Nooit ziek geweest - Nico Dijkshoorn

Toen ik ongeveer een week geleden op Twitter vernam dat Nico Dijkshoorn met een nieuw boek zou komen kon ik me weer eens niet inhouden op hem te reageren. De titel van het boek "Nooit ziek Geweest" resoneerde een gevoel bij mij. Immers was ik zelf op dat moment bezig met het schrijven over mijn vader, die met een enorme strijdlust op dat moment nog herstellende was in het ziekenhuis van een zware hartoperatie. Quasi grappig vroeg ik aan hem of dat 'Nooit Ziek Geweest' misschien over Klaas zou gaan? Of over mijn vader Don?

(S)linkse verhuftering met Lijn 32

Het volgende stuk schrijf ik naar aanleiding van Femke Halsema en Bert Brussen die beetje met modder naar elkaar aan het gooien zijn. Daarmee weten ze momenteel flink de publiciteit naar zich toe te trekken en dus vingerdiep in elkaars aars te roeren. Ik besloot maar eens met eigen ogen te gaan zien waar al die heisa om te doen is: Lijn 32. Een nieuwe multiculti serie bij de KRO en NCRV. Dit soort één-tweetjes tussen Halsema en Brussen doet mij trouwens vrij weinig. Mijn interesse komt vooral om het busnummer die de serie als uitgangspunt heeft. Dat is de stadsbus die door mijn wijk trekt. Dus daarmee zou ik al enige affiniteit met de serie moeten kunnen vinden. Toch?

Bert Brussen en zijn Lowlands-obsessie

Originele column van de website www.musicfromNL.nl. Zo tenenkrommend geschreven dat zelfs zo een vaute linksche progressieve muziekliefhebber als mijzelf zijn hoofd er niet bij kreeg. Bert Brussen ging op zijn website in de tegenaanval. MusicfromNL trok vervolgens vlug de column weer in.

Stelletje lamzakken!

Een slag om de arm

Don in IJsland 2010

Twee jaar geleden schreef ik een serie aan verhalen met de titel "Conversations on the end of the world". Kort samengevat is mijn vader Don in de maand mei van 2009 spontaan in elkaar gezakt terwijl hij bezig was met een nieuw hek in de voortuin te zetten. De ene buurman vond hem kort daarop op straat en dankzij de hulp van een andere buurman, die arts van beroep is, kwam hij na spoedeisende hulp in het ziekenhuis weer bovenop. Oorzaak was een aneurysma en na negen uur opereren wisten de artsen het lekken te stoppen. Waar was ik die zonnige vrijdagmiddag? Ik lag om twee uur nog in bed bij te komen van een kater van een feestje in de 301 Overtoom. Hoe typisch.

Deze nood-ingreep was een tijdelijke oplossing aangezien de hartslagader nog niet geheel vervangen was. Doordat deze stukje voor stukje doorging met verwijden was het al snel duidelijk dat het hele gebeuren nog een keer opnieuw zou moeten gebeuren. Dit keer vanuit de rug, want de borstplaat een tweede keer open zagen is niet zo een goed idee. Hierdoor is de ingreep niet even kritiek als de vorige keer maar wel een stuk lastiger om uit te voeren. Onder het motto het is momenteel nog veiliger niet in te grijpen dan wel, bleef het lang onduidelijk wanneer deze tweede operatie plaats ging vinden. Point of no return werd uiteindelijk vastgesteld op 10 januari 2012.

Don en Mark IJsland 2010

Als een ding inmiddels duidelijk is geworden is dat zowel niets weten van de situatie (het tikken van een tijdbom als het ware) als een definitieve deadline opstellen persoonlijk zeer zwaar is gevallen het afgelopen jaar. Toen het eerste scenario in mei 2009 zich uitspeelde speelde het rouwproces van mijn grootvader een krappe maand eerder nog mee en ging de knop vrij snel om. Alles verliep een beetje op de automatische piloot als het ware. Zowel de spoedopname van mijn vader als de plotselinge dood van mijn vriend Tonio nog geen jaar later ging ik relatief kalm te werk.

Die potentiele einddatum stond echter garant voor een fiks aantal slapeloze nachten. Wat een verdoemenis om die laatste dagen af te moeten zitten tellen. Alsof je als kind op sinterklaas of je eigen verjaardag zit te wachten. Maar nu is het cadeau het lot van je vader. Wat nou als de verwachting dit jaar tegenvalt?

Hieronder volgen dagboek aantekeningen van de afgelopen week van de aanloop naar de operatie tot de afloop: