#3 WAKE UP

Ik krijg op het laatste moment het bericht door dat we kunnen gaan vanavond. Midnight Oil is stijf uitverkocht in de Paradiso, maar Juan heeft zijn best gedaan en kan twee kaarten vrij houden:
"Wil je mee Pa? Dan gaan we gewoon op het balkon zitten."
"Waarheen?"
"Midnight Oil. Moet nu doorgeven voor hoeveel kaarten."
"Nee Jay, ik voel mij niet lekker."
"Oke duidelijk."

Een paar uur later sta ik alleen in de Paradiso. Ik ken de band niet heel goed. Op een paar singles na. Beds are Burning, Dead Heart en Dreamworld. Ik heb om de kaarten gevraagd voor mijn pa, maar die is niet mee. De show is goed. Bij de bekende nummers krijg ik kippenvel. Ik heb het vaak samen met pap gekeken bij hem op zijn TV. Youtube aan over de speakers. Na Dreamworld vind ik het mooi geweest, ik wacht niet meer op de toegift. Ik ga wel bij wat vrienden nog wat drinken in de Koe.

#2 FALLING

De temperaturen stijgen en het rondfietsen door de stad is een opgave. Omdat het warm is en omdat ik merk dat mijn conditie flink verslechterd is. Iets simpels als ademhalen gaat deze zomer duidelijk moeilijker. Het is echt tijd om weer eens een sport aan te gaan. Fit zijn maakt het leven zoveel dragelijker. Dat zie ik ook aan mijn vader. Nog twee dagen voor de operatie en hopelijk kan hij daarna, na het herstel, gewoon weer een trap op en af lopen zonder kapot te gaan.

De dagen leken weer een positieve wending te nemen. In een alternatief universum had ik allang de handdoek in de ring gegooid en was ik maar gewoon een baantje gaan doen tot in oneindigheid. Maar dankzij een aantal bijzondere docenten, die hard aan mijn trekken is de kans op een succesvolle afronding toch nog in zicht. Het gaf hoop, want het laatste staartje begint een zware te worden. Scriptie. What a hell!

Ik kwam een blog tegen met een eerbetoon aan Chris Cornell. Zware woorden die mij raakte:

"Depression can get to anybody. It can make you feel like an old man at 27. It can make you feel lost as a child at 52."

Drie zinnen die een compleet spectrum kunnen openen. Het was echt heel knap geschreven. Zoals Chris Cornell met zijn stem en gitaar in zijn jonge jaren het liedje "Seasons" schreef. Of hij nou zevenentwintig of tweeënvijftig was. Het liedje klinkt hetzelfde.

#1 FELL ON BLACK DAYS

Het is dinsdagavond net na etenstijd. Ik draai het slot om in mijn ouderlijk huis. Mijn vader zit vol pijn op een stoel.
"Ik was bijna van plan je te bellen" zegt pa.
"Heb je pijn? In je borst?"
"Nee. in mijn rug. Maar het gaat wel weer nu."
Hij moet nog een week wachten en dan gaan ze in het ziekenhuis zijn hart resetten. Dat doen ze daar blijkbaar vaker bij mensen. Maar nu heeft hij al weken pijn, maar moet hij wachten.
"Kan ik iets voor je doen? Moet ik pijnstillers pakken?"
"Nee. die heb ik. Het is goed. Maar als ik je bel. Neem dan op. Je neemt nooit op!"

Nee dat klopt daar sta ik bekend om. Maar als jij belt papa, als hartpatiënt, dan kom ik naar je toe rennen. Waar ik dan ook ben. Ik laat hem in pijn achter en probeer te slapen. De volgende ochtend word ik bezorgd wakker. Ik ga weer langs. Hij heeft al zijn sloten op slot gedraaid en zo kan ik onmogelijk bij hem naar binnen. Zijn bel doet het ook niet. Ik vloek de volle bak ironie tegen de goden. Ik voel mij slecht. Ik kan niet naar binnen. Als ik velen uren later nog niet naar binnen kan is het misschien ook te laat. Zo begint woensdag echt als een kutdag. Op de bank verval ik in negatieve gedachten en mijn gemoedstoestand keldert naar een dieptepunt. Ik ga een stuk wandelen. Dat helpt meestal wel. Ik ga koffie drinken bij mijn zus en door met haar te praten gaat het beter. Ik wandel weer terug naar mijn vader. De deur zit nog steeds op slot.