest spugen in het kopje. Hij pakte zijn jas en betrad de regen. Heerlijk de weltschmerz bedrijven terwijl deze gedachten door zijn hoofd spookte op weg naar huis. In een flatgebouw werd op het balkon een allochtoon door zijn oudere broer in elkaar geslagen. In de straat stonden de scooters op de stoep en schreeuwde dronken tieners vanaf de stoep het huis in. Constateren en tot slot negeren. The Smiths op en dan naar bed.

What might have been lost...

2010-04-02T01:49:00.002+02:00

Once upon a time...

2010-04-02T00:52:00.002+02:00

Recording an album: Wat vooraf ging

2010-01-17T02:00:00.005+01:00

Lente 2003 vorm ik met drie klasgenoten een bandje met de naam Blunted. Ik neem de taak van frontman op me ook al kan ik nog geen noot gitaar spelen of zingen.

Zomer 2003 spelen we voor het eerst voor een volle melkweg kleine zaal. De tien minuten op het podium razen in alle nerveusheid voorbij. We zullen Everlong van Foo Fighters voorgoed verkrachten.

Herfst 2003 knalt het bandje uit elkaar. Tweede gitarist heeft er geen zin meer in en ik ga alleen met de bassist door, hij gaat drummen en vragen een bassist uit Brabant. Ik haal het in mijn stomme hoofd om linkshandig te gaan spelen. Ik begin van voor af aan.

Zomer 2004 Bassist uit brabant heeft schoolexamen en kan niet naar Amsterdam komen voor een optreden. We vragen of de gitarist misschien zin heeft in een repetitie in de melkweg kleine zaal? Dit keer gaat hij op drum. We oefenen 2 keer en staan dit keer een kwartier op het podium. Het flitst weer voorbij maar er is vooruitgang.

Zomer 2005 band is met pauze, ik zit in Australië.

Herfst 2005 we hebben tijdelijk een nieuwe drummer die nog weinig ervaring heeft met samenspelen, maar zeer begaafd is. Uiteindelijk gaat de 2e gitarist weer drummen en krijgen we een nieuwe bassist. Huidige bassist gaat gitaarspelen.

Winter 2006 we spelen tweemaal in een kleine kroeg. Het botert niet tussen leden en er zijn vrouwen in het spel. Behalve repeteren praten ze niet met elkaar. De band knalt opnieuw uit elkaar. De band Indian Askin staat op zonder mij.

Zomer 2006 de drummer/gitarist en ik spelen weer regelmatig samen en ik werk aan nieuwe nummers. De originele bassist blijkt voorgoed geen zin meer in te hebben.

Winter 2007 drummer en ik nemen op nieuwjaarsdag Hopeless op. Resultaat is redelijk maar kan beter.

Winter 2010 na drie jaar verder modderen met liedjes besluit ik ze eindelijk te gaan opnemen. Hence this recording period.

Kurt Novells is recording an album

2010-01-10T01:07:00.004+01:00

So you know.

de Eindrekening

2009-12-26T14:40:00.003+01:00

In 2009:

- Ben ik mijn tweede opa verloren op mijn 22e verjaardag.
- Ben ik bijna mijn vader verloren.
- Gingen mijn ouders uit elkaar.
- Heeft Milou haar moeder verloren.
- stopte en begon ik voor de 274e keer met roken.
- Ging mijn vader rond de kerstdagen opnieuw het ziekenhuis in.
- mistte ik het optreden van Fleetwood Mac.

+ begon ik bij Fortress een carrière als muziekjournalist.
+ begon ik met meneer Heemskerk Speakerheadz.com.
+ zag ik 62 optredens van bands.
+ luisterde ik 10424 keer een liedje volgens Last.FM maar dat kun je denk ik verdubbelen.
+ Kocht ik naar schatting 20 CD's, downloadde ik er waarschijnlijk 50.
+ Vermaakte ik me mateloos op Dour, Lowlands en in Londen. de biercount is helaas verloren gegaan.
+ Tot slot zag ik drie keer Fever Ray, vier keer 65daysofstatic en één keer Them Crooked Vultures live en waande ik me heel even in een muzikale hemel.

Case Fucking Closed.

Huilende meisjes

2009-12-13T23:44:00.000+01:00

Ik zie huilende meisjes
’s nachts op de pont naar Noord
Ze kijken ongelukkig, hun ogen staren waterig voor zich uit
Is het de wind, is het de kou?
Ik sta ze wazig even aan, maar niet te lang, dat kan ik niet.
Ik wacht tot ze voor me uit fietsen
en dan loop ik naar huis

To be concluded... someday

2009-12-12T19:52:00.003+01:00

Conversations at the End of the World:

I. Conversation at the end of the world
II. De voortuin
III. Departure
IV. Het telefoontje
V. Breakdown
VI. Psychose
VII. Home
VIII. Herkenning
IX. Ayers Rock
X. Herstel

Extra:

XI. Het telefoontje II
XII. Relapse

"Wilt u staan.!?

2009-11-09T17:06:00.005+01:00

...Dan kan ik eindelijk eens even zitten"

Vroeger was ik bang dat ik alles fout deed. Dat ik iets zei dat verkeerd was in de klas en mensen me daarover zouden beoordelen. Met als gevolg dat ik maar niks zei. In het openbaar vervoer was het net zo. Ik had aangeleerd altijd te gaan staan voor ouderen, zodat zij konden gaan zitten. Maar vaak hoorde ik dan dat die oudere zich helemaal niet zo oud voelde en nog prima kon blijven staan. Dat schepte verwarring, want als ik bleef zitten werd er op mij neergekeken, maar als ik ging staan dan corrigeerde ze me opnieuw! Ik vond een slimme oplossing daarop: voortaan bleef ik gewoon altijd staan!

Nu zijn we vijftien jaar verder en de samenleving veranderd. Mensen worden ouder en beschouwen zichzelf daardoor langer jonger. Veel jongeren gaan ook geen eens meer staan voor een oudere en dat schept wel eens irritatie. Want soms zitten er nog wel van die oudere tussen, die graag even zouden willen zitten. Die bus slingert namelijk alle kanten op en dat kan bijzonder onprettig zijn. Vaak gaan deze oudere zo erg nog van het fatsoen uit, dat ze geschokt zijn door hun ontdekking. Zo ondervond ik vandaag in de bus weer zo een situatie.

Ik stond in de bus en keek naar twee jonge tieners die naast elkaar zaten. Ze waren een beetje mollig (want dat zijn tieners tegenwoordig steeds meer), het waren een jongen (inclusief lullige baardgroei) en een meisje en ze hielden elkaars handje vast. Voor de bus vertrok kwamen nog een oude man en vrouw van rond de zeventig binnen. De bus was zodanig vol dat alle plaatsen al bezet waren en de voorste plekken zaten al vol met andere ouderen. De oudjes kwamen zodanig naast het jonge stel te staan en hoopten op een zitplaatsje. Alleen gebeurde er maar niks. Ik keek het aan, terwijl de bus al begon te rijden, maar na een halte gebeurde er nog steeds niks. Het was zelfs zo erg dat de jongen heel even opkeek en toen weer voor zich uit begon te staren.

Ik twijfelde heel even of ik het voor de oudjes op moest nemen maar besloot dat ze dat ook best zelf konden doen. De ouderen deden dat ook, maar op een typisch Hollandse manier. Namelijk door te gaan klagen, niet vragen maar klagen. Ook niet tegen het jonge verliefde stel dat daar zo schattig zat, nee tegen elkaar, mompelend. Op die manier wist ik wat ze bedoelde maar had het biggetjes stelletje niks in de gaten. Het stel stapte na drie haltes uit, maar de ouderen hadden op dat moment al een zitplaats gevonden, beide aan de andere kant van de bus.

Ongeveer tien jaar geleden had je de reclamecampagne die het bewustzijn moest vergroten. De leus riep: "Wilt u zitten? Ik kan staan". Het staat me nog bij dat de jongere medemens daar grapjes over maakte als: “Wilt u staan? Ik kan zitten!” En die kant gaan we eigenlijk inmiddels op. Ik hoop daarom dat de volgende generatie ouderen op die jongeren afstappen en roepen: “En nou godverdomme even opstaan, deze oude man/vrouw wil zijn krachten sparen en eindelijk even gaan zitten!”

Speakerheadz

2009-10-23T14:34:00.005+02:00

Medebloggers,

We doorbreken de blogstilte even weer met een mededeling. Het wil namelijk niet zo vlotten met de voornemens de boel hier gaande te houden. Daar hebben meer mensen last van want het aantal spamberichten in mijn feeds groeit en de interessante bijdrages krimpen. Ook dit blog (of deze? Dat weet deze dyslect nooit zo goed) krijgt alleen maar zijn aanvulling via Twitter feeds, zie hier rechts ->

Moet ik nog mijn haat/liefde verhouding met Twitter gaan uitleggen eigenlijk? Goed. Over de laatste maanden heeft het nutteloos internetsms’en een functie gekregen aangezien je in 2 seconden het laatste nieuws van specifieke bronnen tot je krijgt. In mijn geval vertaal ik dat specifieke nieuws weer naar een andere weblog. Ik presenteer u daarom:

http://www.speakerheadz.com/

Sinds deze week begonnen als online muziek magazine waar je mij tot nadere orde het meest zal zien bijdragen. In ieder geval tot ik weer door heb wat ik met deze website aanmoet.

Adios,

Kurt (of tegenwoordig gewoon Joeri)

The Show is About to Begin

2009-09-14T20:41:00.001+02:00

Eén van mijn meest favoriete bands brengt eindelijk een live dvd uit. Black Rebel Motorcycle Club Live telt twee dvd's en een cd met beelden van de laatste tour en gunt je een kijkje achter de schermen.

Zodra de deadline voorbij is, laat ik een waardige review achter.

"In het jaar 2009...

2009-09-06T23:23:00.003+02:00

...alleen maar regen

In het jaar 2010 beter misschien"

Met dank aan Vance voor de woorden.

XI Het Telefoontje II

2009-09-05T14:17:00.004+02:00

Het heden, Amsterdam

Het regent als een gek dus we pakken de taxi naar huis. Daar drinken we nog een biertje en kijken we een film. Ze heeft heel erg last van de hik. Een soort van ongerust voorteken op wat komen gaat. Onder de film gaat de telefoon. Uit alle macht probeer ik de film stop te zetten maar het lukt niet. "Welke straat zijn we?" wordt er geroepen. Ik stotter "Nepvenstraat..."

Als ik eindelijk Garden State op stop heb gekregen loop ik naar haar toe. Ze begint te panieken: "Er moet iets mis zijn met mijn moeder. Ze is vaker weg van huis maar vandaag wel erg lang en mijn oom wilde net niet zeggen wat er was en komt er meteen aan". Ik probeer haar op een vreemde manier gerust te stellen: "laten we het eerst afwachten". Toch als ik er gelijk over nadenk is haar reactie logisch. Als ze in het ziekenhuis lag of iets had hij het wel over de telefoon al laten doorschemeren. Ik stel voor dat we maar alvast onze schoenen aandoen. Ze begint te rillen. Ik sla een arm om haar heen en grijp een deken.

Binnen vijf minuten gaat de bel. We lopen naar beneden en doen open. Daar staan haar Oom, tante en een politieagent. Deze nemen ons gelijk weer mee naar boven waar ze en haar tante gaan zitten. Ik blijf in de deurpost naast de agent staan. Ik mis de woorden van de oom die het woord doet. Ze piept zelf uit: "ongelovelijk, het wil maar niet tot me doordringen. "jesus wat erg voor mijn zusjes" stamelt ze daarna uit. Aan mij wordt gevraagt of ik een glas water wil pakken.

Teruggekomen wordt overlegt hoe haar vader het beste te bereiken is. Ze geeft haar telefoon aan haar oom maar deze kan er niet mee overweg. Ik krijg de telefoon om het nummer van haar stiefmoeder te bellen. Als beltegoed op schijnt te zijn vraagt de oom een papiertje aan de agent. Daarna belt hij met zijn eigen telefoon en spreekt de voicemail in.

"Weet je wat er aan de hand is" vraagt de agent aan mij. Ik kan het zelf wel opmaken uit de situatie maar ik antwoord: "Nee". De agent informeert hierna dat haar moeder vanacht is omgekomen.

Haar oom richt zich nu op mij en stelt zich voor. "Ben jij de vriend van?", vraagt hij aan mij.
"Een vriend" corrigeer ik maar. Vervolgens wordt overlegt of ze bij mij blijft of met haar oom en tante meegaat. "Wat haar zelf het beste lijkt" antwoord ik. Ze besluit mee te gaan om haar vader te zoeken. Ze geeft me een knuffel en ik zeg niks.

Ik laat de vier uit en doe trillend de deur dicht. Voor een tijdlang blijf ik nog door de kamer ijsberen en ga daarna maar naar bed.

Lowlands 2009 - de samenvatting

2009-08-27T15:29:00.006+02:00

Dit jaar was ik voor het eerst naar het festival van Lowlands. Gedurende mijn verblijf op het meest populaire festival van Nederland maakte ik wat korte filmpjes die je hieronder kan bekijken.

Kijk, erger, geniet en zie wat je hebt gemist!

Onschuld kent geen weerstand. Elke Them Crooked Vultures fan (verassingsact van Lowlands dit jaar die veel aandacht van de media kreeg) weet wat de leus betekend. Ik kreeg hulp van Joris met het verkondigen van de boodschap.

Uiteraard was ik zelf ook even naar het optreden gaan kijken. Het was een krap uur aan ouderwetse rock n roll met veel momenten van jamsessies onder de vier muzikanten. Door de hype kwamen veel mensen op het optreden af gestormt, maar omdat de band nog geen muziek heeft uitgebracht, haakte ze ook snel weer af. Na het optreden zocht ik Joris op en vroeg ik naar zijn review.

De terugreis. Na een week Lowlands ben je moe, chagerijnig en wil je graag naar huis brak op maandagochtend. De bewaking was vroeg aanwezig om iedereen van het terrein te sturen en dat zorgt natuurlijk voor filevorming. Vooral omdat iedereen graag meteen thuis is, was het een middag van asociaal gedrag en liet niemand elkaar voor.
We mochten 4 uur lang stil staan op parkeerplaats. Het filmpje hieronder als getuigen.

Dus dat was Lowlands. De zomer zit er eigenlijk alweer op en het gaat weer koud en donker worden. Ideaal seizoen om veel te gaan bloggen. Je hoort het nog van me.

K.

Lowlands 2009 - Find Kurt

2009-08-26T22:55:00.001+02:00

Conversations at the end of the world - Part 2

2009-08-20T23:23:00.002+02:00

To be continued soon

Het filmpje dat een site deed imploderen.

2009-08-19T11:30:00.006+02:00

Terwijl ik gisteren in de kroeg een lekker koud blond pilsje aan het nuttigen was, belde BH mij op. Hij klonk hyper en vol enthousiasme. "Gast, je bent wereld beroemd!" schreeuwde hij uit. "Them Crooked Vultures hebben jouw filmpje op hun Myspace en Facebook doorgelinkt! De hele site van ons ligt nu plat!"

Waar ging het nou om? Dit filmpje werd over de hele wereld zoveel bekeken dat onze arme server het even niet trok en besloot ermee op te houden. Het is opmerkelijk dat we een doorlink kregen naar de site zelf. We staan immers ook gewoon op Youtube, een site die dat verkeer wel aankan. Al is de kwaliteit wel aanzienlijk minder.

Reporter: Kurt Novells
Camera: Vance Novells

Overigens ga ik vanavond niet deze drie rockiconen bezichtigen. Daar ben ik te "alternatief" voor. Mij vind je gewoon lekker in die aftanse zaal van Tivoli de Helling. Lekker herrie luisteren met A Place To Bury Strangers en psychedelica met Black Angels (die ik gisteren in Amsterdam begroette toen ze over straat banjerde). Natuurlijk onder het genot van een lekker koud blond pilsje. Hopsakee!

Update: de NOS was natuurlijk ook aanwezig. Bekijk de video hier. Ik kan het niet laten om te zeggen dat deze knul allereerst niet op de hoogte is waarvoor hij ergens staat en flink aan het stotteren is. Ook de vraag aan de Belg of hij nog kans maakt op een kaartje, terwijl hij overduidelijk vóór de ingang staat en dus één van de eerste is. Achja, interviewen is ook een kunst.

A Random Night of Deception

2009-08-16T23:21:00.003+02:00

More Dour 2009

2009-08-09T23:09:00.003+02:00

I made him an offer he can't refuse...

2009-08-07T23:23:00.003+02:00

Date: Fri, 7 Aug 2009 10:24:58

Beste Dr. Gonzo,

Alles goed? Ik heb sinds gisteren goed nieuws. Ik heb namelijk een perspas en een fotopas toegewezen gekregen voor Lowlands over twee weken. Als jij na Dour en Ibiza nog niet genoeg uit je plaat bent geweest, nodig ik je dan bij deze uit mij weer te vergezellen op deze eervolle missie.

Maar...

Ik moet mijn baas wel overtuigen van jouw kunnen als fotograaf. Zie jij het mogelijk voor maandag de Dour plaatjes te ontwikkelen en de mooiste in te scannen? Als ik die kan laten zien komt het denk ik vast wel goed.

Let me know,

Mvg, Kurt

----------------------------------------------------------------------------------

Date: Fri, 7 Aug 2009 10:32:56

Beste Heer Duke,

Dat is geen verkeerd aanbod en je kan nooit genoeg uit je plaat gaan. Maar zoals jij jouw baas moet overtuigen, moet ik die van mij zien te overtuigen dat ik vrijdag en zaterdag vrij kan krijgen. Aangezien er redelijk veel mensen met vakantie zijn gaat dat erg lastig worden.

Maargoed, eerst zorgen dat ik die foto's zondag voor je heb. Ik dump ze morgen bij de hema en dan zijn ze met een uurtje klaar als 't goed is. Ondertussen ga ik dan eens wat filialen bellen of ze mensen over hebben voor die dagen. Iig enorm bedankt voor het aanbod, spreek je later!

Tonio

Dour 2009

2009-07-31T21:22:00.003+02:00

Absence

2009-07-22T17:56:00.005+02:00

Hola,

Kurt is de komende tijd druk met werken voor die Jimmy Alto. Hij heeft daarom niet echt veel zin om in zijn vrije tijd ook nog voor 'zijn lol' een potje te gaan zitten bloggen.

Vanaf september ben is hij weer bij je terug met de standaard meuk.

Tot die tijd een fijne vakantie allemaal. Mijne zit er alweer op met Dour afgelopen week. Hoe en wat lees je dus binnenkort op die alternatieve communitie blog die het liefst over popartiestjes als Coldplay, Green Day & Lady Gaga schrijft. Achja je moet toch wat.

Los ballos,

K.

IV Het telefoontje

2009-06-28T23:23:00.004+02:00

Het heden, Amsterdam

Len’s moeder scheurt de garage van het ziekenhuis binnen. Als ze binnenlopen worden ze door een verpleger opgevangen. Deze gaat even bij de eerste hulp kamer kijken en terwijl hij de flap opzij zwaait om naar binnen te lopen ziet Len een flits van zijn vader met 4 man om hem heen. Als de verpleger terugkomt worden ze naar de familiekamer gedirigeerd. Hier blijven ze hulpeloos zitten totdat ze opeens de Don voorbij zien gaan. Dit bizarre voorval wordt Len’s moeder teveel
Doctor komt verhaal geven. Dokter komt verhaal geven en nog een doctor komt verhaal geven en dan kunnen we naar de kamer. De Don ligt in pijn op bed. Een van de eerste dingen die hij kwijt moet is: “alles is beter dan dit”. Maar eerder nog begint hij zich te verontschuldigen aan Len’s moeder. “dat maakt toch helemaal niks uit nu” antwoordt zijn moeder.
Ondertussen is de zuster staaltjes aan het afnemen voor onderzoek. Op het moment dat ze speeksel samples wilt afnemen steekt ze het stokje veel te ver in het keelgat van de Don. Deze begint te kokhalzen en vervolgens moet hij overgeven. Het volgende aanzicht is zeer onprettig om te omschrijven. Omdat hij horizontaal ligt stikt hij bijna in zijn eigen kots. Len’s moeder anticipeert veel sneller dan de zuster en draait zijn hoofd naar opzij. De zuster vind het blijkbaar belangrijker om het staaltje eerst op te bergen en komt met alles rust pas weer terug om hem vervolgens schoon te vegen. Ondanks alles biedt de Don zijn excuses aan voor het overgeven. De zuster zegt op een gespeeld lief toontje dat hij daar niets aan kon doen, iets waar hij duidelijk niets aan kon doen.
Vrij snel nadat hij is schoongemaakt komt het team eraan om hem onder narcose te brengen waarna hij kan worden geopereerd. De Don wordt door vier man in zijn bed weggereden en Len en zijn moeder blijven hulpeloos achter in zijn kamer.

De operatie kan nog zeker 6 uur duren het wachten mag beginnen. Of dat nou hier is of thuis dat maakt ook niet meer uit dus keren ze weer om. De acht uren die volgen zijn zeer onrustig. Als tegen half 2 in de nacht de telefoon gaat neemt Len op. Het is de dokter. Terwijl de dokter zijn verhaal doet begint Len te duizelen hij laat de telefoon vallen en deze stuitert van de tafel af, tegen de grond...

III Departure

2009-06-22T23:23:00.002+02:00

Donderdag 21 juli 2005

Het bericht kwam over als een schokkende boodschap. Bij deze optie had Len nog niet stilgestaan. Alles waar hij maanden mee bezig was geweest werd in één klap weggespoeld.
De reis naar Australië was het cadeautje van de Don voor het slagen van zijn HAVO examen. Nu hij was gezakt kreeg deze wereldreis een hele nare bijsmaak. Dronken had hij haar achterop naar huis gefietst, nog één keer gezoend en omhelst en daarna bij het opkomen van het ochtendlicht naar huis gefietst. Een paar uur later mocht hij weer op en richting Schiphol.

De vlucht was geen pretje. zeg maar verschrikkelijk. Je kan zeggen ervan wat je vind, maar Economy Class voor een lange Nederlander als Len blijft een verschrikking. Helemaal als het de langste reis binnen de atmosfeer betreft. Het zat ook allemaal niet mee. Len zat ingedeeld tussen twee vreemdelingen. De Don zat één stoel naar achteren en ruilen mocht absoluut niet. Rechts van hem zat een dikke kale zakenman die zichzelf moest bewijzen hoe vaak hij wel niet had gevlogen. Waarschijnlijk had hij een zooi slaappillen in zijn mik. Deed daarom het raampje naast hem dicht en viel voor het opstijgen al in slaap. Daarbij zou hij behoorlijk irritant snurken terwijl hij daar roerloos met zijn vette klep tegen het raampje aan lag te ronken. Zelf niet zo een ervaren vlieger, keek Len bij het opstijgen, landen en in de lucht zijn graag naar het uitzicht, de miniaturen op de grond en het bijzondere wolkenlandschap. Of deze tragedie nog niet genoeg was zat voor hem een dik vadsig vrouwtje voor die nog voor het opstijgen haar stoel naar achteren klapte. De halve meter die aan beenruimte al te kort kwam werd hiermee nog een aanzienlijk stuk verkleind. Eerlijk is eerlijk, veel was dat niet, maar in dit soort situaties hielpen alle beetjes. Hierop stak hij zijn benen maar in het gangpad zodat de stewardessen van Cathay Pacific meerdere keren over konden struikelen.

Hong Kong was de tussenhalte. de Don en Len besluiten de wachttijd van zes uur niet op het vliegveld te hangen maar gaan even de stad in. De gids zingt een tragische bewerking van een liedje van Elvis. Het blijft buiten regenen, maar de regen voelt klam en smerig. De Don stapte bij de tempel nog uit en stak binnen een kaarsje aan. Len bleef half comateus in de bus achter...

...uren verstreken en de vlucht ging verder naar Sydney toe. Op Sydney Airport was er tijd voor koffie om vervolgens in een nog compacter vliegtuig naar Alice Springs te vliegen...

...eindelijk was het zover, ze waren in Alice Springs. Namen de eerste de beste bus richting het hotel. Onderweg staarde Len in een staat van half wakker, half in slaap naar het landschap. Tegen verschillende bomen lagen Aboriginals te slapen met een fles whiskey naast hun. Een cadeautje van de overheid, conservatieve Australiërs zouden schreeuwen: "onze belastingcenten!" Het deed er niet toe. Len en de Don waren bij het hotel en Len plofte eindelijk op bed in een zeer aangename coma.

Sensatie TV?

2009-06-21T15:16:00.005+02:00

Ik heb Nederland de afgelopen 24 uur weer op zijn best gezien wat betreft internetgebruik. Dumpert, de afvalbak van het internet kwam met een schokkend filmpje uit Iran. Ik zeg het nu maar alvast: Het filmpje is niet voor de tere zieltjes, je bent namelijk getuigen van een vrouw die doodbloed op straat in Iran. Het is allerminst prettig om aan te moeten zien hoe de ogen van het slagtoffer wegtrekken en mensen haar tevergeefs nog proberen te reanimeren. Geenstijl is natuurgetrouw een website die de grenzen opzoekt en keurde het filmpje goed voor publicatie op Dumpert.

Moraalridders uit het hele land begonnen te steigeren en verkondigden dat dit echt niet zo maar kon. "waarom is een malloot dit aan het filmen in plaats van haar te helpen?" wordt er dan bijvoorbeeld geroepen. Nu ik zelf getuigen ben geweest van een EHBO proces, valt er op zo een moment weinig te doen. Twee mensen zijn bezig haar leven proberen te redden, anderen staan er hulpeloos omheen en iemand richt een camera op het proces. Hierin is hij getuigen van een ongeluk en maakt hij iets van nieuwswaarde waar deze week weer over gepraat kan worden.Nu de morele kwestie? Moest dit filmpje worden toegelaten?

Persoonlijk heb ik nooit de behoefte om dit soort dingen bewust op te gaan zoeken. Ik kijk niet voor mijn lol op rotten.com en de onthoofding van Saddam heb ik toen gewoon aan me voorbij laten gaan. Ik geloofde het nieuws wel dat hij dood was. Honderden andere mensen namen daar geen genoegen mee en wilde de sensatie toch wel zien. Vreemd dat dit dan weer aanstootgevend is, terwijl het gewoon even keihard de realiteit is die je onder ogen krijgt. Niets sensationeels aan.

Het laatste argument: ik kom hier voor mijn lol en stel je voor dat mijn kinderen dit op internet zouden zien! Nu weet ik dat ouders het niet graag willen toegeven. Maar hoeveel van die kinderen zijn er niet politieagenten aan het afschieten met GTA of kijken gezellig met de hele familie mee naar gewelddadige films? Vervolgens slaan ze elkaar de hersenen in op school omdat ze het verschil tussen echt en nep nog niet zo goed kunnen onderscheiden. Ouders en docenten krabben achter hun oren en geven games maar de schuld. Lieve ouders doe nu dan eens niet zo hypocriet en laat eens zien waarom geweld eigenlijk niet zo verheerlijkt moet worden. Een beter voorbeeld is er op dit moment niet.

II. De voortuin

2009-05-28T23:23:00.004+02:00

Het heden, Amsterdam

Het is vrijdagmiddag om twaalf uur als Len wakker wordt. De Don vraagt of hij mee gaat boodschappen doen. Hij bedankt, want hij ligt net een paar uur in zijn bed na een aardig nachtje doordrinken. hij slaapt verder de zonnige dag door en hoort tussendoor zijn vader buiten aan de tuin werken. Tegen twee uur wordt hij eindelijk wakker, een uur later wordt hij pas echt actief. Len kleedt zich aan en gaat naar beneden om koffie te zetten. Het valt op dat de Don dan heel even is opgehouden met werken. Terwijl hij beneden bezig is met koffie en Fleetwood Mac - Rhiannon heeft opgezet hoort hij boven geschreeuw: “Paul! Paul kom snel hier, dit gaat helemaal niet goed!” Len besluit naar boven te gaan om te kijken. Op dat moment denkt hij aan een aanrijding of een kind dat van zijn fiets is gevallen. Buiten ziet hij een groep kinderen en twee volwassen over iemand heen gebogen staan. De Don is nergens te bekennen. Het valt dan als een puzzel in elkaar. Het is geen kind maar zijn vader die op de grond ligt.

De kinderen zijn grotendeels van de buurman Paul. Paul is hartchirurg en bekommerd zich om zijn vader. Hij blijft met hem communiceren om hem wakker te houden. De ander is Hans mijn naaste buurman die mijn vader gevonden heeft. Paul vraagt of Len de ambulance wil gaan bellen. Hij zoekt zijn mobiel maar die ligt binnen. Snel loopt hij naar binnen en pakt de huistelefoon. Zonder enige ervaring met een ambulance laat hij het over zich heenkomen. De ontvangst is slecht buiten en hij verstaat de man van de centrale moeilijk. Hij vraagt op kalme toon om een ambulance naar zijn straat en geeft aan dat ‘iemand’ buiten in zijn tuin in elkaar is gezakt. Hij vermeldt dat een arts ook aanwezig is en zich om de patiënt bekommerd. Het lukt hem verder niet goed om de situatie over te brengen en de man vraagt of hij de arts aan de lijn kan krijgen. Paul schets de situatie en geeft aan dat mijn vader bij bewustzijn is en een zachte hartslag aan de pols voelt. De centrale wilt Len's mobiele nummer noteren en zegt toe een ambulance te sturen. Paul dirigeert weer verder en vraagt of Len legitimatie en verzekeringspapieren kan pakken. Hans overhandigt hem de beschadigde bril van de Don die Len hulpeloos in zijn hand zal houden de hele tijd. Uiteindelijk besluit hij maar zijn moeder te bellen. De telefoon gaat eerst over op voicemail, maar de tweede keer bellen heeft succes:

“Hoi mama, met Len... pa is gevallen toen hij in de voortuin aan het werken was, Paul... euhm Paul Davids is bij hem en ik heb de ambulance gebeld…"

Len aarzelt even en vraagt dan:

"...wil je toch maar hierheen komen?”

I. Conversation at the End of the World

2009-05-19T23:23:00.013+02:00

Donderdag 2 augustus 2005 - 15.24 PM

Een camper dondert over de weg. Ondertussen staat Paul Simon op met Late in the Evening. Niet dat het zo laat is. Het is half zes in de avond. Rechts haalt een vrachtwagen in. Zonder genade. Want dat gebeurt in dit Engelstalige land. Als ik de bestemming voor vanavond noem dan weet je het meteen: Kangaroo Island. De camper is in de ochtend vertrokken uit Cooper Pedy, een mijnstad die zich bijna compleet onder de grond heeft ontwikkelt. De twee heren in de camper zijn inmiddels een halve dag verder. De bestuurder is Donovan ‘de Don’ Everson en naast hem zit zijn achttienjarige zoon Lennart ‘Len’ Everson. In een bijna Hobbitonachtig landschap daalt een camper het landweggetje af naar beneden. De schakeling gaat terug naar de tweede en later de eerste versnelling en de camper laat zich rustig naar beneden rollen. Zou dit niet gebeuren en om de minuut op de rem getrapt worden dan zouden de remmen flink doorbranden zoals je kan zien gebeuren met de vrachtwagen die zojuist met een rotgang voorbij ging. Blijkbaar is dit simpele wetenswaardigheidje niet bekend bij de chauffeur of zat hij niet op te letten tijdens zijn vrachtwagenexamen. Uitgerold beneden gekomen in Victor Harbor stapt één van de twee uit om te informeren bij de kiosk. Len komt hier te weten dat ze net de pond hebben gemist. De volgende is pas over twee uur. Genoeg tijd voor de Don om even uit te rusten.

Terwijl de Don op de achterbank gaat liggen wandelt Lennart naar de pier. Als hij lang genoeg naar het water heeft lopen staren wandelt hij naar een vervallen telefooncel. Hij gooit zijn geld erin en begint aan een ellendig lang nummer te draaien. Na 4 keer overgaan wordt opgenomen:

-'Hallo met Simon?'
‘Hallo met Lennart, is Sander misschien ook
aanwezig?’
- ‘hey, oke... even wachten...’

Nog voor Lennart iets kan zeggen is Simon weg om Sander te wekken. Minuten tikken rustig voorbij terwijl Lennart maar muntjes blijft bij gooien aan de andere kant van de wereld om de verbinding niet te verliezen. Dan is er weer gehoor:

- 'Hallo...'
'Hallo met Lennart, heb ik je wakker gebeld?'
- 'Ja... maar hey ben jij niet in Australië ofzo?'
'ja klopt we zijn aangekomen in
Victor Harbor, nemen een veerboot naar Kangaroo Island. Hoe is het daar?'
- 'Nou...'
De berichtgeving van Sander loopt als een schok over Len's rug heen. Vreemdgaan, onveilige seks en drugsgebruik. Het tijdperk van onschuld is voorbij en waarom? Omdat Sander zes weken alleen thuis zit terwijl zijn beste vrienden op vakantie zijn. Lennart voor twee maanden in Australië en Thomas voor vier weken in Ierland. Sander stemde uiteindelijk in om mee te gaan naar het Landjuweel festival in Ruigoord. Een plek waar Len nog nooit van had gehoord maar blijkbaar een plaats waar de hippiebeweging nog volledig in tact was. Sander was inmiddels twee dagen thuis om te detoxen en klonk nogal verloren aan de telefoon. Len, hulpeloos als iemand kan zijn aan de andere kant van de wereld, spreekt positief:

'Het komt allemaal goed, dat weet ik zeker, houd vol, nog twee weken dan is
Thomas terug. Mijn krediet is bijna op, ik bel weer snel'.

Lennart hangt op en staart voor zich uit over de zee. Opnieuw wil hij weer niets liever dan thuis, terug in Amsterdam zijn.

Conversations at the end of the world

2009-05-17T23:23:00.000+02:00

Stay tuned.

Hersendood

2009-04-22T22:22:00.000+02:00

Op dinsdagavond iets over twaalven drinken vier mensen een glas tequila op een moment van twee uitersten. Rouwen en iets vieren gaan heel vreemd samen. De ochtend erop valt de kater zwaar. Om tien over twaalf gisteravond is hij officieel overleden. Die tien minuten na middernacht ben ik tegelijkertijd ook jarig.

In februari viel het woord kanker voor het eerst als een werkelijk schokkende betekenis.Waar ik het in mijn puberjaren te (on)pas en te onpas kon roepen, kwam het woord slokdarmkanker nu toch hard aan. Het was het eerste moment van voorbereiding van een rouwproces en het normale leven ging even later gewoon weer verder. De dagen waarin ik hem zag, zag hij er betrekkelijk goed uit. Van het verwachtingspatroon van een lijkbleek ziek uiterlijk was in ieder geval geen spraken. Zelf had hij het doemscenario ook al in zijn hoofd en liet dit openlijk blijken. Geëmotioneerd zei hij te zijn over de situatie. Na het vertellen van de informatie van de dokter vroeg hij daarna gewoon weer verder over school. De conclusie van mijn schoolprestatie was zoals deze de afgelopen jaren waren: Ik moest op het moment nog even ‘een tandje hoger’ en dan kwam alles uiteindelijk goed.

Mijn volgende bezoek was thuis. Aan kunstmatige voeding door de neus, maar wel thuis. Zondagochtend met de familie aan de koffie, hij enkel aan een beetje water. Meer kon hij niet drinken door de tumor. Verlangen werd er uitgesproken om 'straks' weer een kopje koffie te kunnen drinken of een glaasje fris. Opnieuw zag hij er betrekkelijk goed uit. We spraken van alledaagse dingen en keken vooruit naar de operatie.

De laatste ontmoeting was na de operatie. Deze was geslaagd. Het was een zware ingreep, maar veel machines en slangen waren alweer afgekoppeld en hij zag er opnieuw goed uit in deze situatie. Wederom beter dan ik van te voren had ingeschat. Dit keer was hij kenbaar onzeker over zijn uiterlijk. Alsof het ook maar iets uitmaakte op dit moment dat hij zich niet geschoren had vanochtend. Ik verzekerde hem dat hij er echt prima uitzag. Ik was stil vandaag. Hij richtte zich weer tot mij en vroeg naar mijn stilte. Ik begon weer over wekelijkse dingen te praten. We bespraken wat losse grapjes en hij verwees naar het gesprek van de koffie. "je weet wat ik gezegd heb toen: god wat ben ik blij als ik weer een kopje koffie kan drinken straks". Hij was vandaag voor het eerst in vier maanden aan de limonade en opgelucht iets zoets te kunnen proeven.

Het kopje koffie drinken samen is er niet van gekomen. De dag na het ziekenhuisbezoek werd ik gegrepen door een zware buikgriep en na mijn herstel een week later ben ik niet meer op bezoek geweest. Die laatste kans heb ik gemist. De eerst volgende keer dat mij gevraagd werd weer mee te gaan, volgde de boodschap dat het eigenlijk al te laat was: Hij was hersendood. Vier dagen eerder, inmiddels weer thuis gewoon aan de koffie, was hij onwel geworden en kreeg hij een hartaanval. Mijn ouders waren op dat moment net een half uur geleden vertrokken en konden niet per direct hun EHBO-diploma toepassen. De doctoren hebben vier dagen lang de lichaamsactiviteiten weer op pijl proberen te krijgen, maar de hersenen waren te ver beschadigd. Terwijl ik het woord 'hersendood' langzaam registreer en verwerk besluit ik niet mee te gaan naar het ziekenhuis. De beelden van mijn laatste bezoek en de limonade flitsen op dat moment door mijn hoofd. Uit steun ga ik uiteindelijk toch nog mee met de familie naar het ziekenhuis, maar de IC hoef ik zelf niet op. Hersendood betekend voor mij al dood. Ik wil het positieve beeld hierdoor niet laten verstoren.

Waarom ik de woensdagochtend niet op tijd mijn bed uit ben gekomen om een kop koffie te drinken blijft nou mijn eeuwige berouw.

Motel Mozaïque - Het sprookje van Fever Ray

2009-04-11T11:39:00.002+02:00

Ruim voor tijd wandelen we de WATT binnen. Motel Mozaïque waarschuwt overal dat je op tijd moet komen om je plek in de zaal te verzekeren. De serveerder zet buiten een tafeltje voor ons neer aan de parkzijde van het gebouw. Het is deze goede vrijdag een voortreffelijke lentedag. Het eten serveert de beste man tamelijk laat en we proppen snel onze monden vol voor we naar de grote zaal rennen voor A Place To Bury Strangers.

Samira waarschuwt met een anekdote over hun vorige show in Paradiso. Het stond toen keihard en de oordopjes mocht je toen gratis van de bar graaien. Dit keer val het mee. Het geluid komt achterin de zaal totaal niet over. Alsof je naar een paar galmende echo’s zit te luisteren. Van dichtbij is het geluid al wat beter maar niet optimaal. De waarschuwing voor mensen met epilepsie is nergens te vinden als in het slotakkoord de stroboscopen overheersen. De gitaar gaat tegen de grond en de microfoon wordt nog even tegen de versterker gezet. Het maakt het einde van de show op deze manier wel indrukwekkend. Als nieuwkomer ben ik in ieder geval verkocht en met een goed gevoel begeven we ons naar de schouwburg voor Fever Ray.

De schouwburg hanteert regels waar de popconcertganger raar van op zal kijken. De garderobe is gratis, maar het bier is duurder dan in de andere zalen en moet bij de bar genuttigd worden. Je drankje drinken in de zaal is niet toegestaan. Terwijl we op een scherm zien hoe de concertzaal in rap tempo vol loopt, slaan we haastig onze Hertog Jan achterover en gaan we vlug naar binnen. Als één van ons voor aanvang nog even naar de wc gaat, moet hij smeken om weer naar binnen te mogen. De vol=vol regel is bij deze act zeker van toepassing. Terecht ook want Karin Dreijer Andersson en haar achtergrondband maken er een unieke ervaring van. Trouw aan de opener en sluiter van haar soloalbum maakt ze gebruik van twee lasers die met een rookmachine de indruk wekt van een wolkenlandschap boven het publiek, tenminste als je een gelukkig plaatsje in de zaal heb. Op balkon zal het effect minder sterk zijn. Gehuld in kostuum blijft de mystiek in stand. Naar wie kijken we nu precies? Later heeft ze haar masker af maar blijft het schimmig op het podium om haar goed te kunnen zijn. Het had in ieder geval geholpen als ik mijn bril niet in Haarlem was vergeten. Wat achteraf een cover van Nick Cave blijkt, tart even het uiterste van de luisteraars. Bijna naargeestig denderen de Industrial tonen voort. De zon mag daarna weer doorbreken als haar nieuwste single ‘When I Grow Up’ weer een lichtpuntje van hoop doorschijnt. Als ik zelf terug keer na een kort toiletbezoek is albumafsluiter Coconut al aan de gang. Karin is weer onherkenbaar gehuld in haar gewaad+masker en voor je er erg in hebt, is ze van het podium verdwenen. Een overrompelend stukje concerttheater is daarmee tot een einde gekomen.

Wat wil een mens na deze ervaring eigenlijk nog zien? Voordat we de trein terug pakken naar Amsterdam, laat ik m overhalen voor de terugkeer naar de WATT voor Whitest Boy Alive. De vol=vol regel is blijkbaar hier even vergeten of ook de voltallige kleine zaal wil het geheimpje van deze band ook wel behouden. Het geheim is maar moeilijk vast te stellen. Elk liedje klinkt hetzelfde en weet soms op een totale anticlimax te eindigen. Toch is het feest in deze overvolle zaal en eet iedereen uit de hand van de nerdy frontman. Een dansje hier, een wisseltruc van de bandformatie daar. Het publiek slikt het allemaal als zoete koek en deinen op en neer in de hitte.

Het maakt de vrijdag van het festival een avond van uiterste en met een vreemde mix van Fever Ray en Whitest Boy Alive in je hoofd keren we tevreden terug naar de hoofdstad.

Everything is Illuminated.

2009-04-09T23:23:00.014+02:00

Huishoudelijke mededeling:

Hierbij is een einde gekomen aan Levensdagen in zijn huidige vorm. Even had ik besloten mijn heil elders te zoeken. Mijn korte relatie met de door media en vooral docenten geprezen Twitter was geen succes. Met tegenzin heb ik dat een kans proberen te geven. De beperking van leestekens zijn leuk om mee te spelen, maar als de titel van een nieuw project op één teken niet past en op geen enkele manier is in te korten is de lol er bij mij snel vanaf. Veel woorden wil ik er niet aan vuil maken. Dat is al genoeg gedaan maar de twitterfunctie is ook helemaal niet bijzonder. Andere profielsites als Hyves, Myspace en Facebook hebben dit ook. Uit deze globale buurgluursites is mijn keuze op de laatste gevallen. Om mijn 'internationale contacten' te onderhouden. Je kunt me daar tegenwoordig vinden op mijn geboortenaam. Weet je die niet? Ja dan wordt het lastig.

Voor mijn blogondernemingen kreeg ik toch heimwee. Rommelsite van geestelijke vader Fred Derf is weer uit het stof gehaald en we zijn druk bezig die wat meer toegankelijk voor iedereen te maken. Tot slot probeerde ik nog even te daten met Wordpress, maar ook dat werd niets. Twee weken later stond ik weer bij Blogger op de stoep. Nieuwe lay-out, nieuwe inslag, een nieuw begin. Je gaat het zien.

Fever Ray - Fever Ray

2009-03-17T18:29:00.022+01:00

Soms kom je een album tegen dat meteen je cd-speler, of voor de hippere mensen je IPod, domineert. Deze maakt alle andere albums tijdelijk even overbodig. Vorig jaar was die vondst (met dank aan Derek) Yeasayer. Ik heb nog altijd spijt dat ik die februariavond niet meeging om weggeblazen te worden in de Melkweg. Derek heeft ditmaal weer de eer en draaide een kleine twee weken geleden een hypnotiserende plaat voor mij. Sindsdien sta ik op en ga ik naar bed met: Fever Ray.

Fever Ray is het soloproject van Karin Dreijer Andersson. Voorheen vormde ze de helft van het electroduo The Knife met haar broer Olof Dreijer. Fever Ray verschilt daar niet zo heel veel van maar was voor mij de ideale instap voor het genre.

Het album is morgen tastbaar te koop in winkels en begint duister met If I had a heart. De bijpassende videoclip is er niet één om vrolijk van te worden. Dat wil niet zeggen dat de toon van de plaat daarmee gelijk vast staat. Daarna krijg je gelijk een stuk vrolijke nummers te horen zoals persoonlijk favoriet Seven.
Het Zweedse taalgoochelen in dat nummer, om alledaagse wissewasjes uit te drukken, is op hilarische wijze naar het Engels vertaald. "We talk about love, we talk about dishwasher tablets". Je kon me na de eerste luisterbeurt opvegen.
Na dit nummer krijg je nog Triangle Walks en eigenlijk wil je dan alweer opnieuw beginnen waardoor de tweede helft van de plaat nog helemaal niet beluisterd is.

Deze kant B bewaar ik ook bewust voor een later moment en op die manier kan ik met een glimlach de aanbrekende lente in. Ook live ben ik benieuwd. Dat komt ook mooi uit: 10 april staat ze op Motel Mozaique. Dat is al opmerkelijk vlug. The Knife was al een aantal platen verder voordat ze begonnen met touren.

Watchmen (Aftermath)

2009-03-11T19:20:00.008+01:00

In drieën he! waar die plotselinge obsessie vandaan komt mag Joost (of Samira) weten. Misschien is het toeval, maar daar wil Tim Krabbé niets van weten las ik zo in het Parool vandaag. En ja dat is nou één van mijn helden en ik zorg dat ik spoedig dat nieuwe boek van hem in bezit heb. Ik moet trouwens ook nog steeds Het Dinner van Herman Koch lezen dus dat komt mooi uit, krijg ik daar het boekenweek geschenk gratis bij!

Het is nu ruim een dag later en mijn ogen doen nog steeds pijn van drie uur lang IMAX geweld. Ik wil dit probleem toch eens aan de kaak stellen. Ik ga de dames en heren bij Pathé daarom ook vragen waarom ze in een film van drie uur toch niet zoals "vroegah" weer even tien minuten pauze willen doen? Als je bij callcenters na elk uur even beeldscherm pauze mag omdat het in je CAO staat, waarom zou dat bij recreatie dan niet kunnen? Elk computerspelletje heeft ook expliciet in zijn handleiding staan dat je na een uur spelen even een kwartiertje moet ophouden. Natuurlijk houdt niemand zich daar aan, maar ik heb daar ook nog nooit zo een last van gehad met mijn ogen.

Ik kom hier nog op terug. In de tussentijd heb ik weer eens van die nostalgische ingevingen. Maar lees daarover meer op Valsehoop.blogspot.com. Ik heb jullie daar namelijk wel voor nodig.
Tot zover deze berichtgeving en oja ga hem uitgeslapen zien of niet in IMAX, want ik zit nog altijd in tranen voor mijn laptop en dat kan ook niet de bedoeling van Zack Snyder zijn geweest.
Tijd om hier weer een einde aan te breien.

Salut.

K.

Watchmen IMAX (de sequel)

2009-03-10T18:01:00.012+01:00

Samen met mijn favoriete deceptie waagde ik me vandaag aan een tweede keer Watchmen. Ditmaal groter, harder en wellicht ook beter maar vooral nuchterder. Dat was een essentieel verschil want dit keer hoefde ik niet om het uur naar het water closet, retteketet.

En daar schuilt meteen de onthullende paradox in. Ik schijn opeens veel kritischer te zijn als ik goed beschonken ben dan als ik kraaknuchter over iets oordeel. Maar dat lag wellicht ook aan mijn instelling. Ik wist wat er ging komen en dat haarscherpe Imax beeld en oorverdovende Imaxgeluid blijft toch een hele unieke ervaring. Wel een lange ervaring en drie uur visueel geweld doet zoveel zeer aan mijn ogen nu dat ik straks per direct op bed moet liggen in het pikdonker. Dus ga uitgerust naar die film of kies toch voor het traditionele scherm, want hem uitzitten is een kijksport.

Mensen kan ik toch aanraden twee keer te gaan, want de antiheld zit vaker in een scene dan je de eerste keer zal opmerken en dat is een vrij geinige gimmick.
Het einde in mijn ogen blijft nog altijd slap maar de laatste twee minuten, die ik de vorige keer had verlaten voor een brandweerstraal aan pisgeweld, zijn toch weer vermakelijk om te zien. Als journalist in opleiding al helemaal.

Kortom: Gaat dat toch maar zien en bespreek het hier in de comments. YESH.

Watchmen en toilethumor

2009-03-08T16:41:00.017+01:00

Dat je van een liter bier in korte tijd vrij snel naar de wc moet weet elke debiel. Toch moest ik bijna drie uur op mijn plaats blijven en dat was allerminst prettig.

Toen vorig jaar de verbluffende IMAX film The Dark Knight uitkwam kreeg je de eerste beelden van Watchmen te zien. Een krachtig stukje trailer die het wachten tot maart 2009 voor de freaks en geeks heel ondragelijk maakte. Maar de tijd vloog voorbij en het is alweer zover. Hoog tijd om dit stukje visueel geweld eens te gaan bekijken. Bewapend met twee Grolsch beugelflessen ging ik in een bioscoopstoel zitten en liet ik deze anti-superheldenfilm over me heen komen.

Zonder voorkennis van de originele graphic novel was de film prima te volgen. De film geeft genoeg achtergrondinformatie om een ruime twee uur te vullen. Visueel valt er genoeg te genieten. Hoe Amerika en zijn (super)helden (zonder superkrachten behalve een atomisch ongelukje) op de hak worden genomen is leuk en de pikzwarte humor is net zo hard als die paar schaarse Marv momenten in Sin City. Toch valt het geheel niet echt op zijn plaats en krijg je al snel te maken met het Heroessyndroom (die serie ja). Is het een goodguy? is het een badguy? O, nee wacht de wereld is natuurlijk niet zo zwart/wit (duh). Dus laten de schrijvers de helden/schurken steeds overlopen tot je het niet meer weet. Daarbij moeten de vele hoofdpersonages allemaal hun eigen verhaal vertellen en is het voordeel van zoveel achtergrond dat je niet iets essentieels mist als je na de eerste halve liter Grolsch even over mensen moet klimmen om naar de WC te rennen.

Het hoogtepunt van de film is een stukje toilethumor maar die moet je zelf maar gaan bekijken. Ik viel in ieder geval van mijn stoel van het lachen. Deze grootste antiheld wordt uiteindelijk in duizend stukjes geblazen. Het verhaal brengt zichzelf daarmee nog tot een redelijk verassend einde. Zack Snyder bedacht zich echter dat hij dit nooit aan een Amerikaans publiek kon verkopen.

Daarmee komt het afsluitende All-American feelgood einde in de vorm van moeder en dochter die het nog even goed met elkaar maken als fatale doodslag van de film. Het is werkelijk tenenkrommend om te zien. Je loopt daarna de film uit met een onbevredigend gevoel en doet je binnensmonds vloeken dat je niet even vijf minuten eerder de zaal had verlaten om de twee Grolsh beugelflessen weg te pissen. Want na een uur lang je pis op te moeten houden had dat, in tegenstelling tot de film, wel een bevredigende afloop.

K.

Zomerhitte

2008-12-04T00:49:00.007+01:00

Guestblog by: Vance Novells

Ja ik heb hem eindelijk gezien. De film waar iedereen het over had. Wat ik ervan vond?

Allereerst moet ik zeggen dat mijn verwachtingen niet al te hoog waren, de film is gebaseerd op een wat minder verhaal van Jan Wolkers (volgens kenners) en trok vooral aandacht omdat Sophie Hilbrand er naakt in rondhuppelt. Daarnaast is het een Nederlandse productie en we zijn nou eenmaal beter in dijken bouwen dan films maken. Met deze instelling zette ik Media Player aan en ging er goed voor zitten. Wat ik ervan vond?

Stront gedrukt op celluloid drukt het waarschijnlijk het beste uit. Zelfs Indiana Jones IV had nog zo z'n momenten maar deze film faalt werkelijk in elk mogelijk opzicht. Stap voor stap zal ik deze rotte tumor ontleden.

Sophie Hilbrand: Ja ze is naakt. Tieten en geschoren poes, het zit er allemaal in. Daarmee belanden we gelijk bij een van de grootste decepties, ze is helemaal niet lekker. Ondanks dat ze die BNN stempel heeft vind ik haar toch redelijk sympathiek maar dit had ze gewoon nooit moeten doen. Als de film draait om jouw lichaam zijn er gewoon wat eisen waar je aan moet voldoen en haar uitgezakte tieten met plakkaten van tepels halen die norm simpelweg niet. De scene waarin zij zichzelf vrij krampachtig vingert liet de zwellichamen volkomen onverwarmd. Heb ik al gezegd dat ze te oud is voor de rol van iemand die barmeisje is op TEXEL?

Dialogen: Welke autist heeft dit screenplay op zijn geweten? Zo praten mensen toch niet? Zelfs robots uit een willekeurige B-science fiction film komen nog overtuigender over dat de klanken die de lippen van deze protagonisten passeren. Daarnaast het bekende Nederlandse film syndroom, alle stemmen klinken alsof ze achteraf in een pashokje zijn opgenomen. Te hard en overtuigend, het is net alsof je naar een oude Duitse nasynchronisatie zit te kijken waar je op de achtergrond de band hoort lopen.

Meest debiele moment: In de openings bevinden we ons in Afghanistan waar onze dappere dodo in de auto met z'n liefje zit. Ook al krijgt hij ondanks herhaaldelijk gezeur van haar de woorden "ik hou van je" niet over zijn lippen, de pure liefde druipt van het scherm af. Uit het niets zien ze echter een vrachtwagen die wordt overvallen door Ali Baba en hij springt uit de auto om foto's te nemen (want dat doet ie). Terwijl vrouwlief verzoekt of ze niet wat afstand kunnen nemen van gewapende mannen merkt een van deze kerels ze op en straft het pottekijken keihard af met een welgeplaatste handgranaat. In het laatste shot zien we z'n boerentrien nog even een hersenbloedinggezicht trekken voor de onvermijdelijke knal.
Tragisch en de film gaat een paar weken verder weer door. Hoewel ze een meter van elkaar stonden heeft zij blijkbaar de klap voor hem opgevangen gezien zij dood is en hij geen schrammetje heeft. Zoiets doet zelfs the A-Team hem niet na!

Ik vraag me echt af of Monique van der Ven (de avondcursus regie mocht niet baten) zelf doorheeft dat ze een prul heeft afgeleverd. Zou er op een moment dat ze zwoegend haar film in elkaar aan het plakken was een lampje zijn gaan brandje dat het allemaal voor niets is geweest? Was ze werkelijk trots op de premiere of was het haar puur om de champagne te doen?

Het moge duidelijk zijn dat we weer een illusie armer en een deceptie rijker zijn, gelukkig had ik chips.

Origin of Druhunk

2008-11-14T13:43:00.011+01:00

Guestblog by: Vance Novells

Ik word hier te oud voor.

Dat is het eerste wat ik dacht toen ik zo stom was m'n ogen open te doen vanochtend. Helse pijnen door de bronstige neushoorn die aan het huishouden was in mijn schedel. Na ongeveer een kwartier merk je dat het allemaal wel meevalt en na het droppen van een paar dampende bierkeutels kan je zelfs weer eten. Wellicht zal ik jong sterven maar niet vandaag!

Maar wat ging hieraan vooraf?

Het was een rustieke donderdagavond en ik verheugde me op het feit dat ik die avond niet de deur uit zou gaan en lekker tot vrijdag het zou uitzitten in m'n bed. Uit verveling kijk ik of er nog leven op MSN is. Het moment dat ik online verschijn grijpt Kurt me bij de elektronische kladden en beveelt mij een kaartje voor Noodlanding te halen. Captain Druhunk is de dag daarvoor naar Rotterdam geweest waar The Presets speelden en het lot wil dat die deze avond in Paradiso staan!
Obstakel 1: mijn fiets is toevertrouwd aan een fietsenmaker en dus is mijn mobiliteit beperkt. Gelukkig weet ik Kurt en Eise over te halen naar mijn hedonistisch hol te komen en vanuit daar te opereren. Mijn argument "ik haal bier" blijkt onweerstaanbaar en zo snel als het traject Noord-Zuid dat toelaat staan ze voor de deur.
Obstakel 2: De Paradiso kaartverkoop. Handig zou zijn als je gewoon in de loop van de avond een kaartje kan kopen voor iets wat diezelfde avond speelt. Niets blijkt minder waar. Om 11uur is het pas mogelijk in de rij te gaan staan wat zuigt aangezien het pas om half 1 begint. In een moment van altruisme offert Kurt zich op om er alleen heen te gaan. Of hij stiekem had gehoopt dat wij mee zouden gaan zullen we nooit weten, we wensten hem sterkte en trokken nog een biertje open.
Na een tijdje gaat de telefoon en verzoekt Kurt hem toch te steunen gezien de kassa doodleuk drie kwartier later opengaat. Met bier en de Famous Grouse op zak nemen we een sluiproute door het Vondelpark om de lichtcontrolerende authoriteiten te ontwijken. Om 12uur hebben we dan ook echt het vod in handen dat ons toegang zal verlenen en we proosten langs de waterkant op weer een dronken avond.

Binnen begint het feest goed, The Presets rammen er lekker op los en in naam van een journalistieke missie (Vice eistte naast tekst ook foto's voor een stukje, ze durven wel na dat feest!) weet ik de mannen in kwestie en hun rondborstige fans op gevoelige plaat vast te leggen. Kan niet meer stuk toch?
Na een half uur besluiten de Presets echter dat de zaal duidelijk teveel lol heeft en verlagen ze het tempo drastisch naar wat nog het best beschreven kan worden als wat laffe electro-ballads. Zoals ons karakter voorschrijft halen we maar meer bier.
Inmiddels is ons gezelschap gegroeid met de komst van Jurrien en een dronken delegatie van mijn studiegenoten. The Presets spelen nog een hit en na hun aftocht glijdt het af naar het onvermijdelijke: bier, bier, roken en nog meer bier. Wonderingswaardige danspasjes worden gedemonstreerd, Jurrien verdwijnt naar de Minds, Kurt en Eise zoeken hun heil in de L&B en ik jat snoep bij de plee.

Uiteindelijk zit ik achterop bij Jasper, de nachtapotheker die een nieuwe pil heeft uitgeprobeerd en erg onder de indruk ervan is. Hij zet me thuis af en beweert dat hij ook gaat slapen. Aan zijn ogen te zien betwijfel ik het maar het is te laat, ieder voor zichzelf op dit tijdstip. Mijn laatste herinnering van voor het aandraaien van de synapsschroeven is een koud en zacht kussen. Nirvana!

Het overwinningssmsje van de Captain dat hij wederom bij iemand door de brievenbus had gepist maakte het lichamelijke ongemak meer dan goed.

Vance

Misère

2008-11-13T20:10:00.008+01:00

Geld komt zeer van pas
Inspiratie is ook mooi
Beide heb ik niet

Duidelijk

Het interview met een kater.

2008-11-10T04:03:00.004+01:00

Veel mensen waren hier niet van op de hoogte. Maar op het afgelopen Vice feest was, naast je hippe vriend of vriendin, nog iemand mee op stap. Alles observerend en tot slot zijn veto uitsprekend over een al dan wel of niet geslaagde avond. We hebben het natuurlijk over heer en meester van de morning after: Meneer Kater. We interviewde hem en vroegen wat hem zoal deze dagen bezig houd.

Hoe is het kater?
Rustig op dit moment. Ben vorige week heel erg druk geweest. Hoofdpijn bezorgen is zwaar werk.

Hey was jij ook niet op het vice feestje afgelopen donderdag?
Klopt ik zat in een hoekje. Loerend naar mensen om ze een verschrikkelijke ochtend te bezorgen. Het was een productieve avond. Al was het een stuk nobeler geweest als de mensen daar niet voor hoefde te betalen.

Nog een beetje kunnen vermaken die avond?
Zoals gezegd ben ik meer een ochtend persoon. Maar ik merkte dat de menigte wanhopig nog iets van probeerde te maken. Ze hadden zich gehesen in smerige skinny jeans en sjaaltjes.

Niet jouw stijl?
Ik ben een kater dus mijn stijl doet er eigenlijk niet toe. Maar als ik namens mijn gastheer mag spreken: Nee. Maar laten we er geen probleem van maken, het is al veel langer bekend dat smaak een schaars goed is.

Maar als kater heb je toch wel een stijl? Hoe ga jij te werk?
Het is een raar bestaan, je komt meestal pas ten tonele wanneer het feest is afgelopen. Als morning after zeg maar. Het feestje achteraf. Ik ben ook zelden aanwezig op de feestjes zelf.

Wat zijn de moeilijkste momenten in jouw bestaan?
Ik word altijd een beetje opgewonden als mensen mij proberen weg te drinken. Zo ondankbaar is dat. Maar dat maak ik helemaal goed als ik dubbel weet terug te komen.

Wat is jouw persoonlijk hoogtepunt?
Het gouden moment als mensen fysiek het uitstellen niet meer aankunnen en zich dan maar overgeven aan mij. Zo dacht iemand afgelopen donderdag mij te slim af te zijn. Hij had een tentamen de volgende dag en dacht mij te kunnen weren met een paar glazen water. De naïeve dwaas! Hij had beter moeten weten gezien wij geen vreemden van elkaar zijn. Net zoals de klederdracht van de aanwezigen afgelopen donderdag mag deze onder de categorie Leuk Geprobeerd!

Tot slot. Nog iets mee te geven aan de feestgangers van afgelopen week?
Veel mensen beschouwen mij als een soort parasiet die alleen maar het leven nog dat beetje ondraaglijker maakt. Integendeel juist! Ze nodigen mij immers zelf uit. Ik kom niet langs zolang er niet gedronken wordt. Maar tegelijkertijd ben ik ook het testament van een mooie avond. zeg tegen jezelf "het was goed" en dan ben ik best te verdragen. Tot slot maakt mijn aanwezigheid het eten van soep zo oneindig veel lekkerder.

Kater bedankt voor je tijd en inzet!
Geen dank. We zien elkaar weer snel.

Hit and Run

2008-10-22T01:01:00.007+02:00

Guestblog by: Vance Novells

”We gaan bieren vanavond!” Gewaagde uitspraak op maandagavond en ondanks het enthousiasme van Kurt bleek dit een hachelijke onderneming. Naïeve dwazen die we zijn dachten we het wel ergens leuk te hebben zonder in de afvoerput die de Meander heet te belanden.

Het ging al fout toen we begonnen in de Minds, nuchter. Volgens standaard procedure eindig je hier, en al helemaal niet nuchter. Ons tegendraads gedrag wordt genadeloos afgestraft met een half leeg café en 14 jarigen die met hun onkunde de pooltafel bezet houden. We besluiten ons heil elders te zoeken. Het zure Budels blijft onaangeroerd achter op de bar en we begeven ons naar een beter oord wat we denken te vinden in de Korsakoff. Vooral bekend om zijn goedkope Vodka en dikke barvrouw. Maar als we van onze stalen rossen stappen blijkt deze tent dus op de maandag gewoon gesloten. Gniffelend van ellende steken we buiten een sigaret op als een oude man met een head-set op z’n bril gemonteerd tegen ons begint te praten. Hij was naar buiten gestrompeld om daar een energy drink te atten zodat hij binnen weer vol van de blues kon genieten. Waar binnen? De Maloe Melo natuurlijk!
Twee deuren verder gelegen treffen we een lege kroeg met vier oude mannen die hun uitkering aan het opdrinken zijn. Nog voor een van deze arme zielen zich wil binden aan ons gezelschap hebben we ons biertje achterover geslagen en zijn we weer opgestapt.

Inmiddels hebben we contact gelegd met Jurrien, beroepsalcoholist, die op dat moment twee cafés op ons achter loopt en zich met ons herenigt in de Kerkstraat bij bruin café Genootschap der Genoegden. Geheel in lijn met verwachting inmiddels is ook hier niemand. Plaaggeesten zijn de hordes Engelse meisjes die voor ons op en af lopen terwijl wij Super Mario spelen met het schuim van ons bier. Waar ze uiteindelijk allemaal heengingen zijn we nooit achtergekomen, het was daar vast wel leuk.

Jurrien geeft het op en keert huiswaarts. Wij marcheren voort naar onze laatste hoop: Whiskycafé L&B. Dit toevluchtsoord voor oude mannen weet uiteindelijk de avond nog enigszins te redden terwijl we onze Famous Grouse wegnippen. Uit het niets begint Kurt dan opeens te schreeuwen. Het duurt even voordat ik doorheb dat hij niet is doorgedraaid of een slechte versierpoging waagt maar aan het converseren is met een meisje dat hij kent die verderop aan de bar hangt. Aan de blik in haar ogen kunnen we zien dat ze naar de Last Shadow Puppets is geweest, hoewel ze beweert wel een leuke avond gehad te hebben. De aria zingt als een troosteloze oude man naast ons komt zitten aan de bar. Hij wil zoveel mogelijk alcohol voor zo min mogelijk geld. De barman is sympathiek (hij hoeft niet naast hem te zitten) en hij krijgt een glaasje van 70% en een glaasje water voor vijf euro. Uiteraard wil hij ook met ons een doodlopende conversatie aangaan. Ik staar van ellende maar naar de menu kaart en merkt op dat sommige flessen hier ouder dan ons zelf zijn.
“Vijfentwintig jaar gelabeld en dan drink je het in een paar minuten op”. De oude man vangt het gesprek op en geeft als repliek: “Who cares?”. En zo is het ook. Dan besluiten we maar nog een geniaal einde aan onze avond te maken. Sinds we heel gemakkelijk bij de uitgang zitten, de deur met grote letters “push” heeft staan, we onze jas nog aan hebben en we op de bon drinken tellen we af: drie, twee, een en zetten het dan op een lopen. De oude man kijkt nog verbaast over zijn schouder.

Het laatste biertje bij mij thuis en het kijken naar Barbarella. Een film zo slecht dat de eerste vijftien minuten genoeg waren. Overmand door deceptie gooien we toch maar snel een Indiana Jones erin. De dialogen meebulderend keken we deze in fast forward de actie scenes door en concluderen we wederom dat ze deel 4 gewoon niet hadden moeten maken. Inmiddels is het half 5 en begint Kurt in te zien dat het niet minder hard gaat regenen. Hij glipt in zijn jas en waggelt naar buiten, op naar het verre noorden. Ik roep hem nog na dat hij zich geen zorgen hoeft te maken, ik slaap al voor hij nog bij de pont is. In zichzelf scheldend stommelt hij naar beneden, de wijde wereld in.

Vance

De Schommel II

2008-05-12T11:17:00.008+02:00

De schommel is niet meer. Vijftien jaar geleden gebouwd door pa en buurman Frans. Verankerd in de grond en met vakmanschap in elkaar getimmerd. Al die jaren niet stuk te krijgen. Zelfs niet toen de plaatselijke hangjeugd (nee geen Marokkanen, gewoon Hollanders) zijn best deed hem tegen de grond te krijgen. Ze begonnen eerst met een aansteker de touwen door te branden. Mijn pa keek uit het raam en zag het gebeuren. Stormde vervolgens naar buiten en de ventjes vlogen door de lucht. Niet zoveel later stond een bouwvakker van een vent voor onze deur met de boodschap dat hij ons huis in de fik zou steken. Van je achterburen moet je het hebben. Opa van de kids kwam later nog langs met de boodschap: “ach, ze zullen het wel verdiend hebben”. Goede man die Gerrie, alleen jammer van die vader.

De schommel is met mij begonnen, dus moest hij ook met mij eindigen. Dus ik nam nog een keer plaats op het ding en begon te zwaaien. Rustig heen en weer. Mensen die schommelen leven immers langer. Dus broeders herenigd in synchronie, zwaaide hun leven lang. Steeds sneller. Steeds hoger. Het houtwerk begon te protesteren en piepte en kreunde steeds heftiger. Nog een zwaai, nog even iets hoger, kom op. Het gekraak nam nu hele ernstige vorm aan. “Leuk u gekend te hebben broeder”. “Insgelijks broeder”. KRAK. En de schommel was niet meer.

De schommel 1993 - 2008

The Blackout

2008-02-07T18:58:00.002+01:00

We zwijgen de hele terugreis in de trein. Ik en mijn kleine blonde metgezel zijn helemaal uitgepraat. In mijn hoofd speelt de chaos van gisternacht zich opnieuw af. Ik probeer missende stukjes weer op zijn plaats te krijgen. Op het einde besluit ik nog snel een paar vragen te stellen en dan krijg ik het verhaal. Voor het eerst in mijn leven heb ik een nacht gehad waarin ik de helft niet meer weet. Waar Jan van Tienen en zijn grote vriend de fles Jameson in combinatie met geen avondeten, geen geld (voor eten), een opstokende Italiaan, opgekropte woede en de grote chaos van Tilburg wel niet goed voor zijn. Hard gaan heeft een nieuwe betekenis. Mijn verhaal bestaat grotendeels uit andermans bevestigingen van dingen die in mijn geheugen nooit hebben afgespeeld. Ik had het geestelijk niveau van een kleuter en was bijzonder vijandig. Dat terwijl ik normaal zo een aardige jongen ben.

Wat deden we eigenlijk in Tilburg? Missing Coins kijken en ondanks de korte set speelde ze weer een mooie show. De tweede band die avond werd geniaal aangekondigt door de held: Henk Bovekerk. Zijn improvisatie act was geniaal. De laatste band speelde covers, niet orgineel maar wel leuk, helemaal als ze een leuke selectie van covers hadden en dat hadden ze. Om twaalf uur is het feest. Want Coins drummer Job is jarig en iedereen heeft een verjaardagshoedje op. Na de optredens in jazz club Paradox gaan we nog even de stad in en uiteindelijk blijven we bij Farouk slapen die boven een bakker woont. Voor zo ver is de chronologie keurig in tact maar de details daarbinnen niet.

Al na het eerste glas bier voel ik me aangeschoten. Dit is normaal onmogelijk maar ik zit echt op een lege maag en het startschot is al gegeven. Ik voel onheil en het is maar goed dat ik geen geld op zak heb. Helaas heb ik toegang tot backstage en daar gaat het mis.

Het keerpunt zit hem in een nieuw mixdrankje die van Tienen aan mij voorstelde. Whiskey en Icetea mixen. Je proeft meer zoet dan sterke whiskey en hierdoor drink je het als water. Voor je het in de gaten hebt sta je zat als een aap op het podium "killing In The Name Of" te schreeuwen, ga ik op de vuist met mijn beste vriend, schijn ik Fleur hebben proberen te zoenen, heb ik ook nog zonder aanleiding een losse swing tegen Ruud's neus verkocht, stond ik uit te huilen op de dansvloer in een cafe waar ik verder niets meer heb meegekregen en tot slot geprobeerd de straatstenen terug te koppen. Bang voor een hersenschudding heb ik me toen volgens Derek lopen aanstellen en me laten dragen door een meisje die de helft van mijn lengte is.

Als er mensen zijn die mij nog meer beschamende details kunnen vertellen? graag!

Ondanks mijn open knokkels en Derek's gedeukte voorhoofd reden we de volgende dag weer gezellig terug. We halen sigaretten bij een pompstation en de vrouw achter de kassa vraagt aan Derek:

"Zware nacht gehad?"

je moest eens weten!

Patience

2008-01-13T16:00:00.003+01:00

Ik schrijf nu aan jullie allemaal waar ik al een hele tijd mee zit. Lang heb ik het voor me gehouden en al die tijd mee rondgelopen. Sterker nog ik heb het een tijd lang proberen te ontkennen. Toch heb ik dan uiteindelijk aan mijn beste vriend dronken aan de bar verteld dat ik verslaafd ben. Er gaat geen moment voorbij achter mijn laptop dat er een Patience spelletje op het bureaublad aanstaat. Soms gewoon patience en soms Spider voor de variatie. Vaak heb ik niet eens door dat het er is en staan er meerdere spelletjes open. Soms heb ik niet eens door of ik win of niet. Dat ik mijn beste vriend dit nu over me wist gaf mij een hele opluchting en ik ging dacht dat mijn geheim wel goed bij hem zat. Totdat ik op zijn blog deze passage las:

"Misschien zouden ze voor de verandering eens een blog kunnen schrijven die mensen wel boeit? Maar mocht dit iets te hoog gegrepen zijn kunnen ze ook gewoon de behoefte om een blog te schrijven eens flink onderdrukken en hun pc gebruiken voor een potje patience".

Dit is dus overduidelijk op mij gericht en mijn probleem wordt gewoon compleet belachelijk gemaakt met deze gevatte opmerking. Als je een probleem hebt met mijn Patience-gebruik zeg het dan tegen mij inplaats van het open en bloot op een blog te zetten! Nog een zo een opmerking en ik zet een punt achter onze vriendschap. Loser.

De schommel

2008-01-11T13:00:00.003+01:00

Bij mij voor de deur staat een schommel. Vroeger ook een zandbak maar die diende uiteindelijk alleen nog maar als lokale scheitplaats voor katten. De schommel zelf heeft ook een hele geschiedenis en die is eigenlijk interesanter dan de meeste van jullie levensverhalen dus lees en huiver.

Hij zal gebouwd zijn in 1994 schat ik door mijn vader en de toenmalige buurman Frans.
Op gemeentegrond dus toegankelijk voor de hele buurt een leuk speeltoestel voor de kinderen. Maar niet ieder kind denkt hetzelfde over "spelen".
Zo is zijn leven geterroriseerd door plaatselijke hangjeugd die maar een doel hadden en dat was die schommel weer tegen de grond krijgen. Dus toen ze voor de zoveelste keer bezig waren met de touwen doorbranden verloor mijn vader zijn zelfcontrole en kwam de twee rotjochies een schop verkopen. Dit zorgde er weer voor dat er een asociale vader bij ons voor de deur stond en ons bedreigde met ons huis af te branden. De asociale vader van het andere joch scheen overigens iets gezegt te hebben als: "een schop voor zijn hol? hij zal het wel verdient hebben".

Een verandering in mijn naive jeugdjaren viel op een warme lentedag. Ik zat weer eens in alles rust op de schommel en staarde naar een stel wormen die na een regenachtige dag boven waren gekomen. Met een stokje zat ik een beetje in de hoop te poeren tot er een meisje voorbij kwam. Ik was in die tijd nog een extreem verlegen kereltje en dit was iemand met een grote mond een een mening over alles. Dus ik zat hopeloos stil op de schommel naar de grond te staren. Ze vond de wormen maar vies en begon ze met haar voet te doden. Geschokt keek ik toe hoe de wormen de grond in gestampt werden. Toen het meisje daarmee klaar was viel haar oog op een voorbij fladderende vlinder en besloot dat ze die wilde vangen. Ik snapte niet waarom je zoiets niet gewoon kon laten voor wat het was? de vlinder lag nu dood in haar hand, een tijdelijk speeltje om vervolgens toch weer weg te gooien. Het meisje liep daarna verder en ik haatte haar. Ik haatte mensen en alles wat ze waren.

Jong wordt oud en ik schommel natuurlijk al jaren niet meer. Veel wordt de schommel ook niet meer gebruikt. Maar na al die jaren staat hij nog steeds trots overeind en heeft hij zijn eigen verhaal in deze wereld wel eens verdient. Schommel het gaat je goed.