Tuesday, January 4, 2022

OMIKRON

Ik hield me niet aan de regels. Ik zou naar mijn drie goede vrienden gaan. Wat eten. Een avondje bordspellen met een biertje erbij. Low key. Veilig zoals Rutte en de Jonge dat streng stelde. Maar ik was nog op werk en had een hopeloos gevoel van afkeer tegen oud en nieuw. Eigenlijk wilde ik gewoon naar huis. Maar zo begin je je jaar niet zeggen ze. We luisterde op mijn werk nog wat top 2000 nummers. Deden wat domme woordspelletjes en we dronken vodka met frambooslimo. Ik appte de vrienden af. "heb je andere plannen?" vroeg Juan. "ja wilde plannen" stuurde ik terug. Dus daar ging ik in een BOLT naar een feest van twintigers. Ik schat dat het er uiteindelijk zo een twintig van daar waren. Ik deelde hier en daar wat shots Salmari uit. Ik kreeg hier en daar wat shots tequila terug. Een paar keer zelfs mescal. Had ik het naar mijn zin? Niet echt. Ik weet het niet. Wat doe je op een twintigers feest? Waar heb je het over? Ik kreeg een rondleiding van Sofie die het feest gaf. Het was een mooi huis. Ze had haar kamer mooi ingericht. Ze moest er binnenkort uit. Ze kon nu de bovenkamer gebruiken waar haar buren net uit waren. Ze maakte zich zorgen over overlast. Het is oud en nieuw lieverd. Niemand komt klagen en als ze komen klagen leggen we het feest stil en gaat iedereen ergens anders heen. Komt goed. Ik denk dat op dat moment dat ook nog allemaal te managen was. Ook door mij, de oudste.



Of ik nog een of ander veel te zoet mixdrankje wilde? Ja prima. Of ik ook een pil wilde. Ja prima. Ik weet niet meer of ik gevraagd heb wat ik door mijn mik duwde. Ik weet aan het effect later wel ongeveer wat het moet zijn geweest. Of ik mee wilde spelen met beerpong? absoluut niet. De telefoon geeft een verder reconstructie. Het is rond 23.14 begonnen. Ik kreeg spontaan heel erg de neiging mijn familie te appen. Heel liefdevol. Dat ik van ze hield en ze snel weer wilde zien. Daarna wilde ik dat aan mijn beste vrienden appen. Het moest ook nu. Niet na middernacht want dan was het te laat. Ik appte mijn broer en zus nog als laatst: Ik ga hierna offline. Want volgens mij lig ik er al helemaal af. Bellen jullie oma en moeders nog even? En toen wilde ik een ex gaan appen. Maar Sofie was net op tijd.

"Kom dansen" riep ze. "Niet zo saai op die telefoon". Ik stond in de keuken tegen de koelkast aan en zei dat dit nu heel even heel belangrijk was. "Geen domme dingen doen Joeri. Kom dansen". Ik weet dat ben gestopt met mijn telefoon en ik weer in de huiskamer sta. Ik weet niet of ik dans. Ik weet dat ik vraag waarom Sofie haar date er vanavond niet is. Ik weet dat ze zegt dat die vanavond liever ergens anders is en dat ze alweer over hem heen is soort van. Ik weet dat ik dan naar voren stort om te zoenen. En ze mij heel erg duidelijk maakt wat ze daar van vind: "What the fuck Joeri!? Nee wat doe je?" Ik weet dat ik er een oneerlijk verhaal van maak. Iets met een kus op de mond. Iets met dat ze niet genoegen moet nemen met mannen die haar als shit behandelen. Ik weet dat ik vooral angst, verwarring en spijt ervaar.

Ik weet dat de avond gewoon doorgaat. Dat ik terug ga op bier drinken. Ik weet dat cocaïne snuiven voor geen meter effect heeft. Ik kom er niet meer bovenop. Ik weet dat we nieuwjaar met zijn allen buiten vieren. Er is vuurwerk. Best veel tijdens een verbod. Dat verschillende mensen een knuffel krijgen. Ik weet dat Sofie weer terug is en iets zegt van: "Nu mag je dat kus op de mond momentje". Ik weet niet meer of dat ook gebeurd. Ik weet dat twee vrienden in een BOLT weggaan. Ik weet dat ik wat glazen water probeer weg te hakken. Ik weet dat Sofie geïrriteerd is dat ik er nog ben en dat ze mij als een klein kind toespreekt en ik niet meer in normale zinnen terug kan praten. Ik denk dat ik mijn tas zoek. Terwijl ik weet waar die staat. Boven bij het trapje samen met mijn jas. En ik besluit zonder iets te zeggen naar buiten te gaan. Ik weet dat Hannah achter mij aankomt en vraagt of ik oke ben, een UBER heb besteld en naar huis ga om te slapen. En dat alles goed komt. En ze positief is en mij even gerust weet te stellen. Ik hoop dat ik verder geen gekke dingen meer heb gedaan.

Ik loop. Door de pijp. Langs Heineken. Langs het Rijksmuseum. Voorbij het Vondelpark. Ik loop door de Marnixstraat. Althans ik zal wel strompelen. Voorbijgangers wensen mij allemaal gelukkig nieuw jaar. Misschien oprecht. Misschien spottend. Ik weet dat het tijd is om te appen en om sorry te zeggen tegen Sofie en Hannah en dat het met de frisse lucht alweer wat beter gaat. Ik weet dat ik nog mensen wil zien. Mensen die ik ken en vertrouw. Ik rij in een UBER naar west. Ik zie Klepper en Niamh nog even. Ik probeer een blikje bier te drinken. Ik probeer te praten. Ik probeer op het balkon uit te leggen wat ik heb gedaan. Maar het lukt niet. Ik probeer binnen kennis te maken met de mensen van hun huisfeestje. Maar het lukt niet. Ik word er alleen maar angstig van en vraag of ik de weg naar de deur mag. Niamh helpt met mijn jas en tas en laat mij eruit.

Ik weet dat een UBER met oud en nieuw om 4 uur gewoon 60 euro mag kosten. En dat niet de enige reden is dat ik moet kotsen. De chauffeur weet beter dan tegen mij te praten en draait zijn raampje nog wat verder open. Ik weet dat ik thuis eindelijk even kan en mag kotsen van mijzelf en ik daarna naar bed ga.

Ik weet dat ik ondanks een dubbele vaccinatie drie dagen later positief test op covid. En Sofie ook. En dat zonder te zoenen. Denk ik.

No comments: