Thursday, November 28, 2019

Four Seasons in One Day


We zijn de twee jaar voorbij dat mijn vader Don de strijd tegen longkanker verloor. Het krijgt met de tijd steeds meer plaats. Maar afgelopen week hing er toch iets van verdriet in de lucht. Toen ik bij Indian Askin naar het nummer Mr Nick opgedragen aan Don keek, werd ik toch weer emotioneel. Veel prettige herinneringen koppel ik altijd aan muziek. Dat is toen hij tijdens een chemokuur nog optimistisch was en hoopte daarmee nog een jaar extra te kunnen winnen ook het laatste wat we deden. Uren tot diep in de nacht (hij voelde zich te beroerd om te slapen) naar optredens kijken. Zoals een tweede keer Crowded House bij Sydney Opera House uit 2016. Hun optreden bij het iconische muziekgebouw uit 1996 zou eigenlijk hun afscheidsshow zijn, maar de groep kwam na de zelfmoord van drummer Paul Hester in 2005 toch weer bij elkaar.

Thursday, October 17, 2019

It's the end of the world... AGAIN!

De eindtijden zijn aangebroken. En niet door het klimaat. Velen dachten in de jaren 80 al dat de bom zou vallen. Het was de koude oorlog met maar een conclusie mogelijk: Totale verwoesting en het einde van de mensheid. Dat was voor mijn tijd. Veertig jaar later staan we hier dan alsnog. Gemiddelde levensverwachting wederom weer een tikkie hoger. We maken wel stukje bij stukje allemaal meer kaput en de zwakste zullen er nog altijd onder blijven lijden. Daar hebben we ook na deze veertig jaar nog steeds geen antwoord op. Staat volgens mij wel nog altijd op de agenda. Stoffen we af en pakken we er weer bij tijdens verkiezingstijd.. Maar laten we de boel niet overdrijven. Zeker niet hier in den luxe lagen landen.

Het fatale doemscenario komt ook niet door de protesterende tractoren. Al waren alle - net niet - aanrijdingen en vernieling in de publieke ruimte toch wel even schrikken. En voor velen voldoende ammunitie om alle idiote boeren dan maar spreekwoordelijk af te schieten. Ik zag maandagavond een stoet van die vlaggen wapperende toeteraars in Amsterdam Noord voorbij komen trekken (kwam het even toch wel heel dichtbij). En godverdomme een South Park aflevering had dit scenario van afgelopen week toch niet kunnen verzinnen? Pure comedy. Satire! maar dan nu werkelijkheid. Provinciale trekker rally's tegenover van die klimaatdeugers die met hun kroost een blauw brugje stonden te bezetten en vervolgens de zaterdagmiddag in een arrestatiekamer mochten vertoeven. Dat was toch wel even afzien. Negen uur lang! Vooral voor dat arme kroost. Daar ging ook hun geloof in oom agent, voortaan ook voor kinderen van de Groene de grote boeman op straat. Run child! Run the other way! Stan en Kyle hadden in de South Park aflevering dan weer papa Randy en papa Gerald moeten vertellen hoe achterlijk ze waren geweest en de papa's hadden verblind in hun egocentrisme (zelf verkondigt als hun idealen) hun zonen aan de kant geduwd. Hun sociale punten waren toch een tikkie belangrijker dan de wijze nuchterheid van hun kroost die er wederom vol ongeloof naar stond te kijken... Kinderen zien de oplossing altijd zo kraakhelder en de melancholische ouder bewonderd dat weer zo of de cynische of lacht ze uit omdat de grotebozemensenwereld altijd zoveel meer verdomde complex moet zijn.

Het einde der dagen komt ook niet door de potentiële ontketening van de langverwachte derde wereldoorlog omdat het tussen Turkije en Syrië nu dan echt bonje is en zowel de Verenigde Staten als Rusland zich momenteel achter de oren krabt. Na veertig jaar weer een escalatie in het grote boze klote conflict en de Koerden in de sandwich tussen al dat geweld. Vanavond begonnen de Nederkoerden en Nederturken te knokken in Rotterdam. Daarbij raakte oom agent gewond en de cirkel was weer rond.

De eindtijden vond je deze week opnieuw in de zoveelste variant in het nieuws en op de sociale media. De polarisatie gaat nog een stukje verder op scherp. Waar zet u deze week de zuurverdiende centen dan op? Team klimaat of team boer? De een wordt namelijk voorgetrokken en de ander keihard afgestraft. De politiek en de politiemacht kiezen echt altijd maar die ene kant. En maar blijven schreeuwen tegen de tegenpartij voor het halen van je gram. Vandaag een grafkist met de naam Jesse erop. Toch maar weer dat beeld proberen te weren met die Volkskrant cartoon met Thierry languit op die zwarte doodskist. Het ene was humor, satire! of toch duidelijk een doodsbedreiging (we weten allemaal 6 mei 2002 toch nog wel?)

Het is maar aan welke kant van de streep je staat. Ik stond er bij en ik keek erna en sloot mijn eigen deelname toch maar weer uit. Ondertussen dacht ik aan dit fragment van Bill Hicks. Niet helemaal waar, want ik stond dus maandag op mijn eigen balkon en hoorde voor vijf minuten toch even wat getoeter en gejoel. Maximaal vijf minuten lang. Daarna was het weer stil. Maar als je nu... die discussie van de week even aan je voorbij laat gaan... Is daar dan volgende keer weer een nieuwe ronde om in te stappen. And the world keeps on spinning... En Matthijs autocued het allemaal weer keurig voor je aan elkaar. Of Bert en Roderick lullen de podcast met dat frisse geluid van ze wederom vol... Of Wierd geeft weer een stem aan "de echte boer". Of Asha vond het in haar column weer zo zielig voor die opgesloten kinders van Groene ouders... of... Hey is die nieuwe Joker film nou eigenlijk de moeite waard om te gaan zien?
 

Sunday, April 7, 2019

Home Alone

Ik ben thuis. Maar ik ben niet echt thuis. Ik ben erop uit in noord en al mijn vrienden zijn dronken. De drie vrouwen waar ik stiekem verliefd op ben zijn naar huis met iemand anders. En ik wil niet meer door. Ik wil naar huis. Maar thuis is het leeg. Er staat alleen nog een bed, een bank en wat stoelen. En de koelkast is leeg. 

De koelkast was nooit leeg. Er was altijd stomdronken nog wel iets om op te warmen. En twee jaar geleden was er misschien nu om 5u in de ochtend nog wel een dronken kameraard om wat koppen thee mee te drinken. Dan gingen we gewoon nog keihard even wat muziek draaien. En dan konden we hier samen stilletjes huilen en dat moment samen heel erg waarderen.

Nee. Nu ben ik thuis en is het huis leeg. De koelkast is leeg. En ik voel je afwezigheid. Maar hoe leeg ons huis nu ook is, ik ben, nu voor die paar laatste dagen in het ouderlijk huis,dan toch nog heel even thuis.

Wednesday, October 17, 2018

One More Light



De afgelopen paar dagen lopen de tranen over mijn wangen als ik naar het bovenstaande YouTube clipje kijk. Een clipje van Linkin Park, althans een deel van Linkin Park want de lead singer heeft zich vorige zomer opgehangen. Ik was twaalf of dertien toen hun debuutalbum Hybrid Theory uitkwam en ik was toen kort even fan. Het was in de stroming van wat ze Nu Metal noemen. Bands als Limp Bizkit, Korn en Deftones brachten met deze stroming een mix van hip hop, rock en metal. Linkin Park tussen al die bands was eigenlijk nog het meest gewoon een popgroep. De productie van hun platen bleef heel erg catchy, hoeveel gitaren en zware lyrics er ook tegenover stonden. Rapper Mike Shinoda deed het ene deel van de vocalen en Chester Bennington was goed voor het zingen en het schreeuwen. Goed naar de tekst luisteren deed ik niet, maar er zat een hoorbare pijn en agressie in die het goed doet bij tieners. Ook bij mij.

Omdat de band vrij poppy was begon ik het een tijd lang niet meer serieus te nemen. De band kreeg sowieso veel kritiek en afgeserveerd als de rock boybands van onze tijd. Ik heb zelf lacherig in 2015 van een afstandje naar de band zitten kijken op Pukkelpop.

Maar toen verhing Chris Cornell zich in mei 2017 en Linkin Park deed een eerbetoon aan de Soundgarden zanger met hun nieuwe single One More Light. Chester Bennington met zonnebril op is duidelijk emotioneel tijdens het optreden bij Jimmy Kimmel en zijn uithaal (3.33) gaat door merg en been. Een paar maanden later ontnam hij zijn eigen leven op eenzelfde wijze. Ik heb samen met mijn vader toen naar hun optreden op Rock Werchter gekeken. Een van de laatste shows die ze deden. In het midden van de set neemt Chester de tijd om twee balads, One More Light en Crawling (een van hun eerste singles) voor zijn tienerfans te zingen. Mijn vader en ik waren onder de indruk van het optreden. Mijn vader was toen al doodziek en een van de weinige dingen die we de laatste maanden deden was urenlang series of concertregistraties kijken.

En nu de afgelopen dagen kijk ik weer naar One More Light. En de frictie is er weer. Het is een liedje dat bij alle maatstaven iets corny's over zich uitstraalt: "Who cares if one more light goes out in a sky of a million stars... well I do". En nu zingt bandmaat Mike Shinoda het, want Chester is er niet meer, en zijn stem haalt het net niet helemaal en je hoort de emotie in zijn stem en ik breek iedere keer weer als ik het hem hoor zingen. Zijn bandmaat voor meer dan twintig jaar is er niet meer en hij blijft achter met de liedjes en de herinneringen die ze oproepen. Mijn vader voor meer dan dertig jaar is niet meer en ook ik blijf achter, met de liedjes en de herinneringen die ze oproepen.

Friday, June 23, 2017

#3 WAKE UP

Ik krijg op het laatste moment het bericht door dat we kunnen gaan vanavond. Midnight Oil is stijf uitverkocht in de Paradiso, maar Juan heeft zijn best gedaan en kan twee kaarten vrij houden:
"Wil je mee Pa? Dan gaan we gewoon op het balkon zitten."
"Waarheen?"
"Midnight Oil. Moet nu doorgeven voor hoeveel kaarten."
"Nee Jay, ik voel mij niet lekker."
"Oke duidelijk."


Een paar uur later sta ik alleen in de Paradiso. Ik ken de band niet heel goed. Op een paar singles na. Beds are Burning, Dead Heart en Dreamworld. Ik heb om de kaarten gevraagd voor mijn pa, maar die is niet mee. De show is goed. Bij de bekende nummers krijg ik kippenvel. Ik heb het vaak samen met pap gekeken bij hem op zijn TV. Youtube aan over de speakers. Na Dreamworld vind ik het mooi geweest, ik wacht niet meer op de toegift. Ik ga wel bij wat vrienden nog wat drinken in de Koe.

Tuesday, May 23, 2017

#2 FALLING

De temperaturen stijgen en het rondfietsen door de stad is een opgave. Omdat het warm is en omdat ik merk dat mijn conditie flink verslechterd is. Iets simpels als ademhalen gaat deze zomer duidelijk moeilijker. Het is echt tijd om weer eens een sport aan te gaan. Fit zijn maakt het leven zoveel dragelijker. Dat zie ik ook aan mijn vader. Nog twee dagen voor de operatie en hopelijk kan hij daarna, na het herstel, gewoon weer een trap op en af lopen zonder kapot te gaan.

De dagen leken weer een positieve wending te nemen. In een alternatief universum had ik allang de handdoek in de ring gegooid en was ik maar gewoon een baantje gaan doen tot in oneindigheid. Maar dankzij een aantal bijzondere docenten, die hard aan mijn trekken is de kans op een succesvolle afronding toch nog in zicht. Het gaf hoop, want het laatste staartje begint een zware te worden. Scriptie. What a hell!

Ik kwam een blog tegen met een eerbetoon aan Chris Cornell. Zware woorden die mij raakte:

"Depression can get to anybody. It can make you feel like an old man at 27. It can make you feel lost as a child at 52."

Drie zinnen die een compleet spectrum kunnen openen. Het was echt heel knap geschreven. Zoals Chris Cornell met zijn stem en gitaar in zijn jonge jaren het liedje "Seasons" schreef. Of hij nou zevenentwintig of tweeënvijftig was. Het liedje klinkt hetzelfde.

Thursday, May 18, 2017

#1 FELL ON BLACK DAYS

Het is dinsdagavond net na etenstijd. Ik draai het slot om in mijn ouderlijk huis. Mijn vader zit vol pijn op een stoel.
"Ik was bijna van plan je te bellen" zegt pa.
"Heb je pijn? In je borst?"
"Nee. in mijn rug. Maar het gaat wel weer nu."
Hij moet nog een week wachten en dan gaan ze in het ziekenhuis zijn hart resetten. Dat doen ze daar blijkbaar vaker bij mensen. Maar nu heeft hij al weken pijn, maar moet hij wachten.
"Kan ik iets voor je doen? Moet ik pijnstillers pakken?"
"Nee. die heb ik. Het is goed. Maar als ik je bel. Neem dan op. Je neemt nooit op!"

Nee dat klopt daar sta ik bekend om. Maar als jij belt papa, als hartpatiënt, dan kom ik naar je toe rennen. Waar ik dan ook ben. Ik laat hem in pijn achter en probeer te slapen. De volgende ochtend word ik bezorgd wakker. Ik ga weer langs. Hij heeft al zijn sloten op slot gedraaid en zo kan ik onmogelijk bij hem naar binnen. Zijn bel doet het ook niet. Ik vloek de volle bak ironie tegen de goden. Ik voel mij slecht. Ik kan niet naar binnen. Als ik velen uren later nog niet naar binnen kan is het misschien ook te laat. Zo begint woensdag echt als een kutdag. Op de bank verval ik in negatieve gedachten en mijn gemoedstoestand keldert naar een dieptepunt. Ik ga een stuk wandelen. Dat helpt meestal wel. Ik ga koffie drinken bij mijn zus en door met haar te praten gaat het beter. Ik wandel weer terug naar mijn vader. De deur zit nog steeds op slot.

Saturday, April 22, 2017

Lionel Richie - Can't Slow Down [Album Classics]

Well, my friends, the time has come
To raise the roof and have some fun
Throw away the work to be done
Let the music play on (play on, play on)
Everbody sing, everybody dance
Lose yourself in wild romance
We're going to party Karamu, fiesta, forever
Come on and sing along!
We're going to party Karamu, fiesta, forever Come onand sing along!
We're going to party Karamu, fiesta, forever Come on and sing along! 

All night long! (all night)

People dancing all in the street
See the rhythm all in their feet
Life is good wild and sweet
Let the music play on (play on, play on)
Feel it in your heart And feel it in your soul
Let the music take control
We're going to party Liming, fiesta, forever Come on and sing my song!

Yeah, once you get started You can't sit down
Come join the fun It's a merry go round
Everyone's dancing Their troubles away
Come join our party
See how we play!
Oh, yes We're going to have a party!

Everyone you meet
They're jamming in the street
All night long!
Yeah, I said, everyone you meet
They're jamming in the street
All night long!
Yeah, I said, everyone you meet
They're jamming in the street
All night long!
Feel good! feel good!


Thursday, April 20, 2017

[One] Party Fiesta Forever

...a savage journey into the heart of a upcoming thirty year old...
Written under duress by: Jay Valence

[One] Madness in every direction. White vans chasing us down like dogs!


We rijden rond drie uur in de middag weg uit Tuindorp-Oostzaan.  Billy Joel - My Life  draait op de radio en de zon schijnt. De lente is in dit vuile jaar van onze heer dan eindelijk nog in aantocht. De aangename tonen deze donderdagmiddag komen uit een oude Phillips Stereo. De autoradio doet het helaas niet langer en we hebben deze ochtend de stad doorgereden op zoek naar kringloopwinkels die een alternatief konden bieden. We hebben voor de scherpe prijs van tien Euro meteen raak bij het Oosterdok. Voor drie Euro extra krijgen we twee parels van albums er nog eens bovenop. We hebben minder succes met de draagbare speler aan de praat te krijgen. Maar na wat rommelen met batterijen begint het ding te zingen en zijn we helemaal content.

Tuesday, April 18, 2017

Lonely Citizen - a Blunted History [Video]

Sinds deze week is het eerste deel van Lonely Citizen te zien via YouTube. De documentaire van een half uur is het bewijs dat je met goede wil, een haperende computer om op te monteren en een slordig archief een heel eind kan komen.

Lonely Citizen, a Blunted History gaat over de korte periode van de band Blunted. Tussen 2002 en 2006 speelde drie middelbare schoolvrienden (Chino Ayala, Kurt Novells en Mike Raab) in langste vaste bezetting. Ze kregen kort bijval van drummer Steve Vox en G1 Takahashi op bas. De stijl was een simpele speelwijze afgekeken van Nirvana, BRMC en Silverchair. de slogan was Drop D or Die. Eens in de zoveel tijd oefende de band in de oude Melody Line in Amsterdam-Oost. Hun live reputatie zal niet meer zijn geweest dan zes shows maar de jeugdige dromen waren groot.

De band ging in 2006 onofficieel uit elkaar en twee leden Chino Ayala en Mike Raab gingen over in de band Indian Askin. In het voorjaar van 2016 zoekt Kurt Novells de band weer een keer op. Chino Ayala is met Indian Askin landelijk doorgebroken. De band speelt door het hele land ter promotie van hun debuutalbum Sea of Ethanol. Aan het einde van het jaar winnen ze een Edison Pop Award voor beste nieuwkomer. Van Mike Raab is geen enkel spoor.

 

Aankomende week wordt het vervolg geschoten in Tilburg, Bergen op Zoom en in Hilversum. Op dezelfde wijze, maar dan alleen met iets meer wijsheid.

Tuesday, April 4, 2017

Vagrant II

Ik neem u mee op een treurige maandagavond en zoals u vanzelfsprekend begrijpt, is niets van dit verhaal waar.

Ik zit weer aan de grond. De rekening is leeg. Dat krijg je als je opdrachtgever achterloopt met betalingen. Ik heb niets in huis. Behalve wat bier in fles. Daar vul je de maag niet mee. Mijn binnenstad is niet meer mijn thuis. Mijn binnenstad staat sinds 2010 stil. Voor eeuwig bestorm ik haar als een derdejaars student. Drinking time, not thinking time.

Ik fiets er als een spook doorheen. Met last van bierflesjes op mijn rug. Als ze maar niet open gaan in mijn rugzak. Een blond meisje, ik denk van de leeftijd derde jaar studente komt mij voorbij. Ze is aan het hardlopen, in moderne hardloopkledij. Ze is bezweet en dat mixed niet goed met haar make up op. Het is een vreemd gezicht.

Op plaats van bestemming drinken we bier uit flesjes van huis meegenomen. Me and her zonder geld. Ik had nog bier. Zij had nog een kliek. We eten bami en we kijken Star Trek. De originele serie. Daarna ga ik om middernacht weer naar huis met buikpijn. Teveel koolzuur in mijn luchtpijp. Het fietsen terug doet minder zeer aan mijn rug dan op de heenweg. Toch nog verlichting. Ik fiets vanaf de pijp de pijnlijke route. Op het kruispunt van de Stadhouderskade sta ik even stil. Het is rustig en ik heb genoeg ruimte om over te steken. Maar ik doe het niet. Het gaat niet. Op rustige wijzen gaan er auto´s voorbij. Ik ga niet tussendoor.

Weer passeert mij een meisje. Deze is op de fiets. Van de leeftijd derde jaars studente. Ze heeft een bruine paardenstaart en een koptelefoon op. Ze knikt mee op de muziek en gaat met een vrolijk gezicht voorbij op het kruispunt des doods. Het zal denk ik niet in haar opkomen terwijl ze afgesloten van de buitenwereld, opgesloten in haar eigen wereld voorbij gaat. Ik vang de onschuldige schoonheid van een onschuldige passant. Op datzelfde kruispunt des doods, waar mijn eigen binnenstad de tijd bevroor en waar ik mijne voorgoed verloor.

Ik pauzeer voor cafe de koe en tel mijn kleingeld. Te weinig voor nog een biertje. Op de Marnixstraat tegenover is een huisfeestje aan de gang. Vanaf het balkon klinkt het luidruchtig op deze maandagavond. De dag van de week doet er niet meer toe.